เย็นวันถัดมา หลังสวี่เฉิงเพิ่งฝึกเวทเสร็จ ท่อนบนของเขาสวมเพียงเสื้อกล้ามออกกำลังกายตัวหลวม กล้ามเนื้อเป็นมัดชัดเจน มีเหงื่อบาง ๆ เคลือบอยู่
เสียงกริ่งประตูดังขึ้นกะทันหัน เขายกมือเช็ดเหงื่อลวก ๆ แล้วเดินไปเปิดประตู
คนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือกวนจวี่เอ๋อร์
เธอสวมชุดอยู่บ้านสีขาว รวบผมไว้หลวม ๆ ด้านหลัง เผยให้เห็นลำคอขาวผ่องเรียวงาม มือหิ้วผลไม้ถุงหนึ่งกับเค้กชิ้นเล็กกล่องหนึ่ง ยืนเรียบร้อยอยู่ตรงประตูราวกับกระต่ายน้อยแสนเชื่อง
พอเห็นสวี่เฉิงเปิดประตู ดวงตาของเธอก็เป็นประกายขึ้นเล็กน้อย ก่อนแก้มจะค่อย ๆ แดงระเรื่อ เธอเอ่ยเสียงเบาว่า “พี่สวี่ ไม่ได้รบกวนใช่ไหมคะ?”
“ไม่เลย เข้ามานั่งสิ”
สวี่เฉิงเบี่ยงตัวให้เธอเข้ามา
กวนจวี่เอ๋อร์เปลี่ยนรองเท้าแตะแล้ววางของไว้บนโต๊ะอาหาร ปลายนิ้วบิดชายกระโปรงไปมา พลางเอ่ยบอกจุดประสงค์เสียงเบา “คือว่า อิ๋งอิ๋งบอกว่าคุณย้ายมาอยู่ที่นี่ตั้งนานแล้ว แต่พวกเรายังไม่เคยเลี้ยงข้าวต้อนรับดี ๆ สักมื้อ เธอก็อายเกินกว่าจะมาพูดกับคุณตรง ๆ เลยให้ฉันมาถามว่า สุดสัปดาห์นี้คุณว่างไหมคะ? พวกเราอยากชวนคุณไปกินข้าว ถือว่าเลี้ยงฉลองขึ้นบ้านใหม่ให้คุณค่ะ”