การดิ้นรนขอความช่วยเหลือไร้ผล หลีชีชีได้แต่มองเฉียวหลินนาทิ้งเธอไว้แล้วเดินจากไปอย่างช่วยไม่ได้
เฉียวเซียวจึงแบกเธอกลับไปที่จุดที่เคยนอนพิงอยู่ก่อนหน้า แล้ววางเธอลงบนเก้าอี้ชายหาด
ไม่ไกลออกไปด้านหลัง ชายคนหนึ่งโผล่ขึ้นจากใต้น้ำ ตะแคงตัวพิงขอบสระพลางหยอกเย้ากับเฉียวเซียว
“พี่เซียวไม่ใช่คนที่ไม่ชอบบังคับใครหรือไง ทำไมผมเห็นน้องสาวคนนี้ดูเหมือนจะไม่เต็มใจเลยล่ะ?”
เฉียวเซียวหันขวับไปถลึงตาใส่อย่างรุนแรง
“บ้าเอ๊ย! นี่คือสมบัติที่ฉันตั้งใจหามาโดยเฉพาะเพื่อมาจัดการพวกแก เมื่อกี้เห็นฉันสวีทกับคนอื่น มันหึงแล้วเลยงอนใส่ฉันต่างหาก”
ชายคนนั้นหัวเราะลั่น
“แปลกจริง ๆ! งั้นพี่เซียวต้องห้ามใจดี ๆ แล้วล่ะ พวกผมไม่เคยเห็นพี่เซียวห้ามผู้หญิงมาก่อน”
เฉียวเซียวโน้มตัวลงบนเก้าอี้ชายหาดเข้าหาเธอ แล้วกระซิบข้างหูอย่างแผ่วเบา
“ที่รัก ฉันพูดออกไปแล้วนะ เธอคงไม่ทำหน้าฉันหลุดหรอกใช่ไหม?”
ระยะใกล้เกินไป ริมฝีปากอุ่น ๆ ของชายหนุ่มแตะใบหูของหลีชีชีโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ไม่อาจรู้ได้ ทำให้เธอตกใจจนตากระตุกวูบ หดตัวเป็นก้อนเล็ก ๆ ทันที
ที่เค่อนาชิน ใคร ๆ ก็รู้ว่าเฉียวเซียวเจ้าชู้และเกเร ถูกเขามองตา คงเป็นเคราะห์ร้ายที่สุดเท่าที่เคยเจอมา!
หลีชีชีหลบหน้าเฉียวเซียวที่ยิ่งโน้มเข้ามาใกล้ พยายามหายใจให้มั่นคง แล้วเอ่ยถามอย่างลองเชิง
“คุณอยากให้ฉันทำยังไง?”
เฉียวเซียวพูดว่า “ดื่มเหล้าเป็นไหม?”
หลีชีชีพยักหน้า “เป็น”
นี่คือความจริง ไม่เพียงแค่เป็น แต่ดื่มได้เป็นทะเล!
ทะเลขนาดที่แม้แต่หลีชีชีเองก็ไม่รู้ว่าจุดจบของการดื่มของเธออยู่ที่ไหน นอกจากตอนอายุแปดขวบที่เผลอดื่มเหล้าเพราะคิดว่าเป็นเครื่องดื่ม แล้วเมาจนเผลอชนจมูก เธอก็ไม่เคยเมาอีกเลย
ดื่มเป็น ไม่เลว... เฉียวเซียวยิ้มอย่างพอใจ
“เดี๋ยวคนมาครบแล้วเราจะมีเกม ชายเป็นคนออกเงิน หญิงเป็นคนเป่าขวด หนึ่งวินาทีหนึ่งล้านจ๊าตเมียนมา ชนะได้เงิน แต่ถ้าแพ้...”