ฮองเฮาคิดว่า ขอเพียงเซิ่งจิ่นเหยียนจับไม่ได้คาหนังคาเขา เขาย่อมทำอะไรนางไม่ได้แน่
ถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนเคร่งครัดยึดกฎเกณฑ์ หากไม่มีหลักฐานชัดเจน ก็คงไม่ลงโทษนาง
เซิ่งจิ่นเหยียนไม่คิดลงโทษนางจริง ๆ เขาเพียงให้มหาเสนาบดีเข้าวังมาแก้ไขเรื่องนี้
มหาเสนาบดีเจ้าเล่ห์ผ่านโลกมาทั้งชีวิต เพียงเห็นท่าทีของเซิ่งจิ่นเหยียนก็เข้าใจแจ่มแจ้ง
เซิ่งจิ่นเหยียนดูคล้ายจะลงโทษฮองเฮา ทว่าแท้จริงแล้วต้องการลงโทษเขาต่างหาก
ถึงอย่างไรในช่วงหลายปีก่อนที่เซิ่งจิ่นเหยียนจะขึ้นครองราชย์ เขาก็เคยต่อต้านเซิ่งจิ่นเหยียนอยู่ไม่น้อย
แต่วันเวลาย่อมเปลี่ยนผัน ฝีมือในการจัดการของเซิ่งจิ่นเหยียนร้ายกาจยิ่ง มหาเสนาบดีจึงได้แต่รู้จักกาลเทศะ คุกเข่าลงยอมรับผิด “เป็นกระหม่อมที่อบรมบุตรีไม่ดีพอ ฝ่าบาทประสงค์จะปลดฮองเฮา กระหม่อมก็ยินดีรับโทษพ่ะย่ะค่ะ”
ฮองเฮาตกตะลึง “ท่านพ่อ!”
นางคิดว่าบิดามาแล้วจะช่วยเข้าข้างนาง ใครจะรู้ว่าเขากลับเอ่ยปากให้ฮ่องเต้ปลดนางจากตำแหน่งฮองเฮา
มหาเสนาบดีถลึงตาใส่นางเป็นเชิงเตือนให้หุบปาก
นางโง่เขลาสิ้นดี ตั้งแต่แรกก็ไม่ควรปล่อยให้นางเข้าวัง ไร้ความสามารถแม้แต่น้อย กระทั่งบุตรก็ยังให้กำเนิดไม่ได้
บัดนี้วางยาพิษยังถูกจับได้ว่ามีส่วนเกี่ยวข้อง ช่างโง่เง่าสิ้นดี
ที่เขาเป็นฝ่ายเสนอให้ปลดฮองเฮาในยามนี้ ก็เพียงเพื่อไว้หน้าเซิ่งจิ่นเหยียน
เปิดทางให้ฮ่องเต้ยื่นข้อเสนอ
เซิ่งจิ่นเหยียนย่อมเข้าใจการยอมถอยของเขา มุมปากพลันยกขึ้นอย่างได้ใจ “ทางกรมคลังแจ้งว่า เสบียงชายแดนร่อยหรอแล้ว ใต้เท้าคิดเห็นเช่นไร?”
มุมปากมหาเสนาบดีเฒ่ากระตุก เขาคงคิดจะให้ตนควักเงินซื้อเสบียงกระมัง?
สวรรค์! ฮ่องเต้สารเลวผู้นี้ละโมบยิ่งกว่าเขาเสียอีก