สาวน้อยวัยเด็กปากนุ่มเอวบาง ถูกเพื่อนชายข้างบ้านสายหม่นจูบจนร้องไห้

ตอนที่ 5 ฉันเลี้ยงเธอเอง

9 นาที· 2.1K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

สิ่งที่เสิ่นโย่วซีพูดล้วนเป็นความจริง แต่เวินซุ่ยกลับรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า

เธอเผลอมองไปทางเผยอวี่หลี่เพื่อขอความช่วยเหลือ

ไม่ไกลนัก ชายหนุ่มบนโซฟามีใบหน้าหล่อเหลาเป็นผู้ใหญ่ ชุดสูทที่เรียบร้อยขับเน้นรูปร่างโดดเด่น เสื้อเชิ้ตเนื้อดีเนื้อผ้าอยู่ทรง เผยให้เห็นข้อมือเรียวบาง

นาฬิกาข้อมือราคาแพงเปล่งประกายระยิบระยับใต้แสงแดด ประกอบกับท่านั่งสง่างาม ดูผ่อนคลายและสูงศักดิ์

เผยอวี่หลี่ในวัย 26 ปีมีเสน่ห์ของชายหนุ่มเต็มตัว ต่างจากตอนอายุ 19 ที่ยังดูอ่อนเยาว์ คิ้วตาคมเข้มของเขายามนี้แผ่กลิ่นอายคุกคาม

เขาเปลี่ยนไปจากตอนนั้นมากเหลือเกิน

แต่เผยอวี่หลี่ในตอนนี้ ซึ่งแตกต่างจากตัวเขาในวัย 19 อย่างสิ้นเชิง กลับมองเธอด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนเช่นเคย แล้วยื่นน้ำให้ ก่อนช่วยเธอแก้สถานการณ์อย่างคุ้นเคย

“พี่โย่วซีพูดจาไม่คิดหน้าคิดหลัง เขาพูดเหลวไหล อย่าไปฟังเลย”

ปลายนิ้วสัมผัสกันตรงตัวแก้ว อุณหภูมิที่ต่างกันโดยสิ้นเชิงแตะกันเพียงชั่วครู่ก็ผละออก

เมื่อแก้วถูกส่งมาอยู่ในมือ เวินซุ่ยก็ก้มหน้าดื่มน้ำ รู้สึกเพียงว่าผิวตรงที่เขาสัมผัสยังร้อนผ่าว

แพขนตาดกหนาของหญิงสาวสั่นไหวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนเสียงทุ้มไพเราะของชายหนุ่มข้างกายจะดังขึ้น

“โย่วซี เธอเพิ่งอายุ 19 เอง”

“เด็กยังฟังเรื่องพวกนี้ไม่ได้”

“ได้ ๆ นายมีจังหวะของตัวเอง ถือว่าฉันพูดเหลวไหลก็แล้วกัน...”

เสิ่นโย่วซีเท้าคาง

“โลกนี้ช่างน่าอัศจรรย์จริง ๆ ซุ่ยซุ่ย เหมือนฝันไปเลย”

“พูดตามตรง ถ้าไม่มีอุบัติเหตุครั้งนั้น ทุกคนคงคิดว่าเธอกับอวี่หลี่เรียนจบปุ๊บก็แต่งงานกันปั๊บ ไม่แน่ตอนนี้อาจมีลูกแล้วก็ได้”

ทั้งแต่งงานทั้งลูก พูดจาไม่มีหูรูดเหมือนตอนเด็กไม่มีผิด

ใบหน้าเวินซุ่ยเริ่มร้อนขึ้นอีกครั้ง เธอรีบเปลี่ยนเรื่อง

“จริงสิ พี่เผย—”

คำเรียกที่กำลังจะเอ่ยสะดุดลง เวินซุ่ยมองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังตั้งใจมองมา ริมฝีปากอ่อนนุ่มเม้มเข้าหากันเบา ๆ

เรื่องราวมากมายเกิดขึ้นในเวลาอันสั้น จนเธอไม่รู้ว่าตอนนี้ควรเรียกเผยอวี่หลี่ว่าอะไร

เรียกเผยอวี่หลี่อย่างนั้นหรือ?

เมื่อก่อนอายุไล่เลี่ยกัน เรียกชื่อเผยอวี่หลี่ตรง ๆ ก็ย่อมได้

แต่ตอนนี้เผยอวี่หลี่ในมาดประธานใหญ่ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าเธอมาก เรียกชื่อเฉย ๆ คงไม่ค่อยสุภาพ

เรียกพี่ชายหรือ?

ภาพวุ่นวายเมื่อคืนผุดขึ้นมาในหัว แค่คำว่า “พี่ชาย” ก็ฟังดูคลุมเครือไปเสียแล้ว

เวินซุ่ยเลือกทางสายกลาง เอ่ยเรียกเสียงเบาว่า “พี่อวี่หลี่”

เสิ่นโย่วซีส่งเสียง “จิ๊” กำลังจะกวนประสาทเธอสักหน่อย จึงเลียนเสียงหวานนุ่มเรียก “พี่อวี่หลี่” ตามบ้าง

ทว่าทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงนุ่มละมุนของหญิงสาวดังขึ้น พร้อมความสงสัยบางอย่าง

“พ่อกับแม่ล่ะคะ พวกท่านยังไม่รู้ใช่ไหมว่าฉันกลับมาแล้ว”

แววล้อเลียนในดวงตาเสิ่นโย่วซีชะงักค้างไปชั่วขณะ เขาหันไปมองเผยอวี่หลี่

ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างหญิงสาวมีสีหน้าสงบนิ่ง มือใหญ่ข้อนิ้วเด่นชัดลูบศีรษะเธอเบา ๆ

“พี่แจ้งข่าวให้คุณอากับคุณน้าทราบแล้ว พวกท่านงานยุ่ง คงมีเวลามาถึงตอนเที่ยง”

“แต่เรายังต้องตรวจอีกนิดหน่อย ถ้าไม่มีปัญหา ช่วงเช้าก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว”

“พอออกจากโรงพยาบาลแล้ว เราไปกินข้าวกับคุณอากับคุณน้าด้วยกัน ดีไหม”

“อยากกินอะไร อาหารฝรั่งเศส อาหารหวยหยาง อาหารเสฉวน หรืออาหารญี่ปุ่น...”

เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มเอ่ยเรื่อย ๆ คลอไปกับละอองสีทองที่แสงแดดส่องผ่านกรอบหน้าต่าง

หญิงสาวผู้มีดวงตาคิ้วงดงามยิ้มพลางพยักหน้า ก่อนให้คำตอบที่ไม่เหนือความคาดหมาย

เสิ่นโย่วซีเบือนหน้าไป สีหน้าเงียบขรึมขึ้นเล็กน้อย

เผยอวี่หลี่ลูบศีรษะหญิงสาว ยิ้มพลางพยักหน้ารับปาก

เจ็ดปีช่างยาวนานเหลือเกิน

วันคืนผันผ่านไป 2,555 วัน มากพอให้โทรศัพท์รุ่นใหม่ล่าสุดกลายเป็นขยะอิเล็กทรอนิกส์ และเมืองที่พัฒนาอย่างรวดเร็วเปลี่ยนโฉมไปไม่รู้กี่ครั้ง

ต้นอู๋ถงที่ปลูกไว้ในวันนั้นสูงกว่าชายคา เถาไอวี่ที่เลื้อยดกหนาในบ้านเก่าปกคลุมทั่วลานบ้าน ความปรารถนาที่สลักไว้บนลำต้นก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็ถูกเปลือกไม้กลืนหายไปแล้ว

กาลเวลาเคลื่อนผ่านอย่างรวดเร็ว ผลักดันให้ทุกคนก้าวไปข้างหน้า

มีเพียงซุ่ยซุ่ยของเขาที่หยุดอยู่ในปีที่เธออายุ 19

ถูกลืมเลือน ถูกลบเลือนร่องรอยจากสังคม และถูกทิ้งไว้กับที่

-

เผยอวี่หลี่บอกว่า ช่วงหลายปีมานี้ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับแม่ของเธอตึงเครียด ทั้งคู่จึงแยกกันอยู่ชั่วคราว

ทันทีที่ผลักประตูห้องส่วนตัวเข้าไป เวินซุ่ยก็เข้าใจเสียทีว่าความสัมพันธ์ตึงเครียดที่เขาพูดถึงหมายถึงอะไร

เจ็ดปีแทบไม่ได้ทิ้งร่องรอยไว้บนตัวแม่เลย ท่านยังคงสง่างาม สวมชุดกระโปรงผ้าไหม กำลังหยอกล้อเด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมแขน

ข้างกายแม่มีใบหน้าที่คุ้นตาอยู่บ้าง เขาเป็นหุ้นส่วนบริษัทของแม่ เวินซุ่ยเคยพบหลายครั้งและเรียกเขาว่าคุณลุงจาง

เมื่อได้ยินเสียง แม่ก็หันมา แววตายังคงมีความอ่อนโยนที่ไม่จางหาย สีหน้าตื่นเต้น แต่ก็มีความห่างเหินแฝงอยู่เล็กน้อย

“ซุ่ยซุ่ย!”

ขนตาของหญิงสาวตรงประตูสั่นไหว เธอเพิ่งเอ่ยเรียก “แม่” และกำลังจะพุ่งเข้าไปหา ทว่าเด็กในอ้อมแขนแม่กลับยื่นปากงอน ดึงชายเสื้อของแม่ไว้

“แม่ หนูอยากกินอันนั้น!”

แววตาตื่นเต้นของแม่ชะงักไปฉับพลัน ท่านรีบปลอบเด็กในอ้อมแขนอย่างลนลาน สายตากวาดผ่านเผยอวี่หลี่ ก่อนจะกลับมาหยุดที่เวินซุ่ย น้ำเสียงเจื่อนกระอักกระอ่วน

“ฮ่าวฮ่าวถูกแม่ตามใจจนเสียคนแล้ว”

“ซุ่ยซุ่ย แม่ยังไม่ได้แนะนำให้รู้จัก นี่คือน้องชายของลูก ปีนี้อายุ 5 ขวบแล้ว”

ขนตาของหญิงสาวตรงประตูสั่นไหว แสงแดดตกกระทบบนใบหน้า ขับผิวขาวกระจ่างให้ซีดเผือดลงชั่วขณะ

แม่ถูมือไปมา ท่าทางอึดอัดและประหม่าเล็กน้อย

“ซุ่ยซุ่ย รีบนั่งสิ แม่สั่งอาหารที่ลูกชอบไว้แล้ว...”

ท่ามกลางบรรยากาศชวนกระอักกระอ่วน มือใหญ่ข้างหนึ่งเอื้อมมาจับนิ้วของเวินซุ่ย จากนั้นค่อย ๆ รวบเรียวนิ้วทั้งหลายของเธอไว้ในฝ่ามือ

ฝ่ามือของเผยอวี่หลี่อบอุ่นและแห้งสะอาด

กลิ่นหอมเย็นของไม้จาง ๆ ลอยมา ราวกับวันเวลาเก่า ๆ นับไม่ถ้วนที่พวกเขาไม่เคยแยกจากกัน มอบความรู้สึกปลอดภัยแสนคุ้นเคยและนำพาเธอไปนั่งลง

บรรยากาศในห้องส่วนตัวยังคงชวนกระอักกระอ่วน แม่คอยคีบอาหารให้เธอ ล้วนเป็นเมนูที่เธอชอบ น้ำเสียงอ่อนโยนยิ่งกว่าที่เธอจำได้

เด็กผู้ชายที่นั่งข้างเธอจ้องมองอย่างระแวดระวัง แววตาเต็มไปด้วยความเป็นปฏิปักษ์ที่ไม่รู้สาเหตุ

คุณลุงจางยิ้มพลางพูดคุยเอาใจ แต่บทสนทนาของเขามักวกกลับมาที่เผยอวี่หลี่อย่างเห็นได้ชัด

การพบหน้ากันที่เธอคิดว่าจะเต็มไปด้วยความตื่นเต้น กลับกลายเป็นความอึดอัดที่ยากจะเอ่ยออกมา

จนกระทั่งมีเสียงเคาะประตู “ก๊อก ๆ” สองครั้ง พ่อก็ผลักประตูเข้ามา

พ่อยังคงดูเป็นสุภาพบุรุษและหล่อเหลา รูปร่างก็ยังดีมาก เด็กสาวที่แต่งกายเรียบง่ายคล้องแขนพ่ออยู่ เธออายุมากกว่าเวินซุ่ยไม่กี่ปี ดูบอบบางน่าทะนุถนอม

พ่อแนะนำว่าเธอเป็นคนรักของเขา

พ่อพูดอย่างออกรสถึงศิลปะที่ตนภาคภูมิใจ ทั้งยังไม่ลืมเอ่ยถึงความคิดถึงลูกสาวเป็นระยะ หลังย้อนรำลึกถึงวันวานสั้น ๆ แล้ว ก็คุยหัวเราะอย่างร่าเริงต่อไป

มุมปากเวินซุ่ยยกขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ยิ้มไม่ออกอีกแล้ว

ทั้งที่เมื่อคืนเธอยังเตรียมตัวสอบปลายภาคอยู่ ข้างกายมีเพื่อนชายที่เติบโตมาด้วยกันคอยอยู่เป็นเพื่อน อีกไม่นานพอแม่จัดการงานที่บริษัทเสร็จ ก็จะพาเธอกับพ่อไปเที่ยวต่างประเทศ

แต่เพียงชั่วข้ามคืน ทุกอย่างกลับพลิกผัน

เจ็ดปีผ่านไปอย่างเงียบงัน

เพื่อนชายที่เติบโตมาด้วยกันโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว พ่อแม่หย่าร้างและต่างก็แต่งงานใหม่

สายสัมพันธ์ระหว่างเธอกับโลกใบนี้ราวกับถูกตัดขาด ถูกแยกออกจากกัน และถูกพรากไปส่วนหนึ่งอย่างไม่ปรานี

เธอไม่มีบ้านอีกแล้ว

เวินซุ่ยก้มหน้า ซ่อนความหม่นหมองในแววตา

ชายหนุ่มรูปงามข้างกายเม้มริมฝีปากแน่น สายตาจับอยู่ที่เธอ ก่อนจูงมือพาไปบอกลาครอบครัวทั้งสองฝ่าย

พ่อแม่ตระกูลเวินดูเหมือนจะเกรงใจอะไรบางอย่าง จึงไม่กล้ารั้งพวกเขาไว้ ทำได้เพียงส่งออกจากห้องอย่างกระตือรือร้น

ทางเดินนอกห้องสว่างไสวด้วยแสงแดด ตอนนี้เป็นเดือนมิถุนายนแล้ว อากาศอุ่นขึ้น แสงแดดจ้าสะท้อนกระจกจนแสบตา

แสงแดดร้อนเกินไป จนแสบตาเธอ

เวินซุ่ยฝืนกลั้นน้ำตา ก่อนชายร่างสูงใหญ่จะโอบเธอเข้ามาในอ้อมแขน

ความน้อยใจที่ถูกทอดทิ้งพลุ่งขึ้นมาในใจ ทะลักออกมาพร้อมหยาดน้ำตา

หญิงสาวร่างบอบบางร้องไห้จนไหล่สั่นสะท้าน น้ำตาที่ไหลรินไม่ยอมหยุด เปียกชุ่มเสื้อเชิ้ตของชายหนุ่ม

แขนเรียวยาวของชายหนุ่มโอบรอบตัวเธอ แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ไม่คิดปิดบัง เขากระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นทีละน้อย จนกอดเธอไว้ทั้งตัว

เสียงสะอื้นแผ่วพร่าราวกับแตกสลายหลุดออกจากอก ทั้งอัดอั้นและสับสน คลอไปกับเสียงสะอื้นของเธอ

“เผยอวี่หลี่ ทำไมล่ะ”

เผยอวี่หลี่เงียบงัน มือใหญ่ลูบเส้นผมของหญิงสาว พลางช่วยให้เธอสงบลง

เพื่อนหญิงที่เติบโตมาด้วยกันของเขาเอ่ยเสียงเบา แฝงความน้อยใจ

“เผยอวี่หลี่ ฉันไม่มีบ้านแล้ว...”

หัวใจเผยอวี่หลี่ปวดหนึบ เขาประคองไหล่เธอไว้ ประคองใบหน้าแล้วเช็ดหยาดน้ำตาใต้ตาอย่างแผ่วเบา

ดวงตาของเพื่อนหญิงที่เติบโตมาด้วยกันแดงก่ำ ชุ่มไปด้วยคราบน้ำตา

เผยอวี่หลี่เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ พลางประคองใบหน้าเธอไว้

“ทำไมจะไม่มีบ้านล่ะ”

“ตั้งแต่เด็กจนโต คุณอากับคุณน้าทุ่มเทให้กับงาน ซุ่ยซุ่ยเลยฝากให้ตระกูลเผยดูแล พี่อยู่ที่ไหน เธอก็อยู่ที่นั่น”

“เรากินข้าวด้วยกัน อ่านหนังสือด้วยกัน เข้าค่ายฤดูร้อนด้วยกัน ไปโรงเรียนและกลับบ้านด้วยกัน จูงมือกันกลับบ้าน ตั้งแต่อนุบาลก็ไม่เคยแยกจากกัน จนเรียนจบมัธยมปลาย ห้องเรียนก็ยังเป็นห้องเดียวกัน เส้นทางชีวิตของเราซ้อนทับกันทุกอย่าง...”

หญิงสาวที่อยู่ในฝ่ามือของเขาขอบตาแดงขึ้นกว่าเดิม ราวกับน้ำตากำลังจะรินไหลอีกครั้ง

ชายหนุ่มหรี่ดวงตาหงส์ลงเล็กน้อย ปลายนิ้วหัวแม่มือถูแก้มเธอเบา ๆ

“จากนี้ไป เธออยู่ที่ไหน พี่ก็จะอยู่ที่นั่น”

“ซุ่ยซุ่ยชอบที่ไหน เราก็สร้างบ้านที่นั่น”

ดวงตาของหญิงสาวแดงก่ำ น้ำเสียงแผ่วเบาและเจือความหงุดหงิดใจ

“แต่ฉันไม่มีเงิน...ลืมขอเงินค่าครองชีพมา”

สายตาจริงจังของชายหนุ่มจับอยู่บนใบหน้าเธอ สบตากับเธอ

ใบหน้าหล่อเหลาขยายใหญ่ขึ้นตรงหน้า ดวงตาหงส์ได้รูปงามไร้ที่ติคู่นั้นสูญเสียความเย็นชาในวัยหนุ่มไป ยิ่งดูคมเข้มขึ้น

ความร้อนแรงพลุ่งพล่านอยู่ในดวงตาคู่นั้น ชั่วขณะที่พร่าเลือนกลับสะท้อนภาพเผยอวี่หลี่ในวัย 19

เผยอวี่หลี่วัย 26 มองเธอด้วยดวงตาของตัวเองในวัย 19 น้ำเสียงทุ้มต่ำ ทุกคำชัดเจน

“เวินซุ่ยซุ่ยมีเพื่อนชายที่เติบโตมาด้วยกันเป็นของตัวเอง”

“เพื่อนชายคนนั้นใช้เวลา 7 ปีเตรียมทุกอย่างไว้ให้เธอแล้ว”

รูม่านตาดำขาวชัดเจนของหญิงสาวเบิกกว้าง แสงแดดทำให้ดวงตาคู่นั้นกลายเป็นสีน้ำชาจาง ๆ พร่าเลือน

หัวใจเผยอวี่หลี่อ่อนยวบ เขาฝืนกลั้นความอยากจูบหน้าผากเธอไว้ ก่อนใช้นิ้วหัวแม่มือถูแก้มเธอเบา ๆ

“เธอไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องเงินเลย เวินซุ่ย”

“เผยอวี่หลี่ดีใจมากที่ได้จ่ายแทนเธอ ไม่ว่าเธออยากทำอะไร อยากไปที่ไหน หรือแม้แต่ในอนาคตจะอยู่กับใคร เลือกใช้ชีวิตแบบไหน...”

“ฉันเลี้ยงเธอเอง เป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว”

“ฉันอยากทุ่มเทเพื่อเธอ ไม่ว่าเธอจะต้องการอะไร”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป