เลโอนาหยุดอยู่หน้ากระท่อมไม้หลังหนึ่ง ริชาร์ดสังเกตว่ากระท่อมหลังนี้ใหญ่กว่าบ้านของคนอื่น ๆ รอบบริเวณอยู่มาก แถมยังเป็นบ้านไม้สองชั้นที่หาได้ยาก ดูท่าจะเป็นครอบครัวที่มีฐานะค่อนข้างสูงในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้
“เฮ้ เลโอนาน้อย สบายดีไหม”
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังขนลังไม้ออกจากรถม้าตรงหน้ากระท่อม พอเห็นเลโอนา เขาก็หยุดมือทันที ก่อนจะยิ้มทักทาย
“สวัสดีค่ะ ท่านลุงซัมบี ให้ช่วยไหมคะ” เลโอนาเม้มปาก ยิ้มแย้มอยู่บนใบหน้า
“ไม่ต้องหรอก เจ้าคงมาซื้อเกลือสินะ เข้าไปกันเถอะ”
“เพซีย์! เพซีย์! เลโอนามาแล้ว แถมยังพาเพื่อนแปลกหน้ามาด้วยสามคน”
ริชาร์ดเดินตามหลังเลโอนาเข้าไปในกระท่อม กลิ่นเหม็นจาง ๆ อวลอยู่ภายใน เครื่องเรือนสารพัดชนิดวางระเกะระกะ ทั้งสกปรกและยุ่งเหยิง
ผู้คนในยุคนี้ส่วนใหญ่ไม่ใส่ใจเรื่องสุขอนามัยนัก ก่อนหน้านี้ ระหว่างเดินไปตามถนนในเมือง ริชาร์ดยังเห็นกองอุจจาระแห้ง ๆ อยู่หลายกอง
ไม่นาน ริชาร์ดก็ได้พบหญิงที่ชื่อเพซีย์ นางดูมีอายุราว 40 กว่าปี ผิวหน้าหยาบกร้าน ร่างกายก็ค่อนข้างผอมแห้ง
สิ่งที่สะดุดตาคือเด็ก ๆ ที่อยู่ข้างกายนาง มีมากถึงหกคน
คนโตอายุสิบกว่าปี ส่วนคนเล็กกำลังถูกนางอุ้มไว้ในอ้อมแขน
“เลโอนา ยินดีต้อนรับนะ ช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง” เดิมทีใบหน้าของเพซีย์ฉายแววเหนื่อยล้า แต่เมื่อเห็นเลโอนา นางก็ยังฝืนยิ้มออกมา
“ก็ดีค่ะ ข้ารู้จักเพื่อนใหม่ชื่อริชาร์ด เป็นอัศวินจากแดนใต้ เขาช่วยชีวิตพี่ชายข้าไว้ ฝีมือเก่งมาก” เลโอนาไม่ลืมแนะนำริชาร์ดที่อยู่ข้างกาย