หลังจากฝึกฝนอย่างเข้มข้นติดต่อกันสองวัน ลู่ชิงเจียงก็เริ่มเชี่ยวชาญเคล็ดลับการหลอมโอสถชั้นยอดหลายอย่างที่จื่อแห่งตันหยางเก็บงำไว้แล้ว
เดิมทีจื่อแห่งตันหยางตั้งใจจะรอให้เขากราบอาจารย์อย่างเป็นทางการ และเข้าสำนักชั้นนอกเสียก่อน แล้วค่อยถ่ายทอดวิชาเหล่านี้ให้ทีละอย่าง
แต่ยามนี้ผู้เฒ่าไม่มีเวลาคิดถึงเรื่องนั้นแล้ว เขาไม่มีทางยืนมองต้นกล้าชั้นเลิศที่หาได้ยากในรอบพันปี ต้องเสียเวลาอยู่บนยอดเขาศิษย์รับใช้ไปตลอดกาล
สองวันต่อมา การทดสอบหลอมโอสถตามกำหนดก็มาถึง
ยอดเขาอวี้ฉยงคลาคล่ำไปด้วยผู้คน ศิษย์รับใช้จำนวนนับไม่ถ้วน ตลอดจนศิษย์สำนักชั้นนอกที่ได้ข่าว ต่างพากันมาล้อมลานกว้างบนยอดเขาอวี้ฉยงจนแน่นขนัด
เพียงเพราะตลอดประวัติศาสตร์ของสำนักเซียนชิงฉือ มีศิษย์รับใช้เพียงไม่กี่คนที่ผ่านการทดสอบหลอมโอสถและได้เป็นศิษย์สำนักชั้นนอก
ส่วนคนหลายสิบคนที่ผ่านการทดสอบมาก่อน ล้วนกลายเป็นปรมาจารย์หลอมโอสถผู้เลื่องชื่อไปทั่วถิ่น
หากวันนี้ลู่ชิงเจียงทำสำเร็จ ชื่อของเขาจะได้เคียงข้างเหล่าบรรพชนหลายสิบคนนั้น ส่องสว่างไปชั่วกาลนาน ทว่าความจริงแล้ว ผู้คนส่วนใหญ่ที่มารวมตัวกันบนลานกว้างวันนี้ ล้วนถูกชื่อเสียงของลู่ชิงเจียงดึงดูดมา
เป็นไปตามที่คาดไว้ก่อนหน้า ฉีเผิงคิดใช้ตนเองเป็นแท่นเหยียบเพื่อทำลายชื่อเสียงของลู่ชิงเจียง แต่กลับกลายเป็นผลตรงกันข้าม จนชื่อ “ลู่ชิงเจียง ผู้ดูแลศิษย์รับใช้แห่งยอดเขาอวี้ฉยง” โด่งดังไปทั่วสำนักชั้นนอก
ศิษย์สำนักชั้นนอกหลายคนมาด้วยใจคิดจับผิด อยากเห็นว่าศิษย์รับใช้ผู้ถูกเล่าลือว่า “อหังการไร้ผู้ใดเทียบ” นั้นมีฝีมือจริงหรือไม่