“เจี้ยนหมินอยู่ไหม”
จังหวะนั้นเอง ผู้ใหญ่บ้านหลินฉางฟาก็มาถึงบ้าน
เสียงของหลินฉางฟ้ามีเอกลักษณ์มาก แหบพร่าจากการสูบบุหรี่จัด
หลินเทาเห็นเข้าก็เดินออกไปหาเอง
“ลุงฉางฟา มีธุระอะไรเหรอครับ”
“อ้าว เสี่ยวเทาก็อยู่ด้วยเหรอ” หลินฉางฟ้ายิ้ม ก่อนหันไปพูดกับหลินเจี้ยนหมินว่า “เอกสารจากข้างบนลงมาแล้ว หมู่บ้านตระกูลหลินจะถูกเวนคืนทั้งหมู่บ้าน หลังปีใหม่ก็จะเริ่มงาน ฉันเลยมาคุยเรื่องเงินชดเชยกับพวกคุณ ตอนนี้กำหนดไว้แบบนี้ พวกคุณเลือกบ้านจัดสรรที่ตำบลฉีสุ่ย หรือจะรับเงินก็ได้ คิดตามพื้นที่บ้านเก่า ตารางเมตรละ 2,000 หยวน บ้านเก่าของพวกคุณมีสองชั้น พื้นที่รวม 300 ตารางเมตร ถ้ารับเงินก็น่าจะได้ชดเชย 600,000 หยวน”
หลินเจี้ยนหมินไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้
แต่ก็พอใจกับเงิน 600,000 หยวนอยู่มาก
ถึงอย่างไรทำงานรับจ้างมาตั้งหลายปี ก็ไม่เคยเห็นเงินมากขนาดนี้
“ถ้าไม่มีข้อโต้แย้งก็เซ็นชื่อได้เลย” หลินฉางฟาหยิบสัญญาแผ่นหนึ่งออกมา
“ผม...”
หลินเจี้ยนหมินหยิบปากกาขึ้นมา แต่ยังเผื่อใจไว้ จึงหันไปมองจ้าวซี่ชิว
จ้าวซี่ชิวยิ้มเล็กน้อย ก่อนถามว่า “ขอพวกเราปรึกษากันก่อนนะ เรื่องสัญญาค่อยว่ากันอีกที”
“ยังจะปรึกษาอะไรอีก เงินตั้ง 600,000 หยวน ไม่น้อยเลยนะ” หลินฉางฟาพูด
หลินเจี้ยนหมินลังเลอยู่นาน
“ขอคิดดูก่อนดีกว่า”
“ก็ได้”
หลินฉางฟาลุกออกไปด้วยสีหน้าเอือมระอา ตอนจะกลับดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจนัก
พอผู้ใหญ่บ้านไป จ้าวซี่ชิวก็เดินออกไปดูที่หน้าลานว่าหลินฉางฟาไปไกลหรือยัง