จื่อแห่งตันหยางมองท่าทีเรียบเฉยของลู่ชิงเจียง ก่อนจะคว้าตัวเขามาไว้ข้างกายแล้วกดเสียงต่ำเอ่ยอย่างร้อนใจ “เจ้าบ้าไปแล้วหรือ? รู้หรือไม่ว่ากำลังเอาอนาคตทั้งชีวิตมาเดิมพัน! หากพลาดโอกาสนี้ ด้วยพรสวรรค์รากวิญญาณห้าธาตุปะปนของเจ้า กว่าจะบรรลุขั้นสร้างฐานคงต้องรอจนปีไหนกัน? หากได้เป็นนักปรุงโอสถและมีทรัพยากรของสำนักสนับสนุน อย่างน้อยก็ช่วยย่นเวลาบำเพ็ญเพียรไปได้สิบปี เข้าใจหรือไม่?!”
ลู่ชิงเจียงนิ่งเงียบ รอจนจื่อแห่งตันหยางพูดจบจึงเงยหน้าขึ้น สายตาแน่วแน่ “อาจารย์ ท่านทำเพื่อข้ามามากพอแล้ว ข้าไม่อยากให้ท่านต้องลำบากใจ เรื่องต่อจากนี้ให้ศิษย์จัดการเอง ข้ามั่นใจในตัวเอง”
เมื่อเห็นลู่ชิงเจียงเปี่ยมด้วยความฮึกเหิม จื่อแห่งตันหยางก็พลันเหม่อลอยไปชั่วขณะ ราวกับได้เห็นเงาของตนเองในวัยหนุ่ม เขานิ่งเงียบอยู่นาน ก่อนถอนหายใจยาวแล้วเดินหลังค่อมไปยังแท่นชมการประลองด้านข้าง “ในเมื่อเจ้าตัดสินใจแล้ว ก็แล้วแต่เจ้าเถิด”
เฉาเฟิงมองลู่ชิงเจียง ก่อนกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “เจ้าเตรียมพร้อมแล้วหรือยัง?”
“พร้อมแล้ว”
เฉาเฟิงพยักหน้าแล้วประกาศกติกา “ตรงหน้าเจ้ามีวัตถุดิบสำหรับปรุงโอสถเพลิงชาดอยู่สองชุด เจ้าจะมีโอกาสปรุงสองครั้ง หากสำเร็จทั้งสองครั้ง ให้เลือกเม็ดที่มีคุณภาพดีที่สุดเป็นผลงาน แต่หากล้มเหลวกลางคันทั้งสองครั้ง ก็ถือว่าล้มเหลวโดยสิ้นเชิง”
กล่าวจบ เฉาเฟิงก็หันกลับไปยังแท่นสูง
ลู่ชิงเจียงหันหลังให้ทุกคน นั่งขัดสมาธิอยู่หน้าเตาปรุงโอสถขนาดใหญ่ ดวงตาทั้งสองปิดลงเล็กน้อย ชั่วพริบตาต่อมา เปลวเพลิงสีม่วงพลันลุกโชนขึ้นรอบกาย เปลวไฟแล่นไปตามเส้นปราณ ก่อนจะรวมตัวอยู่ที่ฝ่ามือขวา กลายเป็นเปลวเพลิงสีม่วงขนาดเท่ากำปั้น