อากาศในห้องอึดอัดไปครู่หนึ่ง สวี่หนานเทียนส่งเสียงเย็นชา
"ผมทำไม่ได้ หากท่านฉีตั้งใจแบบนี้จริง ๆ งั้นเหล้าที่ท่าเรือชุดนั้น ก็ถือว่าเป็นของขวัญที่ผมมอบให้ท่านฉีก็แล้วกัน ท่านฉีค่อย ๆ ดื่มด่ำไปเถอะ ขอลา"
พูดจบ สวี่หนานเทียนก็หมุนตัวเดินจากไปทันทีโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อย
"คุณมันเกินไปแล้ว!"
สวี่หนานเทียนเพิ่งก้าวออกไป หลีชีชีก็ผลักฉีเซียวเหย่พร้อมตะโกนออกมา ฉีเซียวเหย่หันมองอาไท่
"อาไท่ ไปเอากล่องยา"
"ครับ"
ระหว่างที่เช็ดยาและพันแผล เห็นหลีชีชียังคงทำหน้ามุ่ยด้วยความหงุดหงิดอยู่อย่างนั้น ฉีเซียวเหย่ก็ยิ้มบาง ๆ
"วางใจได้ ลุงเล็กของเธอ ไม่เอาหญิงสาวไปแลกเหล้าชุดนั้นหรอก"
"ก็แน่นอนสิ!" หลีชีชีจ้องเขม็ง "มีแต่คุณเท่านั้นแหละที่... ไม่สิ คุณรู้ใช่ไหม รู้ทั้งรู้ว่าทำไมยังต้องทำแบบนี้อีก?"
"แล้วถ้าเขายอมล่ะ?"
ฉีเซียวเหย่ยิ้ม ไม่คิดจะเฉลยปริศนาให้หลีชีชีฟัง แต่กลับยิ้มมุมปากแล้วแกล้งหยอกเธอต่อไป
"ถ้าเขายอม ฉันก็ได้ตัวเธอ ถ้าเขาไม่ยอม ฉันก็ได้ของฟรี ๆ ชุดหนึ่ง ยังไงก็ไม่ขาดทุน"
"ฉีเซียวเหย่ คุณมันไร้ยางอาย!"
ร่างหนึ่งพุ่งผ่านเข้ามา หลินเคอก้าวเข้ามาในห้อง พอดีกับได้ยินเสียงหลีชีชีด่าเสียงดังลั่นอยู่ในห้อง เรียกชื่อตรง ๆ ไม่พอ ยังด่าคนที่เป็นเจ้านายของเขาอีก
ไม่ว่าใครก็ตาม ถ้าทำแบบนี้ลิ้นควรจะต้องถูกตัดทิ้งไปแล้ว ต่อให้เป็นผู้หญิงก็หนีไม่พ้น!!
คิ้วของหลินเคอกระตุก เขาเพิ่งจะผ่านการต่อสู้มาเมื่อครู่ ไม่อยากมาเจอภาพนองเลือดแบบนี้อีก แต่ร่างกายกลับตอบสนองอย่างสัตย์ซื่อด้วยการก้าวเข้าไปข้างหน้า อดไม่ได้ที่จะยื่นคอยาว ๆ มองเข้าไปหลังฉากกั้น
ฉีเซียวเหย่ที่ถูกด่าไม่มีทีท่าโกรธแม้แต่น้อย กลับยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดี เหมือนกำลังกุมสมบัติล้ำค่าไว้ในมือ ค่อย ๆ จับมือซ้ายของหลีชีชีไว้ แล้วพันผ้าพันแผลให้เธอ