“ไปให้เจียงซือหลี่ตรวจสมองบ้างเถอะ! ต่อไปอย่ามารังควานฉันอีก ระหว่างเรานอกจากหย่ากันแล้วก็ไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก”
ไป๋ซูจวินรู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงถูกสูบจนหมด ไม่อยากฟังเสียงจิ่งมู่หานอีก จึงตัดสายไป
จากนั้นก็บล็อกเบอร์นี้ด้วย
ตอนยังเยาว์วัยไร้เดียงสา เพิ่งเริ่มรู้จักความรัก เธอมอบหัวใจให้เขาอย่างหมดใจ
ไม่สนว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร มีเพียงความกล้าบ้าบิ่นที่ผลักให้เธอพุ่งเข้าหาความรัก
สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเจ็บปวดอันยาวนาน ต้องค่อย ๆ ควักคนที่เคยรักในวัยเยาว์ออกจากหัวใจ เจ็บจนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่
คืนนั้นไป๋ซูจวินนอนบนเตียงผู้ป่วยในโรงพยาบาลได้ไม่ดีนัก เธอฝันถึงช่วงสามปีที่จิ่งมู่หานป่วยอยู่ตลอด รู้สึกราวกับถูกขังอยู่ในห้องมืดมิดไร้แสงตะวัน อนาคตเบื้องหน้ามืดมนไปหมด
ตอนตื่นขึ้นมาทั้งตัวเปียกชุ่ม เธอจะปล่อยให้อารมณ์ถูกจิ่งมู่หานชักนำอีกไม่ได้แล้ว
จมอยู่ใต้น้ำมาตั้งสามปี กว่าจะตะเกียกตะกายขึ้นฝั่งได้ก็แทบแย่
เธอจะไม่หันกลับไปอีก
ช่วงสายเธอออกจากโรงพยาบาล กลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วตรงไปเฟยย่าถูทันที
ระหว่างทางเจียงซือหลี่โทรมา “ตอนนี้อาการมู่หานไม่ค่อยดี เธอกลับมาดูแลเขาได้ไหม?”
ไป๋ซูจวินรู้สึกว่าวันนี้น้ำเสียงของเจียงซือหลี่แปลกไป แต่ไม่ได้คิดอะไรมาก เธอปฏิเสธอย่างไม่ไว้หน้า “ฉันลาออกจากงานพี่เลี้ยงของจิ่งมู่หานแล้ว เขาจะเป็นหรือตายก็ไม่เกี่ยวกับฉัน ต่อให้ไปงานศพ ตระกูลจิ่งก็คงไม่อยากให้ฉันไปหรอก”
ความผูกพันหมดสิ้นแล้ว ระหว่างเธอกับจิ่งมู่หานเหลือเพียงทางแยกคนละทาง