ไป๋ซูจวินพยายามเกลี้ยกล่อม “คุณลองบอกคุณพ่อดูว่าเราไม่ต้องเซ็นบันทึกข้อตกลงความร่วมมือก็ได้ ให้เริ่มสำรวจปัญหาทางเทคนิคกันก่อน ฉันจะจัดทำแผนเบื้องต้นให้ หากเฉินหย่วนทำไม่สำเร็จ อย่างน้อยบริษัทของคุณก็ไม่ต้องเสียเวลา”
หมิงหล่างเฟิงทำหน้าอึดอัดใจ “พ่อผมคงไม่ยอมหรอก ผมไม่กล้าพูดหรอก เดี๋ยวโดนด่าตายพอดี”
การเสียลูกค้ารายใหญ่อย่างเฟยย่าถูไป ทำให้ไป๋ซูจวินไม่รู้จะชี้แจงกับคณะกรรมการบริหารอย่างไร
ไป๋ซูจวินพูดต่อ “งั้นคุณช่วยนัดคุณพ่อให้ฉันหน่อย ฉันจะไปคุยกับเขาเอง”
หมิงหล่างเฟิงกลอกตา “อย่าลากผมไปตายด้วยสิ คุณหาทางเอาเอง ผมไม่ขอเข้าไปยุ่งกับเรื่องวุ่นวายของพวกคุณหรอก”
พูดจบเขาก็เดินจากไป ไป๋ซูจวินจึงต้องให้เหมิงอวิ๋นอวิ๋นไปจ่ายเงินและขอใบกำกับภาษี
ตอนออกมา พวกเขาเห็นหมิงหล่างเฟิงขับเฟอร์รารีสีม่วงสุดฉูดฉาดออกมา เขาโบกมือให้ไป๋ซูจวิน “บ๊ายบาย!”
รถสปอร์ตคำรามแล่นจากไป
ไป๋ซูจวินเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มีแดดแผดจ้า ก่อนบ่นว่า “ขับรถเปิดประทุนในเมืองเซิน ไม่กลัวแดดเผาหรือไง”
แต่ผิวของหมิงหล่างเฟิงกลับไม่คล้ำเลย แถมยังขาวมาก เป็นความขาวแบบคนไม่เคยโดนแดด
จู่ ๆ ไป๋ซูจวินก็นึกขึ้นได้ว่าหมอนี่คงใช้ชีวิตกลางคืน วันนี้คงถูกหมิงสิงหย่วนพ่อของเขาไล่ให้มาถ่วงเวลาเธอ
เธอหันไปพูดกับเหมิงอวิ๋นอวิ๋น “ช่วยนัดหมิงสิงหย่วนให้ฉันอีกครั้ง บอกเขาว่าฉันช่วยแก้ปัญหาด้านเทคนิคให้ได้ จะนัดเจอเวลาไหนก็ได้”
ไป๋ซูจวินรู้ดีว่าตัวเองไม่มีประสบการณ์ด้านบริหารองค์กรเท่าไรนัก แต่เรื่องเทคนิคเธอไม่เคยยอมแพ้ หากเธอแก้ปัญหาไม่ได้ เฉินหย่วนก็ยิ่งไม่มีทางทำได้