สาวน้อยวัยเด็กปากนุ่มเอวบาง ถูกเพื่อนชายข้างบ้านสายหม่นจูบจนร้องไห้

ตอนที่ 6 กลับบ้านกันเถอะ

7 นาที· 1.5K คำ

เสื้อคลุมของเผยอวี่หลี่โอบคลุมร่างเธอไว้

ราวกับวันวานอันยาวนานนับไม่ถ้วน เผยอวี่หลี่ที่ยังมีแก้มยุ้ยแบบเด็กทารกเคยโอบกอดเธออย่างเก้ ๆ กัง ๆ

ต่อมาเมื่อเขาค่อย ๆ เติบโตสูงใหญ่ เสื้อผ้าที่คลุมศีรษะเธอไว้ยามน้อยใจ ก็เปลี่ยนจากชุดนักเรียนเป็นเสื้อกีฬาตัวหลวม ก่อนจะกลายเป็นชุดสูทในวันนี้ หลังวันเวลาไหลผ่านไปอย่างเงียบเชียบ

เผยอวี่หลี่ยังคงอยู่เคียงข้างเธอเสมอ ไม่ว่าจะฤดูใบไม้ผลิ ร้อน ใบไม้ร่วง หรือหนาว

เวินซุ่ยเป็นคนรักศักดิ์ศรี ไม่ชอบร้องไห้ต่อหน้าผู้คน ดังนั้นเมื่อเสื้อคลุมตัวนั้นคลุมลงมา จึงสร้างโลกใบเล็ก ๆ ที่มีเพียงเธอขึ้นชั่วขณะ

ไม่มีใครมองเห็นใบหน้าที่เปรอะเปื้อนด้วยน้ำตาของเธอ เสื้อคลุมกลิ่นหอมเย็นของไม้กั้นสายตาคนอื่นไว้ เปิดพื้นที่ให้เธอระบายความรู้สึกได้เต็มที่

คนที่อยู่เคียงข้างเธอมาโดยตลอด คือเพื่อนชายที่เติบโตมาด้วยกัน

เผยอวี่หลี่วัย 4 ขวบเคยยืนขวางเด็กโตเพื่อปกป้องม้าโยกของเธอ;

เผยอวี่หลี่วัย 9 ขวบยกขาโต๊ะขึ้นมาชี้ไปยังกลุ่มเด็กตัวเล็ก ๆ ที่ตั้งใจกลั่นแกล้งเธอ;

เผยอวี่หลี่วัย 13 ขวบใช้เงินค่าขนมทั้งหมดซื้อชุดคอสเพลย์ที่เธอใฝ่ฝันอยากได้มานาน ทั้งยังรวบรวมของสะสมของไอดอลที่เธอชอบมาให้ครบ;

เผยอวี่หลี่วัย 18 ขวบสวมชุดสูท จูงมือเธอเต้นรำเพลงแรกในงานฉลองบรรลุนิติภาวะ ฝ่ามือของเขาชื้นเหงื่อ แต่จนงานเลี้ยงเลิกก็ยังไม่ยอมปล่อยมือเธอ

วันวานอยู่ใกล้เพียงเอื้อม วนเวียนเป็นเส้นโค้งคดเคี้ยวอยู่ในความทรงจำ

ปลายเส้นแต่ละสายล้วนเป็นเผยอวี่หลี่ในวัยที่แตกต่างกัน

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป