สื่อเจินเซียงพอครบกำหนดอยู่เดือนแล้ว ก็ไปดูร้านที่เพิ่งเปิดใหม่ด้วย
ร้านที่นางซื้อไว้ให้องค์หญิงทั้งห้าส่วนใหญ่เป็นร้านเกี่ยวกับเครื่องนุ่งห่ม อาหาร ที่อยู่อาศัย และการเดินทาง
อย่างไรเสีย เรื่องอาหารการกินย่อมสำคัญที่สุด อีกทั้งนางกับเหล่าลูก ๆ ก็ชอบกิน จึงยิ่งยินดีคิดค้นเมนูแปลกใหม่
โรงเตี๊ยมที่นางตั้งชื่อว่า ‘อาหารคือสวรรค์ของปวงชน’ เปิดกิจการได้ไม่ถึงสองวัน กิจการก็เฟื่องฟูอย่างยิ่ง
เพราะนางคิดค้นเมนูใหม่ ๆ อีกทั้งการจัดวางห้องหับก็ดี ลูกค้าที่มาเยือนล้วนเป็นผู้มั่งมีหรือผู้สูงศักดิ์ กิจการจึงเฟื่องฟูอย่างยิ่ง
ส่วนร้านขนมบนถนนย่านสามัญชนอีกแห่งก็ไปได้ดีเช่นกัน
อย่างเช่นสตรีที่ไปเยี่ยมเยียนญาติมิตรมักชอบนำขนมกุ้ยฮวา ขนมถั่วเขียว หรือขนมแป้งทอดไปฝาก ล้วนได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก
นางแวะซื้อของกินเล่นเหล่านี้จากร้านทีละแห่ง รสชาติไม่ต่างจากที่นางปรับปรุงสูตรไว้เลย เห็นได้ว่าพี่สะใภ้ใหญ่เลือกแม่ครัวที่ฝีมือเลิศล้ำมาได้ดีจริง ๆ
ท้ายที่สุดนางก็แวะร้านเครื่องพะโล้ ซื้อของพะโล้มาส่วนหนึ่ง ตั้งใจนำไปให้เซิ่งจิ่นเหยียนกิน
อย่างไรเสีย เรื่องที่นางเปิดร้านก็ต้องบอกกล่าวเซิ่งจิ่นเหยียนสักคำ จะได้ทำให้เป็นเรื่องเปิดเผยถูกต้อง
ดังนั้นยามค่ำ ของพะโล้กับอาหารเย็นจึงถูกนำไปวางบนโต๊ะของเซิ่งจิ่นเหยียน
เซิ่งจิ่นเหยียนได้กลิ่นหอมเย้ายวนของตีนเป็ดพะโล้ เนื้อหัวหมู บะหมี่ซอสถั่วลันเตาคลุกแตงกวา รวมถึงแผ่นแป้งเย็นชิ้นเล็ก ๆ ความอยากอาหารพลันถูกปลุกขึ้นมาอย่างหาได้ยาก
เขาถามเหล่าเจิ้งจื่อว่า “นี่เป็นเมนูใหม่ของห้องเครื่องหลวงหรือ?”
เหล่าเจิ้งจื่อยิ้มประจบประแจง “มิใช่พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท เป็นกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงรับสั่งให้คนนำมาถวายพ่ะย่ะค่ะ”