บทที่ 16 อย่าคิดว่าจะหนีฉันพ้น
จิ่งมู่หานสูดลมหายใจเย็นเยียบ ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวเพราะความโกรธ มุมปากกระตุกระริก «ฉันบอกแล้วไงว่าจะไม่หย่ากับคุณ ไม่เกี่ยวกับเรื่องทรัพย์สิน»
ไป๋ซูจวินรู้สึกว่าเขาช่างน่าขัน «คุณมีลูกนอกสมรส ทุกวันก็เดินเข้าออกกับผู้หญิงคนอื่น แถมยังทำเป็นไม่รู้จักฉันต่อหน้าคนข้างนอก คุณจิ่ง ถ้าไม่ไปแสดงละครก็น่าเสียดายฝีมือแล้ว»
ดวงตาจิ่งมู่หานแดงก่ำ น้ำตาคลออยู่ในเบ้าตา ดูราวกับสามีผู้แสนรักใคร่
ไป๋ซูจวินขมวดคิ้วมองเขา ริมฝีปากบางของจิ่งมู่หานขยับเอ่ย «สรุปคือ อย่าจากฉันไป เมื่อสามปีก่อนคุณเลือกแต่งงานกับฉันแล้ว ก็ต้องอยู่กับฉันและมองฉันไปตลอดชีวิต»
ไป๋ซูจวินโกรธจัด ตบหน้าเขาไปฉาดหนึ่งทันที รอยฝ่ามือแดงเถือกปรากฏบนใบหน้าขาวผ่อง
จิ่งมู่หานชะงักงันเพราะถูกไป๋ซูจวินตบ ผู้หญิงที่เคยยิ้มแย้มพูดคุยกับเขาอย่างอ่อนหวาน กลับกล้าตบเขาได้ลงคอ
ไป๋ซูจวินด่ากราด «ให้ฉันดูคุณพลอดรักกับผู้หญิงคนอื่น แล้วเธอก็มาคอยยั่วโมโหฉันทุกวันหรือไง จิ่งมู่หาน เมื่อสามปีก่อนฉันแต่งงานกับคุณก็แค่ทำข้อตกลงกัน ตอนนี้คุณหายป่วยแล้ว ข้อตกลงก็จบ คุณมีผู้หญิงคนอื่น มีลูกแล้ว พวกคุณสามคนอยู่กันอย่างมีความสุขไม่ดีกว่าหรือไง จะมาผูกมัดฉันไว้ข้างตัวทำไม»
จิ่งมู่หานคว้าข้อมือไป๋ซูจวินไว้ แววตาเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม «อย่าคิดจะฟ้องหย่า ถ้าคุณฟ้อง ฉันจะเล่นงานซิงซู พูดแล้วทำจริง»
ไป๋ซูจวินมองดวงตาเรียวยาวของเขา ความรังเกียจพลันผุดขึ้นในใจ
ใบหน้าของไป๋ซูจวินเย็นชาไร้ความรู้สึก น้ำเสียงเจือแววเย้ยหยันและดูแคลน «ผู้หญิงของคุณกำลังฉาบทองอยู่ที่ป๋อซื่อ ถ้าคุณเล่นงานซิงซู ป๋อซื่อก็พลอยเดือดร้อนไปด้วย คุณทำใจได้หรือ»