ฮั่วจิ่วเซียวรู้ว่าไป๋ซูจวินเป็นคนให้ความสำคัญกับความรู้สึก หลังจากพ่อเสียไป คนที่ดีกับเขาแบบนี้ก็มีเพียงแม่ลูกคู่นี้เท่านั้น เขาซาบซึ้งใจจนเอ่ยว่า “ได้ ถ้ามีเรื่องอะไรต้องการให้ช่วย พี่จะบอกเธอแน่นอน”
แต่ในใจเขาตัดสินใจไว้แล้ว ต่อให้ลำบากแค่ไหนก็ห้ามบอกซูจวินเด็ดขาด
ไป๋ซูจวินกำชับว่า “หลังจากพี่กลับไปแล้วก็ติดต่อฉันบ่อย ๆ นะ คนรอบตัวฉันมีไม่มาก ฉันไม่ชอบใช้ชีวิตอย่างเงียบเหงาแบบนั้น ฉันจะไม่มีความสุข”
แต่ชีวิตของเธอกลับเงียบเหงาเหลือเกิน นอกจากเพื่อนร่วมงานแล้วก็ไม่มีเพื่อนสักคน
ฮั่วจิ่วเซียวเอ่ยอย่างแน่วแน่ว่า “คราวนี้พี่กลับไปจะพยายามแก้ไขให้เต็มที่ ถ้ากู้บริษัทกลับมาไม่ได้ พี่ก็จะขายบริษัท แล้วกลับมาอยู่เป็นเพื่อนเธอที่ประเทศนี้ ก่อนหน้านี้ที่พี่ไม่ได้ติดต่อเธอ เพราะพี่รู้สึกผิด คิดว่าตัวเองทำไม่ดีกับเธอ”
ไป๋ซูจวินพูดเสียงอ่อนว่า “พี่ ฉันไม่คิดแบบนั้นหรอก ไม่ว่ายังไงพี่ก็เป็นพี่ชายของฉัน ขอให้ทุกอย่างราบรื่นนะ”
ฮั่วจิ่วเซียวรู้สึกตื้นตันใจ “ซูจวิน เธอก็เหมือนกัน”
คืนนั้นไป๋ซูจวินยืนกรานจะไปส่งฮั่วจิ่วเซียวที่โรงแรมห้าดาว เขาพักอยู่แค่คืนเดียว
เช้าวันรุ่งขึ้นก็ขึ้นเครื่องบินกลับไป
การเจรจาระหว่างเฟยย่าถูกับซิงซูดำเนินไปสามวัน สุดท้ายทั้งสองฝ่ายก็บรรลุข้อตกลงร่วมกัน โดยฝ่ายพวกเขายอมอ่อนข้ออย่างมาก ส่วนซิงซูก็ลดราคาลงเล็กน้อย
หมิงหล่างเฟิงเข้าร่วมการเจรจาตลอดทั้งกระบวนการ เขาพูดกับไป๋ซูจวินเสียงเบาว่า “พวกคุณเก่งจริง ๆ ใช้แผนผลัดกันเจรจาจนพ่อผมยอมได้ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เขายอมถอยขนาดนี้ รู้ไหมว่าพ่อผมเป็นคนที่ใคร ๆ ในวงการธุรกิจก็เกรงใจ เรื่องที่ทำให้เขายอมได้มีไม่บ่อยหรอก”