“ค่อย ๆ คิดไปก็ได้”
หวังซินปลอบเธอ ก่อนถอนหายใจยาว
“ต่อไปไม่ทำธุรกิจเสี่ยง ๆ แบบนี้อีกแล้ว”
“บ้านของเราจะซื้อได้เมื่อไหร่กันนะ...” หลินเยว่ลี่เช็ดน้ำตา แล้วไปตรวจนับทุเรียนในโกดังกับหวังซิน ก่อนจะโทรหาซัพพลายเออร์ทีละรายเพื่อขอลดราคา
“ได้เลย”
“ได้ งั้นเอาตามนี้ ฉันเอาของบ้านคุณ”
“ราคานี้ห้ามเปลี่ยนอีกแล้วนะ”
“จริงเหรอ เถ้าแก่หวัง งั้นของบ้านเราจะรับจากบ้านคุณแล้วนะ”
“เถ้าแก่หวัง ถ้าราคานี้ ของคุณมีเท่าไหร่ผมก็รับหมด ฮ่า ๆ ๆ”
หลังจากโทรไปหลายสาย
รถบรรทุกกว่าสิบคันก็ขนทุเรียนในโกดังออกไปจนหมดในชั่วข้ามคืน
“ตั้งห้าแสนกว่า ซื้อบ้านได้ตั้งหลังหนึ่งในเมืองฉีอันเลย รู้อย่างนี้ ฉันคงไม่ซื้อทุเรียนเข้ามาหรอก”
หลินเยว่ลี่มองโกดังที่ว่างเปล่า น้ำตาแทบไหลแต่ก็ร้องไม่ออก
หวังซินเองก็หงอยเหงาไม่ต่างกัน
“เยว่ลี่ เงินในบัญชีเราก็เหลือไม่มากแล้ว คืนโกดังนี้เถอะ”
“ไม่ได้ อุตส่าห์พยายามจนได้โกดังนี้มา” หลินเยว่ลี่ตอบ
“แต่เราไม่มีเงินจ่ายค่าเช่าแล้วนะ” หวังซินพูดอย่างจนใจ
“ฉัน... ฉันจะหาทางเอง”
หลินเยว่ลี่คิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ฉันจะไปคุยกับพี่ ขอเงินแสนที่เขายืมไปมาให้เราหมุนก่อน”
“ไม่ดีมั้ง พี่เธอกำลังจะแต่งงานอยู่แล้วนะ” หวังซินพูด
“ก็จริง...”
หลินเยว่ลี่ถอนหายใจ สีหน้าไม่ค่อยเต็มใจนัก
“งั้นก็ไม่เช่าต่อแล้ว ไว้หาเงินได้ค่อยกลับมาเช่าใหม่”