นอนหลับเต็มอิ่มตลอดคืน เวินซุ่ยก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก
แต่ฤดูร้อนมาถึงแล้ว อากาศจึงแปรปรวนเป็นพิเศษ
เมื่อวานแดดจ้ายังสดใส แต่พอตกกลางคืนก็หลบหายไป ลมพัดกระโชก ฟ้ามืดครึ้ม เมฆดำทะมึนราวกับกำลังเคลื่อนต่ำเข้าหาผืนดิน เม็ดฝนกระหน่ำลงมาในพริบตา
แผนขี่ม้าและเล่นร่มร่อนที่วางไว้เมื่อวานจึงต้องยกเลิก โชคดีที่คนเยอะ ทุกคนเลยมานั่งล้อมวงกัน ตั้งใจจะเล่นบอร์ดเกม
ทุกคนหัวเราะเฮฮากัน เวินซุ่ยกลับใจลอยไปหน่อย—
เมื่อคืนเธอฝันถึงเผยอวี่หลี่
แตกต่างจากความฝันที่เธอมักฝันถึงเขาเป็นครั้งคราวอย่างสิ้นเชิง
เผยอวี่หลี่ในฝันเมื่อคืนหลุบดวงตาหงส์ลงเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาซ่อนอยู่ในความมืด สายตาจับจ้องเธอไม่วางตา แฝงความรู้สึกเหมือนคนคลั่งและความเป็นแดดดี๊อย่างชัดเจน
เผยอวี่หลี่ไม่ได้ยิ้มให้เธอเหมือนทุกครั้ง แต่กลับเปิดผ้าห่มของเธอ แล้วปลดกระดุมเสื้อทีละเม็ดจนหมด
เวินซุ่ยยังจำสัมผัสจากปลายนิ้วของเผยอวี่หลี่ที่ลูบไล้ผิวเธอในฝันได้ด้วยซ้ำ
นิ้วของเขายาว ฝ่ามือร้อนผ่าว โอบประคองเธอไว้ พลางทำให้เธอเรียกชื่อเขา
เวินซุ่ยในฝันลนลาน ใบหน้าแดงก่ำ เรียกเขาว่าเผยอวี่หลี่ เรียกเขาว่าพี่อวี่หลี่
แต่เผยอวี่หลี่ผู้ตามใจเธอมาโดยตลอดกลับเพียงเลิกคิ้ว น้ำเสียงสงบนิ่ง
“ไม่ใช่ว่าอยากรู้หรอกเหรอว่าการคบกันเป็นยังไง ที่รัก?”
เขามองเธอจากด้านบน มือใหญ่ที่ข้อนิ้วเด่นชัดเชยคางเธอขึ้น ก่อนตบแก้มเธอเบา ๆ
แรงมือแผ่วเบา ไม่เจ็บสักนิด แต่เขากลับพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความเป็นนายอย่างเต็มเปี่ยม
“เรียกพี่มาตั้งหลายปี จะปล่อยให้เรียกฟรี ๆ ได้ยังไง”
เวินซุ่ยจำไม่ได้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไป
เผยอวี่หลี่มองเธอ สีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
“อ้อ ไม่อยากคบกับพี่เหรอ?”
“งั้นให้สามีเดาดูสิ ว่าผู้ชายหน้าไหนข้างนอกมาหลอกล่อซุยซุยน้อยของเรา…”
ความฝันสับสนวุ่นวายไร้เหตุผลโดยสิ้นเชิง