ยิ่งพูดยิ่งเพ้อเจ้อ อาไท่ตบหน้าหลินเคอหนึ่งที
"ไม่ว่าเหล้าที่มีกลิ่นหอมตัวนั้นจะผลิตด้วยวิธีไหน ก็เป็นเรื่องของโรงงาน เธอจะไปว่าอะไรได้ แค่พิสูจน์ได้ว่าในบ่อนของสวี่หนานเทียนมีแขกประหลาดกลุ่มหนึ่งที่ชอบรสนิยมแบบนี้ เธอยังจะไปยุ่งกับพวกเขาได้อีกเหรอ?"
"ผม..." หลินเคอพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
"ท่าเรือก็มีกฎของท่าเรือ" ฉีเซียวเหย่พูดขึ้นในที่สุด "สวี่หนานเทียนผ่านทางมาตั้งนานแล้ว เหล้าก็ไม่เคยมีปัญหา ไม่มีเหตุผลที่จะยึดไว้นานขนาดนี้"
"แล้วให้เขาไปตรงๆ เลยสิ ทำไมต้องผ่านมือคุณหลีด้วย ให้วุ่นวายแบบนี้?"
อาไท่หัวเราะ "เหอะ ผมรู้ เพราะท่านฉีอยากหาข้ออ้างมาคุยกับคุณหลี"
หลินเคอ: ---
ฉีเซียวเหย่เหลือบตามองทิศทางที่หลีชีชีเดินโซซัดโซเซจากไป ดวงตาคมเข้มขึ้นเล็กน้อย ยกมุมปากยิ้ม
"ไม่ว่าจุดประสงค์ของสวี่หนานเทียนจะเป็นยังไง ผมต้องลงไปในกับดักด้วยตัวเอง เขาถึงจะเผยหางจิ้งจอกออกมา"
"จุดประสงค์? กับดัก?" อาไท่กับหลินเคอมองหน้ากัน ต่างไม่เข้าใจ
"อืม" ชายหนุ่มพยักหน้า
"รอให้งานเลี้ยงวันเกิดของเฉียวซื่อเย่จบลง อีกไม่นานบ่อนการพนันที่สี่แยกใหม่ก็จะตกไปอยู่ในมือสวี่หนานเทียน สินค้าที่ผมยึดไว้ เขาแค่ไม่กี่คำก็ทำให้หลานสาวสุดที่รักเต็มใจช่วยเอากลับไปได้"
หลินเคอขมวดคิ้วเล็กน้อย
"คนของสี่แยกใหม่ที่เราสกัดไว้ สวี่หนานเทียนภายนอกทำให้เฉียวเซียวโกรธ แต่ลับหลังกลับเป็นผู้ชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ที่สำคัญคือเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เขาพร้อมจะถอนตัวให้สะอาดได้ตลอด แต่เรากลับต้องระวังตัวซ่อนเร้นไม่ให้เฉียวเซียวรู้ นี่ไม่ใช่การถูกสวี่หนานเทียนใช้เป็นเครื่องมือเหรอ?"