อวิ้นเจี้ยเป็นคลับหรูที่เปิดรับเฉพาะบุคคลมีชื่อเสียง เหล่าทีมงานที่อยู่ในงานจึงเข้าใจทันทีว่าจิ่งมู่หานให้ความสำคัญกับผู้หญิงที่มีฝีมือแค่ครึ่ง ๆ กลาง ๆ คนนี้มากเพียงใด
ทุกคนตัดสินใจว่าจะเลิกนินทาและดูแคลนเธอตั้งแต่นี้เป็นต้นไป อย่างไรเสียเบื้องหลังของเธอก็ไม่ธรรมดา
ไป๋ซูจวินไม่ได้พูดอะไร เธอกำลังคิดว่าจะถ่ายรูปอย่างไรไม่ให้จิ่งมู่หานจับได้
ทุกคนได้กินข้าว ต่างก็เก็บข้าวของอย่างมีความสุข พร้อมเอ่ยขอบคุณฉินเยว่ซินกับจิ่งมู่หาน
จิ่งมู่หานหันไปถามเฉินอวิ๋นเซียวว่า “คุณเฉิน จะไปด้วยกันไหมครับ?”
เขาไม่ได้สนใจไป๋ซูจวินเลยแม้แต่น้อย
เฉินอวิ๋นเซียวไม่อยากให้ไป๋ซูจวินต้องอยู่เผชิญหน้ากับคนทั้งสองต่อ จึงปฏิเสธว่า “ไม่ล่ะครับ คุณจิ่งไปสนุกกันเถอะ ผมกับศิษย์น้องยังมีเรื่องต้องคุยกันอีก”
เฉินอวิ๋นเซียวคว้ามือไป๋ซูจวินแล้วเดินฉับ ๆ ออกไป
ในลิฟต์ เฉินอวิ๋นเซียวถามไป๋ซูจวินว่า “ถ้าพรุ่งนี้จิ่งมู่หานยังมาออกหน้าแทนชู้ของเขา เธอจะทำยังไง?”
ไป๋ซูจวินตอบว่า “ไม่เป็นไรหรอก พวกเขาอยากอวดความรักกันก็อวดไป ฉันทำงานของตัวเองให้ดีก็พอ จิ่งมู่หานคงไม่ได้ว่างขนาดนั้น”
เธอจำได้ว่าเมื่อก่อนตอนเขายังรักษามะเร็ง เขาก็ทำงานล่วงเวลาอยู่บ่อย ๆ การที่วันนี้เขาอยู่ที่ป๋อซื่อตลอดบ่ายจึงผิดปกติมาก
เฉินอวิ๋นเซียวครุ่นคิดแล้วเห็นด้วย “จิ่งมู่หานลงทุนในธุรกิจไว้ตั้งมากมาย เขาคงยุ่งน่าดู”
เฉินอวิ๋นเซียวพาไป๋ซูจวินไปกินข้าว
ระหว่างมื้ออาหาร เขาถามเธอว่า “สนใจไปบุกเบิกตลาดที่สาขาเมืองเซินไหม? ช่วงนี้กำลังเตรียมการกันอยู่”