ใต้เงากำแพง จิ้งจกตัวยาวเรียวกำลังหมอบหลับตาพริ้มอยู่บนก้อนหิน จู่ ๆ เสียงพูดอันกึกก้องก็ดังมาจากบ้านที่อยู่ไกลออกไป จนพื้นดินสั่นสะเทือนเล็กน้อย
จิ้งจกสะดุ้งตื่น รีบหนีไปซ่อนตัวในบริเวณที่มืดกว่าเดิมอย่างลนลาน
“เลโอนา ไม่ได้พบกันเสียนาน ฤดูหนาวปีก่อนเป็นอย่างไรบ้าง?”
ผู้พูดในห้องคือชายร่างอ้วนท้วนราวกับภูเขาเนื้อ ยากจะจินตนาการว่าผู้เหนือธรรมชาติระดับสี่ดาวจะมีรูปร่างอ้วนฉุเช่นนี้ ดูราวกับแม้แต่จะยืนขึ้นก็ยังต้องให้ทาสช่วยพยุง
“ไม่ค่อยดีนัก หิมะปีก่อนตกหนักมาก แถมยังถูกสัตว์ป่าและสัตว์ประหลาดโจมตีอีก
โชคดีที่ข้ากับพี่ชายไม่ได้รับบาดเจ็บ มีเพียงไก่ห้าตัวกับแกะหนึ่งตัวที่เสียไป”
ท่าทีของเลโอนาดูเกร็งขึ้น นางวางมือทั้งสองไว้ตรงเอว ไม่กล้าขยับซี้ซั้ว
“คนไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว น้ำตาลที่นี่ข้ายังมีอีกมาก เดี๋ยวให้โทบีพาเจ้าไปแลก” แมทธิวกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับกำลังพูดคุยเรื่องสัพเพเหระกับญาติสนิทมิตรสหาย
“แล้วท่านผู้นี้คือ?” ไม่นานนัก สายตาของแมทธิวก็เลื่อนไปยังริชาร์ด แววตาที่พินิจพิเคราะห์แฝงความระแวดระวัง
ร่องรอยจากการฝึกฝนอัศวินบนตัวริชาร์ดเห็นได้ชัด ทุกอิริยาบถเผยให้เห็นความเป็นคนนอก
คนอื่นอาจไม่รู้ แต่ด้วยประสบการณ์อันโชกโชนและสายตาเฉียบคม เขามองออกได้ในพริบตา
“ข้าชื่อริชาร์ด ท่านครับ ข้าเป็นอัศวินพเนจรจากโลกภายนอก ต่อจากนี้จะอาศัยอยู่ในเทือกเขาแห่งนี้” ริชาร์ดยิ้มแสดงไมตรี
“หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นนะ เจ้าหนุ่ม ชีวิตในเทือกเขาไม่ได้สุขสบายไปกว่าโลกภายนอกหรอก แล้วเจ้าจะได้รู้เอง”
ดูเหมือนแมทธิวจะไม่สัมผัสถึงภัยคุกคามจากอีกฝ่าย จึงไม่ได้ตื่นตัวจนเกินไป ทว่าน้ำเสียงยังคงห่างเหินอยู่เล็กน้อย
“ท่านลุงแมทธิว ริชาร์ดช่วยชีวิตพี่ชายของข้าไว้ คราวนี้เขามาที่เมืองเพื่อหาการ์ดอาชีพที่เหมาะสม ท่านช่วยเขาได้ไหม?” เลโอนาเอ่ยขอร้อง