ไป๋ซูจวินนั่งอยู่บนเก้าอี้ สีหน้าเรียบเฉย ดูเหมือนเธอจะคาดการณ์สถานการณ์วันนี้เอาไว้แล้ว
เธอพูดเสียงเรียบว่า “ตอนประกาศเรื่องงาน ฉันบอกไปแล้วว่าถ้าใครทำไม่ได้ก็ถือว่าทำงานพลาด พวกคุณเก็บของแล้วลาออกเองได้เลย”
ทุกคนต่างตกตะลึง ยกเว้นหัวหน้าแผนกฝ่ายขาย ไป๋ซูจวินถึงกับกล้ายุบทีมขายทั้งทีม
เธอไม่รู้หรือไงว่ากฎหมายไม่เอาผิดคนหมู่มาก?
อวี่หางเอ่ยขึ้นว่า “คุณไป๋ ถ้าคุณไล่ฝ่ายขายทั้งบริษัทออกหมด ไม่กลัวพวกเขาพาลูกค้าไปด้วยเหรอ? แล้วธุรกิจของบริษัท คุณจะไปเจรจาเองหรือไง?”
ไป๋ซูจวินตอบว่า “เรื่องนี้เป็นเรื่องของฉัน ไม่ต้องให้รองอวี่เป็นห่วง”
คนในแผนกฝ่ายขายมองหน้ากันไปมา พวกเขาไม่เคยคิดว่าจะต้องลาออกจริง ๆ
สวัสดิการของซิงซูดีมาก อีกทั้งบริษัทก็กำลังจะเข้าตลาดหลักทรัพย์ พนักงานเก่าที่ทำงานครบกำหนดจะได้รับสิทธิซื้อหุ้น
อวี่หางรู้ว่าพวกเขากำลังตื่นตระหนก กลัวพวกเขาจะเปลี่ยนข้าง จึงรีบออกหน้าควบคุมสถานการณ์ด้วยตัวเอง
“คุณไป๋ คุณไม่คำนึงถึงภาพรวมแบบนี้ บริษัทอยู่ในมือคุณ คุณคิดว่าคุณเฉินจะวางใจจริง ๆ เหรอ?”
ไป๋ซูจวินรู้ว่าเขาหมายถึงคณะกรรมการบริษัท “คุณไปถามคุณเฉินเองก็ได้นี่”
สีหน้าอวี่หางยังคงสงบนิ่ง เขาวางแผนขั้นต่อไปไว้แล้ว
ไป๋ซูจวินหันไปพูดกับพนักงานฝ่ายขายต่อว่า “ถ้าก่อนเลิกงานวันนี้ยังไม่มีรายงานที่ฉันต้องการ ขอให้ทุกคนไปเซ็นเอกสารที่ฝ่ายบุคคล แล้วทำเรื่องลาออกตามขั้นตอนของบริษัท”
ทุกคนหันไปมองอวี่หาง
อวี่หางส่งสายตาบอกให้พวกเขาใจเย็น
เขาคิดว่าไป๋ซูจวินคงถูกเขี่ยออกในไม่ช้า