ทะลุมิติมาเป็นติงตงจิ่วในยุคโบราณ

ตอนที่ 2 ทะลุมิติมาเป็นติงตงจิ่ว

18 นาที· 4.2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

บทที่ 2 วันแรก

ไก่ขันรอบแรก ติงตงจิ่วก็ตื่นแล้ว

ไม่ใช่ว่าเขาอยากตื่น แต่ร่างกายนี้มีความทรงจำอยู่—ชีวิตชาวนา พอไก่ขันก็ต้องลุก ทำงานในความมืด รอจนฟ้าสว่างถึงจะมองเห็น

เขาลืมตา มองเพดานห้องที่มืดสนิท ผนังดินอัดสูงจรดเพดาน คานเป็นไม้ท่อนใหญ่ มีจันทันสิบกว่าท่อน ด้านบนปูด้วยเสื่อกก บ้านหลังนี้สร้างมาราวเจ็ดแปดปีแล้ว ยังใช้ได้ แข็งแรงดี

หวังอี้เหมยที่นอนอยู่ข้างกายยังหลับสนิท ลมหายใจหนักสม่ำเสมอ นางนอนตะแคงหันหลังให้เขา ผ้าห่มคลุมถึงไหล่

ติงตงจิ่วนอนนิ่ง

ในหัวสับสนวุ่นวาย เดี๋ยวก็เป็นความทรงจำจากชาติก่อน—ห้องเช่าขนาดเล็ก หลอดไฟสีแดงของที่ชาร์จบนโต๊ะข้างเตียงสว่างอยู่ตลอด นาฬิกาปลุกในโทรศัพท์ดังตรงเวลาหกโมงครึ่ง เดี๋ยวก็เป็นความทรงจำของชาตินี้—ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมอย่างติงตงจิ่ว พอไก่ขันก็ต้องลุก ไปตักน้ำจากบ่อก่อน แล้วกวาดลาน ผ่าฟืน และลงไร่

เขาขยับตัวเบาๆ ความปวดเมื่อยแล่นแทรกไปตามกระดูก คล้ายกับความเหนื่อยล้าจากการเดินทางตลอดหลายวันที่ผ่านมาหวนกลับมาพร้อมกันในคราวนี้

หวังอี้เหมยขยับตัว พลิกหงายทั้งที่ยังหลับตา มือคลำมาทางเขา พอแตะแขนก็ชะงัก ก่อนจะชักมือกลับ

นางตื่นแล้ว แต่ไม่ได้ลืมตา

ติงตงจิ่วรู้ดี สตรีชนบทนอนหลับอย่างระแวดระวัง สามีขยับตัวเมื่อไรก็ต้องตื่น ก่อนหน้านี้ตอนเจ้าของร่างเดิมยังอยู่บ้าน หวังอี้เหมยก็เป็นเช่นนี้ เขายังไม่ทันลุก นางก็ตื่นไปก่อไฟ ต้มน้ำ ทำอาหารแล้ว

เขานอนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อยๆ ลุกนั่งอย่างช้าๆ ต้องขยับขาทีละนิด หวังอี้เหมยก็ลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าเช่นกัน พอแต่งตัวเสร็จก็จัดเครื่องนอนบนเตียงดิน เมื่อคืนสามีภรรยาไม่ได้ใกล้ชิดกัน นางจึงรู้สึกบางอย่างจางๆ คล้ายผิดหวังแต่ก็คล้ายไม่สบายใจ

ติงตงจิ่วคลำหาเสื้อผ้าในความมืด เป็นเสื้อผ้าผ้าหยาบที่มีรอยปะอยู่ไม่น้อย แต่ซักสะอาดแล้ว นี่คือเสื้อผ้าเก่าของเจ้าของร่างเดิม หวังอี้เหมยค้นออกมาจากหีบและเปลี่ยนให้เขาเมื่อคืน เครื่องแบบทหารของเขา นางบอกว่าซักแล้วเก็บไว้ให้

ติงตงจิ่วคลำไปถึงประตู ปลดกลอนแล้วผลักเปิด เสียงเอี๊ยดดังขึ้น

ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง ลานบ้านเป็นสีเทาหม่น ท้องฟ้าทางทิศตะวันออกเริ่มขาวรำไร แต่ดวงจันทร์ยังไม่ลับไปหมด อากาศเย็นชื้นแบบยามเช้า

เขายืนตรงประตู มองลานบ้าน ประตูห้องของพ่อแม่ปิดอยู่ มีเสียงไอดังมาจากข้างใน เป็นเสียงของหูซื่อ แม่ของเขาสุขภาพไม่ดี กลางคืนมักไออยู่บ่อยๆ

บ้านมีห้องหลักสามห้อง เมื่อคืนเขานอนห้องฝั่งตะวันออก ส่วนพ่อแม่นอนห้องทางตะวันตกกับห้องโถงกลางที่อยู่ติดกัน ห้องฝั่งตะวันออกอีกห้องว่างอยู่ มีเตียงดินแต่ไม่ได้ก่อไฟ ใช้เก็บข้าวของจิปาถะ ทางฝั่งตะวันตกเป็นห้องครัวกับยุ้งฉาง ต่อกับเพิงเตี้ยๆ ซึ่งน่าจะเป็นที่เก็บฟืน

ลานบ้านไม่ใหญ่ พื้นดินอัดแน่นกวาดสะอาดเรียบร้อย มุมกำแพงกองฟืนเรียงเป็นระเบียบ กำแพงลานก่อจากดินอัดสูงแค่ระดับไหล่ บางช่วงพังไปเล็กน้อย จึงเอากิ่งไม้มาขัดไว้

บ่อน้ำอยู่มุมตะวันออกเฉียงใต้ของลาน มีคันชักอยู่ด้วย บ่อนี้ต้องใช้เงินมากทีเดียวกว่าจะขุดได้ ติงตงจิ่วเดินไปจับเชือกบ่อที่เปียกชื้น หมุนคันชักหย่อนถังลงไป ได้ยินเสียงน้ำดังจ๋อม แล้วจึงหมุนดึงขึ้นมา

เจ้าของร่างเดิมเป็นคนทำไร่ทำนาเก่ง มีแรงมาก ส่วนร่างนี้บาดเจ็บมาหลายเดือน แถมยังเดินทางมานานกว่ายี่สิบวัน พอดึงถังน้ำขึ้นมาได้หนึ่งถัง แขนก็เริ่มล้า

เขากัดฟันเทน้ำใส่โอ่งใบใหญ่ข้างๆ โอ่งทำจากดินเผา มีรอยร้าว ใช้ปลอกเหล็กรัดไว้ พอน้ำเทลงไปก็ดังซ่า

“จิ่วเอ๋อร์ เหตุใดตื่นเช้านักเล่า” เสียงพ่อดังมาจากด้านหลัง

ติงฉวนเกินตื่นแล้วเช่นกัน เขาคลุมเสื้อตัวหนึ่งไว้ ยืนอยู่ตรงประตูห้องโถง

“นอนไม่หลับ เลยลุกขึ้นมา” ติงตงจิ่วตอบ พลางหมุนคันชักดึงน้ำขึ้นมาอีกถัง

“ขาเจ้าไม่ดี พักเถิด” ติงฉวนเกินเดินเข้ามา จะรับคันชักจากมือเขา

“ไม่เป็นไร ข้าทำไหว” ติงตงจิ่วไม่ยอมส่งให้ แล้วหมุนคันชักต่อ

ติงฉวนเกินไม่ได้แย่งอีก ยืนมองอยู่ข้างๆ ดูเขาเทน้ำถังที่สองลงโอ่ง แล้วตักถังที่สามขึ้นมา

“พอแล้วๆ โอ่งใกล้เต็มแล้ว” ติงฉวนเกินบอก

ติงตงจิ่วหยุดมือ มองโอ่งแล้วพบว่าเกือบเต็มจริงๆ เขาเท้าอยู่ขอบบ่อ หอบหายใจ แขนล้า ขาก็ปวด

“ร่างกายเจ้ายังต้องพักฟื้น อย่าเพิ่งรีบทำงาน” ติงฉวนเกินกล่าว

“อืม” ติงตงจิ่วขานรับ

พ่อลูกยืนอยู่กลางลาน ครู่หนึ่งก็ไม่มีใครพูดอะไร ฟ้าสว่างขึ้นอีกเล็กน้อย ติงฉวนเกินมองลูกชายอยู่นาน ก่อนถอนใจ “กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว”

เมื่อคืนเขาพูดประโยคนี้ซ้ำอยู่หลายครั้ง

ติงตงจิ่วไม่รู้จะพูดอะไร จึงได้แต่พยักหน้า

หวังอี้เหมยออกมาจากห้องครัว นางรวบผมลวกๆ แล้วผูกผ้ากันเปื้อน “ท่านพ่อ พวกท่านตื่นกันเช้าจัง ข้าจะไปก่อไฟทำอาหาร”

“ข้าก่อไฟเอง” ติงตงจิ่วบอก

หวังอี้เหมยมองเขา

ติงตงจิ่วชะงักไป เขาไม่เคยก่อไฟมาก่อน เจ้าของร่างเดิมทำเป็น แต่เขาไม่เป็น ทว่าเขามีความทรงจำอยู่—นั่งยองๆ หน้าเตา ยัดฟืนเข้าไป แล้วใช้เหล็กจุดไฟ

ห้องครัวไม่ใหญ่ มีเตาดินกับหม้อเหล็กใบใหญ่ ข้างๆ ยังมีหม้อใบเล็กอีกใบ เตาก่อด้วยดินอัด มีคราบเขม่าดำติดอยู่เต็มไปหมด ข้างฝาผนังกองฟืนไว้ มุมห้องวางไหดินเผาหลายใบ น่าจะใส่ข้าวกับแป้ง

หวังอี้เหมยตักน้ำเทใส่หม้อ ติงตงจิ่วนั่งยองๆ หน้าเตา มองฟืนอยู่

มีทั้งฟางข้าวสาลีและกิ่งไม้ เขาหยิบฟางมาสองสามเส้น แล้วหยิบเหล็กจุดไฟขึ้นมา—เหล็กสองชิ้น ชิ้นหนึ่งเป็นหินเหล็กไฟ อีกชิ้นเป็นเหล็กจุดไฟ เขาลองเคาะอยู่หลายครั้ง ประกายไฟกระเด็นออกมาแต่จุดไม่ติด

“ไม่ใช่แบบนั้น” หวังอี้เหมยเดินเข้ามารับเหล็กจุดไฟไป “ต้องเร็ว แล้วก็ออกแรง”

นางสาธิตให้ดู เคาะดังแชะ ประกายไฟกระเด็นไปโดนฟางข้าวสาลีจนมีควันลอยขึ้น นางรีบหยิบฟางขึ้นมาเป่าเบาๆ ไฟก็ลุกพรึ่บ

ติงตงจิ่วจ้องดู จำวิธีไว้ พอนางเอาฟางที่ติดไฟยัดเข้าเตา แล้วเติมกิ่งไม้เข้าไปอีกสองสามกิ่ง ไฟก็ลุกโชนขึ้น

“สองปีมานี้ไม่ได้ก่อไฟเลย” เขาพูด

หวังอี้เหมยไม่ตอบ ลุกไปตักแป้ง ติงตงจิ่วนั่งบนม้านั่งเล็กๆ หน้าเตา มองเปลวไฟที่เต้นไหว สะท้อนบนใบหน้าของเขา พอน้ำร้อน ติงตงจิ่วก็ตักใส่อ่างไม้ ผสมน้ำให้พอดี แล้วใช้ผ้าหยาบเช็ดหน้า

เขาตักน้ำใส่ชามดินเผา หยิบกิ่งหลิวจากห่อสัมภาระ หักปลายออกหนึ่งท่อนแล้วใช้ต่อ จากนั้นก็แปรงฟัน เขาคิดจะใช้เกลือ แต่พอเปิดไหเกลือดู ก็เห็นว่าเหลือไม่มากแล้ว หวังอี้เหมยผู้เป็นภรรยากับติงฉวนเกินผู้เป็นพ่อมองเขาด้วยความประหลาดใจที่ซ่อนไม่มิด เขาจึงไม่ได้แตะเกลือและไม่ได้อธิบาย เรื่องที่เขาไม่อยู่บ้านมาหลายปี คงต้องปล่อยให้พวกเขาค่อยๆ ปรับตัวกันไป

น้ำในหม้อเดือดอีกครั้ง หวังอี้เหมยหยิบแป้งที่นวดไว้เป็นก้อนเล็กๆ แล้วโยนลงหม้อ เป็นซุปแป้งแผ่นที่ไม่ข้นนัก นางหยิบผักป่าจากตะกร้ามุมห้องมาสองกำ ล้างและเด็ด ก่อนหั่นเป็นชิ้นแล้วใส่ลงไป

“ไม่มีผักแล้วหรือ” ติงตงจิ่วถาม

“ยังมีหัวไชเท้าเหลืออยู่นิดหน่อย เก็บไว้กินมื้อเย็น” หวังอี้เหมยตอบ “ช่วงนี้ในสวนผักเหลือแค่หัวไชเท้ากับผักกาดขาวแล้ว”

ติงตงจิ่วเพิ่งนึกได้ว่าตอนนี้เป็นฤดูใบไม้ร่วง ผักในสวนควรเก็บเกี่ยวได้แล้ว ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมบอกว่า ที่บ้านมีสวนผักเล็กๆ อยู่หลังลาน ปลูกผักกาดขาว หัวไชเท้า ต้นหอม กระเทียม และอย่างอื่น

“เดี๋ยวข้าจะไปดูสวนผัก” เขาบอก

หวังอี้เหมยมองเขา “ขาเจ้าไหวหรือ”

“เดินได้ แต่ย่อลำบาก ข้าจะค่อยๆ เดิน”

ซุปแป้งแผ่นสุกแล้ว หวังอี้เหมยตักใส่ชามห้าใบ ยกไปวางบนโต๊ะในห้องโถง ติงเฉิงก็ตื่นแล้ว หูซื่อช่วยดึงเสื้อให้เขาพลางปลอบให้เชื่อฟัง เอาแต่พูดว่า “พ่อเจ้ากลับมาแล้ว...” ก่อนพาเขามาถึงโต๊ะ

ทุกคนในบ้านล้อมโต๊ะกินอาหาร

ติงตงจิ่วมองชามของตัวเอง แป้งมีมากกว่าชามอื่นๆ และมีผักป่าลอยอยู่สองสามชิ้น เขาคีบชิมหนึ่งคำ ไม่มีน้ำมัน มีแค่รสเค็มนิดๆ ผักป่าขมเล็กน้อย

“กินเถิด” ติงฉวนเกินบอก ก่อนยกชามขึ้นซดเสียงดัง

ติงตงจิ่วยกชามขึ้นบ้าง แป้งแผ่นนุ่มมาก กัดทีเดียวก็ขาด เขาค่อยๆ กินพลางมองคนอื่น

ติงเฉิงกินช้าๆ ค่อยๆ ซดน้ำซุปทีละนิด หูซื่อกินไม่มาก กินได้ไม่กี่คำก็ไอ หวังอี้เหมยกินเร็ว พอกินชามตัวเองหมดก็นั่งนิ่ง มองติงเฉิงกินต่อ ในหม้อยังเหลือเศษอาหารติดก้นหม้ออยู่บ้าง ติงฉวนเกินกินเสร็จก็ลุกออกไป

หูซื่อกินช้าๆ พลางมองติงตงจิ่ว นางกำลังจะตักแป้งในชามของตัวเองแบ่งให้เขา ติงตงจิ่วรีบห้ามไว้ พอกินเสร็จหูซื่อก็บอกว่าจะไปดูไข่ไก่ กลัวไก่จิกกินเสีย

“เจ้ากินอีกหน่อยเถิด” ติงตงจิ่วบอก

“ข้าอิ่มแล้ว” หวังอี้เหมยตอบ สุดท้ายพอติงตงจิ่วไม่กินต่อ นางก็ยังกินเศษอาหารที่เหลือก้นหม้อไปครึ่งชาม

หลังกินเสร็จ หวังอี้เหมยเก็บชามตะเกียบ ติงตงจิ่วลุกขึ้นบอกว่า “ข้าจะไปดูสวนผัก”

ติงตงจิ่วเดินออกไปทางแปลงผัก ติงฉวนเกินเดินตามเขามาในลานด้วย

พ่อลูกเดินออกจากลานบ้านไปทีละคน มุ่งหน้าไปยังสวนผักด้านหลัง สวนล้อมด้วยรั้วไม้ไผ่ มีพื้นที่ไม่มาก ราวสองหมู่ ผักกาดขาวที่ปลูกไว้เริ่มห่อหัวแล้ว แต่ยังไม่โตนัก ใบหัวไชเท้าเริ่มเหลือง ควรถอนได้แล้ว ยังมีแปลงต้นหอมเล็กๆ อีกแปลงที่โตได้ดี

“ผักกาดขาวต้องรออีกหลายวัน” ติงฉวนเกินบอก “หัวไชเท้าถอนได้แล้ว ส่วนต้นหอมเก็บไว้กินหน้าหนาว”

ติงตงจิ่วมองผักเหล่านี้ คำนวณในใจว่าผักแค่นี้ไม่พอให้คนในบ้านห้าคนกินไปจนถึงฤดูหนาวด้วยซ้ำ หน้าหนาวไม่มีผักให้กินมากนัก ยังต้องทำผักดองกับตากผักแห้งเก็บไว้

“บ้านเรามีเสบียงเท่าไรหรือ ท่านพ่อ” เขาถามติงฉวนเกิน ยุคนี้ผลผลิตต่อหมู่ต่ำ ที่ดินหนึ่งหมู่เก็บข้าวสาลีได้ราวหนึ่งสือกับอีกเล็กน้อย เขาคิดคำนวณดูว่าพวกเขาจะมีกินพอหรือไม่ ทั้งที่เพิ่งผ่านฤดูเก็บเกี่ยวมาไม่นาน

“ปีนี้บ้านเราเก็บข้าวสาลีได้ห้าสือ ถั่วหกโต่ว ข้าวฟ่างห้าโต่ว ส่งข้าวสาลีเป็นภาษีหลวงกับเสบียงทหารไปหกโต่วสามเซิง ส่วนเจ้าต้องไปเป็นทหารรับใช้ราชการ สองปีนี้จึงได้รับยกเว้นการเกณฑ์แรงงานกับภาษีเบ็ดเตล็ด” ติงฉวนเกินตอบ

ติงตงจิ่วคำนวณในใจ ข้าวห้าสือ อย่างมากก็ได้เสบียงหกร้อยถึงเจ็ดร้อยชั่ง เมื่อนำไปบดเป็นแป้งจะได้ราวเจ็ดส่วน สำหรับคนในบ้านห้าคน คงต้องกินอย่างประหยัด สลับอาหารข้นกับอาหารเหลวถึงจะพอประทังชีวิตไปได้

“สองปีนี้ผลผลิตจากที่นาของเราเป็นอย่างไรบ้าง” เขาถามต่อ

“ที่นาดีสามหมู่ของบ้านเรา ปีนี้ถือว่าอากาศเป็นใจอยู่”

ติงตงจิ่วคิดในใจ ถ้าอยากกินให้อิ่ม ได้กินหมั่นโถว ผัก และเนื้อ ยังขาดอีกเยอะ

“ต้องหาทางอื่นด้วย” เขาพึมพำ

ติงฉวนเกินมองเขา “เจ้าคิดจะทำอะไรหรือ”

ติงตงจิ่วคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ข้ามีเงินติดตัวอยู่บ้าง ซื้อเสบียงได้หน่อย แต่กินทุนไปเรื่อยๆ ไม่ได้ ข้าอยากหาอาชีพอื่นทำ”

“อาชีพอะไร”

“ข้า...ยังคิดไม่ออก ในค่ายทหารข้าเรียนรู้ฝีมือมาหลายอย่าง ต้องค่อยๆ คิดแล้วลองทำดู ยังไม่เคยทำมาก่อน” ติงตงจิ่วบอก เขาต้องรีบบอกที่มาของวิชาเหล่านี้ให้ชัด ก่อนหน้านี้เขาเรียนจากวิดีโอ แต่ไม่เคยลงมือสานเอง จำขั้นตอนเอาไว้ได้เท่านั้น

“ดี เจ้ากลับมาแล้ว ไม่ช้าก็เร็วต้องเป็นหัวหน้าครอบครัว” ติงฉวนเกินถอนใจ

“ลองทำดูก่อน อย่างน้อยก็ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย” ติงตงจิ่วบอก “ทำเต้าเจี้ยว ทำเต้าหู้...”

ติงฉวนเกินมองเขาราวกับเห็นคนแปลกหน้า ฝีมือเหล่านี้ล้วนเป็นวิชาสืบทอดประจำตระกูล บ้านไหนมีสักอย่างก็เลี้ยงคนได้หลายชั่วอายุคนแล้ว...

“เจ้า...เรียนมาจากในค่ายทหารหรือ” ติงฉวนเกินถาม

“อืม เรียนจากคนอื่นมา” ติงตงจิ่วตอบทั้งที่ฝืนใจ

ติงฉวนเกินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดว่า “ลองดูก็ได้ ไม่อย่างนั้นขาเจ้า...”

“ข้าจะค่อยๆ ทำ”

พ่อลูกยืนอยู่ในสวนครู่หนึ่ง ติงฉวนเกินถอนหัวไชเท้าขึ้นมาหลายหัว ติงตงจิ่วช่วยถือไว้ หัวไชเท้าไม่ใหญ่ หัวที่ใหญ่ที่สุดก็อวบเท่ากำปั้น ส่วนหัวเล็กๆ ยังเล็กเท่านิ้วมือ

“มันโตได้แค่นี้” ติงฉวนเกินบอก “ดินไม่ดี ไม่มีปุ๋ย”

พอกลับมาลานด้านหน้า หวังอี้เหมยกำลังซักผ้า นางนั่งยองๆ อยู่ข้างอ่างไม้ใบใหญ่ ใช้กระดานซักผ้าขยี้ผ้าอย่างแรง ติงเฉิงเล่นอยู่ในลาน ใช้กิ่งไม้ขีดเขียนบนพื้น

ติงตงจิ่ววางหัวไชเท้าไว้หน้าห้องครัว แล้วบอกว่า “ข้าจะออกไปเดินดูรอบๆ”

“จะไปไหน” หวังอี้เหมยเงยหน้า

“เดินดูในหมู่บ้านหน่อย”

หวังอี้เหมยไม่ได้พูดอะไรอีก ก้มหน้าซักผ้าต่อ

ติงตงจิ่วออกจากลานบ้าน ใช้ไม้เท้าพยุงตัว เดินช้าๆ ไปตามหมู่บ้าน

หมู่บ้านหนิวเหว่ยไม่ใหญ่ มีบ้านอยู่ราวร้อยหลัง กระจายอยู่ตามหุบเขา บ้านส่วนใหญ่สร้างจากดินอัด บางหลังมุงหลังคาหญ้า บางหลังก็มุงกระเบื้อง ถนนเป็นดินขรุขระเต็มไปด้วยหลุมบ่อ ถ้าฝนตกคงกลายเป็นโคลนไปหมด

เขาเดินไปพลางมองไปรอบๆ คนที่รู้จักพอเห็นเขาก็ทัก “ตงจิ่วกลับมาแล้วหรือ”

“อืม กลับมาแล้ว”

“ขาเป็นอะไรไป”

“บาดเจ็บจนพิการน่ะ”

“กลับมาได้ก็ดีแล้ว กลับมาได้ก็ดีแล้ว”

ทุกคนพูดแต่ประโยคนี้ ติงตงจิ่วตอบรับไปเรื่อยๆ พลางเดินช้าๆ

ในหมู่บ้านมีบ่อน้ำอยู่ตรงกลาง มีคนจำนวนมากกำลังตักน้ำ สตรีหลายคนซักผ้าพลางพูดคุยหัวเราะกัน พอเห็นเขา เสียงก็เบาลง แล้วแอบมองเขา

เขารู้ว่าพวกนางกำลังพูดอะไรกัน ทหารพิการกลับมาแล้ว ต่อไปจะทำอย่างไร

เขาไม่สนใจ แล้วเดินต่อ

พอเดินไปถึงปากหมู่บ้านก็เห็นต้นไหวเก่าแก่ต้นหนึ่ง ใต้ต้นไม้มีชายชราหลายคนนั่งอาบแดดอยู่ ท่านสามก็อยู่ที่นั่น พอเห็นเขาก็กวักมือเรียก “ตงจิ่ว มานั่งนี่สิ”

ติงตงจิ่วเดินเข้าไป นั่งลงบนก้อนหินก้อนหนึ่ง

“ขาเป็นอย่างไรบ้าง” ท่านสามถาม

“พอใช้ได้ เดินได้ แต่ไม่มีแรง” ติงตงจิ่วตอบ

“เดินได้ก็ดีแล้ว” ชายชราอีกคนพูด “ในหมู่บ้านมีหลายคนไม่ได้กลับมา พ่อแม่เจ้าโชคดีที่เจ้าได้กลับมา”

ติงตงจิ่วพยักหน้า

“ต่อไปจะทำอย่างไร” ท่านสามถาม

“ทำนา จะทำอะไรได้อีก” ติงตงจิ่วตอบ

“ขาเป็นแบบนี้ ยังทำนาไหวหรือ” ชายชราคนหนึ่งถาม

“ค่อยๆ ทำ ทำอะไรไหวก็ทำไป”

ชายชราหลายคนมองหน้ากัน แล้วไม่ได้พูดอะไรอีก ติงตงจิ่วนั่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลุกขึ้นบอกว่า “ข้าจะไปเดินดูอีกหน่อย”

เขาเดินออกจากใต้ต้นไหวเก่าแก่ มุ่งหน้าไปด้านหลังหมู่บ้าน ด้านหลังหมู่บ้านมีภูเขา บนเนินมีต้นไม้อยู่หลายต้น เขาเห็นพุ่มหนามขึ้นเป็นกอๆ เอาไว้ใช้สานตะกร้าได้

เขาเดินเข้าไปหักกิ่งหนามมาหนึ่งกิ่ง ลองงอดู พบว่ามันเหนียวดี ฤดูกาลนี้เหมาะกับการเก็บกิ่งหนามพอดี ไม่แก่หรืออ่อนเกินไป

เขาเดินลึกเข้าไปในภูเขาอีกหน่อย เห็นลำธารเล็กๆ สายหนึ่ง น้ำใสและไม่ลึก ริมลำธารมีหินอยู่หลายก้อน รูปร่างสวยใช้ได้ เขานั่งอยู่ริมลำธารครึ่งค่อนวัน ใจลอยคิดฟุ้งซ่าน ที่นี่ช่วยให้ใจสงบลงได้บ้าง เขาต้องหาทางทำมาหากิน เขาเก็บก้อนกรวดที่ดูสวยขึ้นมาหลายก้อน ใส่ไว้ในกระเป๋า พอก้มหน้าจะเดินต่อ ก็เห็นหินก้อนหนึ่งแบนและเหลี่ยม ขนาดเท่าฝ่ามือ เขาเดินข้ามไปแล้ว แต่ก็ถอยกลับมาเก็บขึ้นมาดู ลูบแล้วพบว่าผิวละเอียดมาก เอาไปทำหินลับมีดได้ ลองดูก็แล้วกัน เขาถือมันติดมือมาด้วย ออกมาได้เกือบครึ่งวันแล้ว เขาจึงเดินกลับ พลางคิดไปด้วยว่า ในเมืองใหญ่หรือที่ว่าการอำเภอคงมีคนต้องการหินลับมีด ส่วนชาวบ้านทั่วไปไม่จำเป็นหรอก แค่ถูมีดกับก้นชามหรือปากโอ่งไม่กี่ครั้งก็พอใช้แล้ว

พอกลับมาถึงหมู่บ้านก็เป็นช่วงบ่าย เขาเดินกลับบ้าน ระหว่างทางเจอสตรีคนหนึ่งหิ้วตะกร้า ในนั้นมีผักป่าอยู่

“น้องตงจิ่วหรือ” นางมองเขา

ติงตงจิ่วจำได้ว่าเป็นเพื่อนบ้าน แซ่หวัง สามีของนางไปเป็นทหารแล้วไม่ได้กลับมา ที่บ้านมีแค่นาง แม่สามี และลูกสองคน

“พี่สะใภ้หวัง” เขาทัก

“กลับมาแล้วหรือ กลับมาเมื่อไร”

“เมื่อวาน”

“กลับมาได้ก็ดีแล้ว กลับมาได้ก็ดีแล้ว” พี่สะใภ้หวังพูด ดวงตาแดงก่ำ “คนของบ้านข้า...ยังไม่มีข่าวเลย”

ติงตงจิ่วไม่รู้จะพูดอะไร ในสนามรบ ถ้าไม่มีข่าว ส่วนใหญ่ก็คงไม่อยู่แล้ว

“ขาเจ้า...” พี่สะใภ้หวังมองเขา

“บาดเจ็บจนพิการ แต่ยังเดินได้” ติงตงจิ่วบอก

“เดินได้ก็ดีแล้ว เดินได้ก็ดีแล้ว” พี่สะใภ้หวังเช็ดตา “ข้าต้องกลับแล้ว แม่สามีรอทำอาหารอยู่”

นางรีบเดินจากไป ติงตงจิ่วมองแผ่นหลังของนาง ร่างผอมเล็ก หิ้วตะกร้าเดินอย่างเร่งรีบ

พอกลับถึงบ้าน หวังอี้เหมยกำลังทำอาหาร กลิ่นผัดหอมลอยออกมาจากห้องครัว—ที่จริงแค่เอาน้ำมันแตะกระทะ แล้วผัดหัวไชเท้าแห้งๆ เติมเกลือลงไปนิดเดียว

ติงเฉิงกำลังเล่นอยู่ในลาน พอเห็นเขากลับมาก็วิ่งเข้ามา “ท่านพ่อ!”

“อืม” ติงตงจิ่วลูบศีรษะลูกชาย ผมของเด็กน้อยออกเหลืองเล็กน้อยเพราะขาดสารอาหาร

“ท่านพ่อไปไหนมา”

“ไปเดินดูรอบๆ มา” ติงตงจิ่วหยิบก้อนหินหลายก้อนออกจากกระเป๋า “ดูสิ สวยไหม”

ติงเฉิงรับหินไปดู “สวย”

“เอาไปเล่นเถิด”

ติงเฉิงดีใจ หอบหินวิ่งไปเล่นอีกด้านหนึ่ง

ติงตงจิ่วเดินเข้าห้องครัว หวังอี้เหมยกำลังผัดผัก ในกระทะเป็นหัวไชเท้าหั่นแผ่นที่เริ่มไหม้เล็กน้อย

“ข้าก่อไฟเอง” เขาบอก

“ไม่ต้อง ใกล้เสร็จแล้ว” หวังอี้เหมยตอบ ตักหัวไชเท้าออกจากกระทะ แล้วเติมน้ำลงไป เตรียมต้มแป้ง

มื้อเย็นกินบะหมี่น้ำใส่หัวไชเท้า คล้ายกับมื้อเช้า เพียงแต่เพิ่มหัวไชเท้าเข้าไป ติงตงจิ่วกินไปพลางคำนวณไปพลาง วันหนึ่งมีอาหารแค่สองมื้อ กินไม่อิ่มแต่ก็ไม่ถึงกับอดตาย

ตอนนี้ยังมีผักป่าให้เก็บ แต่พอเข้าหน้าหนาวก็ไม่มีแล้ว

พอถึงหน้าหนาวจะยิ่งอยู่ยาก ระหว่างนี้ต้องหาอาหารมาเก็บตุนไว้

เขามีเงินติดตัวอยู่ยี่สิบสามตำลึง ตามราคาตอนนี้ เงินหนึ่งตำลึงซื้อข้าวสาลีได้มากกว่าร้อยชั่ง ถ้าเอาเงินทั้งหมดไปซื้อเสบียงก็คงพอกินได้แค่สองปี ชีวิตยังอีกยาวไกล

ค่อยๆ คิดไป

หลังกินอาหารเสร็จ ฟ้ายังไม่มืด ติงตงจิ่วจึงบอกว่า “ท่านพ่อ ข้าอยากลองสานตะกร้า ต้องใช้กิ่งหนามกับกิ่งหลิว ข้าจะไปตัดมาสักหน่อย”

“เจ้าไปหรือ” ติงฉวนเกินขมวดคิ้ว “ขาเจ้าไหวหรือ”

“ข้าจะค่อยๆ ไป ไม่เป็นไร”

“ข้าไปกับเจ้า” ติงฉวนเกินลุกขึ้น

“ไม่ต้อง ท่านปวดเอว พักเถิด”

พ่อลูกโต้เถียงกันอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจไปด้วยกัน แม้เอวของติงฉวนเกินจะไม่ดี แต่ก็ช่วยงานได้

หวังอี้เหมยบอกว่า “ข้าไปด้วย จะได้ตัดมาให้มากหน่อย”

“เจ้าอยู่บ้านเถิด!” ติงตงจิ่วบอก

หวังอี้เหมยไม่ได้พูดอะไรอีก

ติงตงจิ่วหยิบมีดฟืนขึ้นมา ใช้หินที่เก็บได้ลับดูแล้วพบว่าใช้ได้ดี เขาดีใจขึ้นมาบ้าง อย่างไรก็นับว่าเป็นเครื่องมือชิ้นหนึ่ง ติงฉวนเกินหยิบเคียวมาด้วยพ่อลูกออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังภูเขาด้านหลัง

ทางเดินไม่ดีนัก ต้องขึ้นเนิน ติงตงจิ่วเดินค่อนข้างเร็ว ส่วนติงฉวนเกินเดินช้ากว่า เอวโก่งและหอบหายใจ

“ท่านพ่อ ค่อยๆ เดินเถิด” ติงตงจิ่วบอก

“ขาเจ้าเดินคล่องดีนี่” ติงฉวนเกินมองขาของติงตงจิ่วพลางพูด

ติงตงจิ่วบอกว่า “หมอทหารบอกว่าพักฟื้นแล้วจะกลับมาเป็นปกติได้ ในค่ายทหารสภาพความเป็นอยู่ไม่ดีนัก”

“อ้อ” น้ำเสียงของติงฉวนเกินฟังดูผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย

พอถึงบริเวณที่มีกิ่งหนาม ติงตงจิ่วก็มองดู กิ่งหนามมีไม่น้อย แต่ต้องเลือก กิ่งที่แก่เกินไปหรืออ่อนเกินไปใช้ไม่ได้ ต้องเลือกกิ่งที่หนาพอดี

“กอนี้ใช้ได้” เขาชี้ไปยังพุ่มหนึ่ง

ติงฉวนเกินเดินเข้าไปใช้เคียวตัด ติงตงจิ่วตัดด้วยเช่นกัน แต่ยังไม่ชำนาญ กว่าจะตัดกิ่งหนึ่งขาดก็ต้องฟันหลายครั้ง

“ไม่ใช่แบบนั้น” ติงฉวนเกินสาธิต “ฟันเฉียงๆ ทีเดียวก็ขาดแล้ว”

ติงตงจิ่วลองทำตาม คราวนี้ดีขึ้นมาก พ่อลูกตัดกิ่งหนามได้หนึ่งมัด ใช้เชือกมัดไว้ ข้างในยังมีกอต้นหลิวติดกันอยู่หลายต้น กิ่งหลิวดีและเหนียวนุ่ม จึงตัดมาอีกหนึ่งมัด

“พอแล้ว เอาเท่านี้ไปลองทำก่อน” ติงตงจิ่วบอก

“เจ้าสานเป็นหรือ” ติงฉวนเกินถาม

“ลองดูก่อน”

ทั้งสองแบกกิ่งหนามกับกิ่งหลิวลงจากเขา ติงตงจิ่วกัดฟันทน พอกลับถึงบ้านฟ้าก็ใกล้มืดแล้ว

ติงตงจิ่วจัดการกิ่งหลิวกับกิ่งหนามอยู่ในลานบ้าน ตามปกติต้องแช่น้ำสิบกว่าวันถึงครึ่งเดือน แล้วลอกเปลือกออก ไม่เช่นนั้นตะกร้าที่สานเสร็จจะหยาบและไม่เหนียวทน วิธีที่เร็วแบบคนสมัยใหม่คือเอาไปนึ่ง เขาจึงใช้หม้อใบนึ่งกิ่งหลิวไว้จำนวนหนึ่ง ต้องนึ่งหลายรอบกว่าจะหมด พอเอาออกมา เขาก็นั่งอยู่บนธรณีประตู ค่อยๆ ลอกเปลือก

หวังอี้เหมยออกมามองเขา “เจ้าสานเป็นจริงหรือ”

“ลองดูก่อน” ติงตงจิ่วตอบ กิ่งไม้พวกนี้ยังต้องผึ่งให้แห้ง อย่าเอาไปตากแดด ให้ผึ่งในที่ร่ม

“พรุ่งนี้ค่อยทำเถิด” หวังอี้เหมยบอก

“อืม” ติงตงจิ่ววางงานในมือลงแล้วลุกขึ้น ขาชาจนเกือบล้ม

หวังอี้เหมยรีบพยุงเขา มือของนางหยาบกร้านแต่มีแรง

“ขอบใจ” ติงตงจิ่วบอก

หวังอี้เหมยปล่อยมือ ไม่ได้พูดอะไร แล้วเดินเข้าบ้านไป

ติงตงจิ่วยืนอยู่ในลานสักพัก

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า ดวงดาวปรากฏขึ้นเต็มฟ้าอย่างหนาแน่น กลางคืนอากาศเย็นลง ลมพัดผ่านมาจนรู้สึกหนาวเย็น

เขาไปล้างเท้าแล้วกลับเข้าห้อง ตะเกียงน้ำมันสว่างไสว หวังอี้เหมยปูที่นอนไว้เรียบร้อยแล้ว ติงเฉิงนอนอยู่ในห้องของปู่ย่า ในห้องนี้จึงมีแค่เขากับนาง

ติงตงจิ่วล้างเท้าแล้วขึ้นเตียง ที่นอนเก่าแล้ว นุ่นด้านในแข็งไปหมด

“คือว่า...” เขาเอ่ยปาก แต่ไม่รู้จะพูดอะไร

หวังอี้เหมยไม่ได้เงยหน้า “อะไรหรือ”

“ไม่มีอะไร” ติงตงจิ่วนอนลง มองเพดาน

หวังอี้เหมยดับตะเกียงแล้วขึ้นเตียง ทั้งสองยังคงนอนแยกกัน มีช่องว่างอยู่เล็กน้อยระหว่างกลาง

ในความมืด ติงตงจิ่วได้ยินเสียงลมหายใจของนาง

“ข้าเก็บเงินไว้เรียบร้อยแล้ว” เขาบอก

“อืม”

“อยู่ในช่องเตียงดิน หลังก้อนอิฐก้อนที่สามทางซ้าย แล้วยังมีมีดเล่มนั้นด้วย”

“รู้แล้ว”

เงียบไปครู่หนึ่ง หวังอี้เหมยจึงถามว่า “สานตะกร้าขายได้เงินหรือ”

“ได้ แต่ไม่มากนัก ตะกร้าใบหนึ่งขายได้ไม่กี่อีแปะ”

“ขายสองใบก็พอซื้อถั่วได้สองชั่งแล้ว”

“ค่อยๆ ทำไป อย่างน้อยก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย” ติงตงจิ่วบอก “ข้ายังอยากทำเต้าเจี้ยว ทำเต้าหู้ ของพวกนี้น่าจะขายได้มากกว่า”

“เจ้าทำเป็นหรือ”

“พอรู้บ้าง ลองทำดูก่อน”

หวังอี้เหมยไม่ได้พูดอะไรต่อ ครู่หนึ่งนางพลิกตัวหันหลังให้เขา

ติงตงจิ่วก็พลิกตัวหันหน้าไปทางนาง ในความมืดเขามองเห็นเค้าโครงของนาง

“หลายปีมานี้เจ้าลำบากแล้ว” เขาบอก เขาเห็นที่นาเหล่านั้นแล้ว นางเป็นคนลงแรงทำทั้งหมด

หวังอี้เหมยไม่ขยับไปไหน ครู่หนึ่งจึงพูดว่า “พูดเรื่องนี้ทำไม”

“ข้าแค่อยาก...ขอบใจเจ้า”

หวังอี้เหมยไม่ตอบ ติงตงจิ่วได้ยินเสียงนางสูดจมูก คล้ายกำลังร้องไห้

เขาไม่ได้พูดอะไรอีก หลับตาลง

วันนี้ช่างยาวนาน ตั้งแต่เสียงไก่ขันยามเช้าจนถึงตอนนี้ ทุกช่วงเวลาคือการปรับตัว ปรับตัวเข้ากับบ้านหลังนี้ เข้ากับคนเหล่านี้ และเข้ากับชีวิตแบบนี้

เหนื่อย ทั้งตัวปวดระบม แต่ในใจก็รู้สึกมั่นคงขึ้นบ้าง

อย่างน้อยก็มีที่อยู่ มีข้าวกิน และมีคนรออยู่

ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป เขาคิด สานตะกร้า ทำเต้าเจี้ยว ทำเต้าหู้ ทำนา สุดท้ายก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปได้

นอกหน้าต่างมีเสียงลมพัดมาแต่ไกล ไม่รู้ว่าหมาบ้านไหนเห่าอยู่สองสามครั้ง

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป