ทะลุมิติมาเป็นติงตงจิ่วในยุคโบราณ

ตอนที่ 1 ทะลุมิติมาเป็นติงตงจิ่ว

24 นาที· 5.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

บทที่ 1 เส้นทางกลับบ้าน

ติงตงจิ่วค่อย ๆ เดินกระย่องกระแย่งไปตามถนนหลวง บนหลังสะพายห่อสัมภาระเก่า ๆ เอวห้อยน้ำเต้าใบเก่าที่ใช้ใส่น้ำ พวกคนในกองทัพตั้งฉายาให้เขาว่า “ติงขาเป๋” แต่ถ้าเห็นเขาเดินอยู่บนถนนตอนนี้ คงดูไม่ออกว่าขาเป๋ตรงไหน

วันนี้แดดดี อุ่นจนแผ่นหลังร้อนผ่าว แต่ถนนสายนี้ช่างเดินลำบากจริง ๆ เขาออกจากค่ายใหญ่ทางเหนือมาได้ยี่สิบกว่าวันแล้ว ในที่สุดก็เข้ามาเขตเมืองเหอหนานได้ คาดว่ายังต้องเดินอีกวันสองวันกว่าจะถึงอำเภอซง เขากระชับห่อสัมภาระบนหลังอีกครั้ง ข้างในไม่มีของมีค่าอะไร มีแค่เสื้อทหารเก่าสองตัวที่แข็งจนทิ่มมือแตกได้ รองเท้าคู่เก่าที่พื้นสึกจนทะลุ และแผ่นแป้งแห้งห่อไว้สองสามชิ้น ของที่มีค่าที่สุดก็คือดาบทหารเก่า ๆ เล่มนั้น ซึ่งปลายหักไปสองชุ่น

ดาบเล่มนั้นเป็นของดี เขาสัมผัสได้ทันทีที่จับมัน แม้ปลายจะหักไปแล้ว แต่ตัวดาบที่เหลือยาวราวสองฉื่อ เนื้อเหล็กก็ไม่เหมือนเศษเหล็กที่ทหารชั้นผู้น้อยใช้กันเลย ถ้าส่วนที่หักยังอยู่ เขาคงซ่อนเอาไว้ให้ดี ไม่ให้ผู้บังคับบัญชาเห็นเด็ดขาด

ติงตงจิ่ว—ตอนนี้ควรเรียกว่าติงตงจิ่วแล้ว แม้ในหัวจะยังผุดชื่อ “ติงตงจิ่ว” ขึ้นมาเป็นครั้งคราว—ยิ้มแหย ๆ อย่างขมขื่น ชื่อในชาติก่อนอยู่กับเขามาสามสิบห้าปี สุดท้ายได้อะไรกลับมา? ทำงานล่วงเวลาจนหัวล้าน ดูตัวจนใจด้านชา สุดท้ายอดหลับอดนอนติดกันหลายคืน พอลืมตาขึ้นมาก็กลายเป็นทหารบาดเจ็บวัยยี่สิบห้าปีในยุคโบราณ ขาซ้ายถูกม้าเหยียบ กระดูกแตกละเอียดราวกับเศษกระเบื้อง

หมอทหารเคยมาดูแล้ว ส่ายหน้าบอกว่าขานี้ใช้การไม่ได้ ต่อไปถ้ายืนขึ้นได้ก็ต้องนับว่าโชคดีมาก ตอนนั้นเขานอนอยู่ตรงนั้น แต่ในใจรู้ดีว่า ความเจ็บปวดแสนสาหัสได้หายไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ เหลือเพียงความปวดระบมชา ๆ เขาลองงอนิ้วเท้า ขยับได้ ลองยกขา ก็ยกขึ้นได้เล็กน้อย

แต่เขากลับไม่ปริปากแม้แต่คำเดียว

“สวรรค์ช่างเลือกเวลาได้เหมาะจริง ๆ” เขาพึมพำเสียงเบา สำเนียงเหอหนานหลุดออกมาจากปากอย่างเป็นธรรมชาติ จนตัวเขาเองยังชะงัก การข้ามมิติมาพร้อมของแถมด้วย—ขาที่บาดเจ็บของเจ้าของร่างเดิมไม่รู้ทำไมถึงใกล้หายดีแล้ว แม้จะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่นี่เป็นเรื่องดีอย่างยิ่ง ถ้าขาพิการแล้วยังต้องมาอยู่ในร่างนี้ นั่นสิถึงจะเรียกว่าซวย

ช่วงสองสามวันแรกหลังมาอยู่ที่นี่ ความทรงจำสองชุดตีกันอยู่ในหัว เจ็บจนเขาแทบอยากตายอีกรอบ ติงตงจิ่วเจ้าของร่างเดิมเป็นชาวนาซื่อ ๆ ถูกเกณฑ์ไปเป็นทหารออกศึก ตอนนั้นกลัวจนหลบไปหลบมา ฟันดาบสะเปะสะปะแล้วก็โดนเข้าให้ ส่วนติงตงจิ่วในชาติก่อนเป็นโปรแกรมเมอร์ในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดที่ชอบดูคลิปตัดแต่งกีบลาเพื่อคลายเครียด อยู่ ๆ ก็มาแย่งร่างคนอื่นอย่างงุนงง

“เอาเถอะ เอาเถอะ” เขาพึมพำกับตัวเองอีกครั้ง “ยังดีกว่าตายไปจริง ๆ”

เขาหวงชีวิต ทั้งสองชาติก็หวงเหมือนกัน ชาติก่อนอดนอนเพราะไม่มีทางเลือก แต่ชาตินี้ได้ชีวิตกลับมาอย่างไม่คาดฝันในยุคโกลาหล ก็ยิ่งต้องทะนุถนอมให้ดี

ขาไม่เจ็บแล้ว แต่เขาต้องแกล้งทำเป็นขาเป๋ หมอทหารบอกไปแล้วว่าเขายืนไม่ไหว แม้แผลจะสมานแล้ว แต่ก็ยังดูน่ากลัว ตอนอยู่ในค่ายพักรักษาคนเจ็บ เขาคิดได้แล้วว่า ถ้าบาดเจ็บเบาเกินไปก็จะถูกลากกลับไปสู้ต่อ ถ้าหนักเกินไปก็อาจถูกทิ้งไว้โดยไม่มีใครสนใจ ต้องกะระดับให้พอดี—ขาเป๋ แต่ยังทำงานเบา ๆ ได้ ไม่ถึงกับเป็นคนไร้ประโยชน์

ดังนั้นช่วงพักรักษาตัว เขาอาศัยความรู้สมัยใหม่ที่มีอยู่บ้าง—เอาเข้าจริงก็แค่รู้ว่าแผลต้องสะอาด ถ้าเป็นไข้ต้องหาทางลดไข้—พยายามยื้อขาข้างนี้กลับมาจากประตูผี ขณะเดียวกันก็แกล้งขาเป๋อย่างหนักต่อหน้าคนอื่น พออยู่คนเดียวถึงกล้าแอบเดินสองสามก้าว ต่อมาเขาพบว่าขาหายดีจริง ๆ เดินได้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ยิ่งต้องแสดงให้เหมือนเข้าไปอีก

ต่อมาเจ้าหน้าที่ดูแลเหลือบมองเขาแล้วขมวดคิ้ว “ขาของเจ้า... คงกลับไปรบไม่ได้แล้ว ไปเลี้ยงม้าเถอะ”

ติงตงจิ่วโล่งใจอยู่ในใจ แต่สีหน้ากลับขมขื่น “ใต้เท้า ข้ายัง...”

“ยังอะไรเล่า! แค่จูงม้ายังลำบาก ไปคอกม้า!”

ด้วยเหตุนี้เขาจึงรอดจากศึกหนักช่วงสุดท้ายไปได้ ต่อมากองทัพถอนกำลัง คนตายถูกโยนลงหลุมฝัง คนที่บาดเจ็บหนักก็มีไม่น้อยที่ทนไม่ไหว เขาซึ่งเป็น “คนขาเป๋” ได้เงินชดเชยคนพิการยี่สิบสามตำลึง แล้วก็ถูกส่งกลับบ้าน

เขารู้แก่ใจว่าควรได้สามสิบตำลึง พอถูกหักไปทีละทอด สุดท้ายก็เหลืออยู่แค่นี้

“ยี่สิบสามตำลึง...” เขาลูบห่อเงินแข็ง ๆ ในอก แล้วแตะเศษเงินก้อนเล็ก ๆ ที่เจ้าของร่างเดิมเย็บซ่อนไว้ในเสื้อชั้นใน “บวกอีกหนึ่งตำลึงกว่า ๆ ก็เกินยี่สิบสี่ตำลึงนิดหน่อย พอทำอะไรได้บ้างนะ?”

เขาไม่มั่นใจเลย

เขามีแค่ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม รู้ว่าบ้านอยู่แถบภูเขาฝูหนิว หมู่บ้านหนิวเหว่ย อำเภอซง รู้ว่าที่บ้านมีใครบ้าง พ่อแม่กับพี่สาว ความทรงจำเหล่านั้นกลับเหมือนถูกกั้นด้วยกระจกฝ้าหนา ๆ มองเห็นราง ๆ แต่สัมผัสความรู้สึกไม่ได้

ในค่ายทหารเขาได้ยินมาว่า แผ่นดินนี้เป็นของราชวงศ์ซ่ง ฮ่องเต้แซ่จ้าว แต่พระนามไม่ตรงกับที่เขาเคยเห็นในหนังสือประวัติศาสตร์ แปลกอยู่เหมือนกัน แต่ก็ขี้เกียจคิดแล้ว—ขนาดตัวเขายังข้ามมิติมาได้ ยังจะมีอะไรเป็นไปไม่ได้อีก?

ยุคนี้คนจะเดินทางไปไหนมาไหนไม่ใช่เรื่องง่าย หากไม่มีใบผ่านทางก็ไปไหนไม่ได้ เขาเองก็ต้องหาที่พักพิง จึงทำได้แค่กลับบ้านเดิมของเจ้าของร่างก่อน

ความสามารถที่มีอยู่ในตัวเขาก็ใช้ประโยชน์ไม่ได้—เขียนโปรแกรมหรือ? ไม่มีไฟฟ้าด้วยซ้ำ อินเทอร์เน็ตหรือ? ฝันไปเถอะ สิ่งเดียวที่พอคิดว่าน่าจะใช้ได้ก็คือคลิปที่เคยดูในชาติก่อน ทั้งสานตะกร้า ทำเต้าเจี้ยว ทำเต้าหู้ เพาะปลูก... ตอนนั้นดูเพื่อคลายเครียด พอมาคิดตอนนี้ บางทีอาจช่วยให้รอดได้จริง ๆ น่าเสียดายที่เสียเวลาดูคลิปตัดแต่งกีบลาไปตั้งเยอะ

“เอาชีวิตรอด...” เขาพึมพำ พลางหาหินริมทางนั่งลง ยืดขาซ้ายแล้วนวดเข่าเบา ๆ

ไม่เจ็บ แต่เขาต้องนวด ต้องแสดงท่าทางเจ็บ เขาถกขากางเกงขึ้นมาดู เห็นแผลเป็นสีแดงอมม่วงน่าเกลียดพาดอยู่บนหน้าแข้ง ราวกับตะขาบเกาะอยู่ตรงนั้น บาดแผลเป็นของจริง เพียงแต่ไม่รู้ทำไมถึงหายแล้ว

“อย่างน้อยก็ยังดีกว่าถูกตัดทิ้ง” เขาปลอบตัวเอง—ทั้งที่รู้ว่าไม่มีใครจะตัดขาเขาอยู่แล้ว

พักอยู่ราวหนึ่งก้านธูป ก็ได้ยินเสียงเอี๊ยดอ๊าดจากด้านหลัง พอหันไปดูก็เห็นชายชราคนหนึ่งขับเกวียนวัวค่อย ๆ ผ่านมา บนเกวียนมีถุงป่านกองอยู่ ดูท่าจะเป็นธัญพืช

ติงตงจิ่วลุกขึ้น ยิ้มแย้มขึ้นมาบนใบหน้า—รอยยิ้มนั้นเขาฝึกมาแล้ว ต้องไม่ดูมีชีวิตชีวาเกินไป และก็ห้ามดูหดหู่เกินไป ต้องให้ความรู้สึกประมาณว่า “ฉันลำบากก็จริง แต่ยังพอเดินไหว” เขาเดินเข้าไปหาอีกสองก้าว

“ท่านลุง จะไปทางไหนหรือ?”

ชายชรามองเขาสองครั้ง เห็นเสื้อทหารเก่าทั้งตัวกับขาที่เดินไม่คล่อง ก็ถอนหายใจ “ไปทางเมืองหรูโจว เจ้านี่... ทหารบาดเจ็บหรือ?”

“ขอรับ ข้าเจ็บขา เลยถูกส่งกลับบ้าน” ติงตงจิ่วตบขาซ้าย ตบเสียแรง แต่ความจริงไม่เจ็บสักนิด “ข้าเดินต่อไม่ไหวแล้ว ท่านลุงพอจะให้ข้าติดรถไปสักช่วงได้ไหม? ข้าจ่ายเงินให้”

ชายชราโบกมือ “จะเอาเงินอะไร ขึ้นมาเถอะ ต่างก็เป็นคนลำบากเหมือนกัน”

ติงตงจิ่วกล่าวขอบคุณ แล้วจงใจปีนขึ้นไปอย่างยากลำบาก นั่งลงข้างถุงป่านบนเกวียน แม้เกวียนจะช้า แต่ก็ดีกว่าเดิน เขากอดห่อสัมภาระ พลางหรี่ตามองไร่นาทั้งสองข้างทาง

เพิ่งเก็บเกี่ยวข้าวสาลีไป ในไร่เหลือแต่ตอซัง บางแปลงไถพรวนแล้ว เผยให้เห็นดินสีน้ำตาลเหลือง หมู่บ้านอยู่ไกลออกไป เป็นบ้านดินเรียงกันเป็นหย่อม ๆ มีควันบาง ๆ ลอยจากปล่องไฟ ที่นี่เป็นพื้นที่แถบภูเขาฝูหนิว หมู่บ้านหนิวเหว่ยอยู่ไม่ไกลจากตัวอำเภอซง นั่งเกวียนวัวไปก็ใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วยาม

“บ้านเจ้าอยู่ที่ไหน?” ชายชราถาม

“อำเภอซง แถบภูเขาฝูหนิว หมู่บ้านหนิวเหว่ยขอรับ”

“อ้อ อำเภอซงนี่เอง รู้จัก ๆ” ชายชราพยักหน้า “ที่นั่นเป็นอำเภอใหญ่ หมู่บ้านแถวนั้นมีชื่ออยู่หลายแห่ง ทั้งหมู่บ้านหนิวโถว หมู่บ้านหนิวเจี่ยว หมู่บ้านหนิวตู้... ไล่ไปจนถึงหมู่บ้านหนิวเหว่ย”

ติงตงจิ่วโล่งใจขึ้นมาบ้าง ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมบอกว่าหมู่บ้านหนิวเหว่ยเป็นหมู่บ้านใหญ่ ดูท่าจะจริง หมู่บ้านใหญ่ก็ดี คนเยอะ ข่าวสารทั่วถึง ทำการค้าเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็สะดวก

“ท่านเคยไปหรือ?” เขาถาม

“เคยไป ขนข้าวไปขาย” ชายชราตอบ “พื้นที่แถวนั้นราบ ดินก็ดีกว่าทางบ้านข้า”

ติงตงจิ่วรับคำ พลางค้นความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม หมู่บ้านหนิวเหว่ยราบจริง ๆ เชิงเขาฝูหนิวเป็นที่ราบผืนใหญ่ มีลำธารสายเล็กไหลผ่านข้างหมู่บ้าน ดินก็อุดมสมบูรณ์พอใช้ ที่ดินหกหมู่ เป็นนาอย่างดีสามหมู่กับที่ลาดเนินอีกสามหมู่ นับว่าเป็นครอบครัวระดับกลางในแถบนี้

“เดินกลับมาตลอดทางเลยหรือ?” ชายชราถามอีก

“เดินมาเกินยี่สิบวันแล้ว บางครั้งก็มีคนใจดีให้ติดรถมาช่วงหนึ่ง”

ชายชราจุ๊ปาก “ไม่ง่ายเลย เจ็บขายังเดินมาไกลขนาดนี้ ที่บ้านยังมีคนอยู่หรือ?”

“มีขอรับ พ่อแม่ ภรรยา แล้วก็ลูกชาย” พอติงตงจิ่วพูดจบ ความรู้สึกแปลกแยกในใจก็ผุดขึ้นมาอีก

หวังอี้เหมย

ภรรยาของเจ้าของร่างเดิม ในความทรงจำเป็นหญิงสาวหน้ากลม รูปร่างแข็งแรง เสียงดัง ทำงานคล่องแคล่ว ตอนแต่งกับนาง ตระกูลติงจ่ายสินสอดสูงถึงห้าตำลึงเงิน แทบจะเท่ากับซื้อคนคนหนึ่งมาเลยทีเดียว เพราะบ้านเดิมของหวังอี้เหมยมีพี่น้องชายหลายคน นางมีน้องชายสามคน คนในหมู่บ้านจึงพูดกันว่าผู้หญิงแบบนี้ “เท้าเป็นมงคล” คลอดลูกชายได้ ตระกูลติงไม่มีทายาทชายมาสามรุ่นแล้ว พอเห็นหวังอี้เหมยตัวใหญ่แข็งแรง บ้านเดิมก็มีลูกชายหลายคน จึงกัดฟันแต่งนางเข้าบ้าน—ปกติแต่งภรรยาในหมู่บ้านใช้สินสอดแค่สองตำลึงก็พอ

ใจของติงตงจิ่วขมฝาด เจ้าของร่างเดิมไม่ได้รักหวังอี้เหมยมากนัก ชีวิตคู่มีเพียงเรื่องบนเตียงตอนกลางคืน ส่วนกลางวันก็ทำงานกินข้าว หวังอี้เหมยเป็นคนปากจัด บางครั้งพูดจาขวานผ่าซาก แต่ทำงานคล่องแคล่วจริง ๆ หลังคลอดลูกชายติงเฉิง เอวของนางก็หนาขึ้นรอบหนึ่ง ใบหน้ากลมขึ้นกว่าเดิม

“มีลูกชายก็ดีแล้ว” ชายชราว่า “มีคนสืบสกุล ชีวิตที่รอดกลับมาของเจ้าก็ไม่เสียเปล่า”

“ขอรับ” ติงตงจิ่วตอบ

ลูกชายติงเฉิงอายุหกขวบแล้ว ตอนเจ้าของร่างเดิมออกไปรบ เด็กเพิ่งสามขวบกว่า กอดขาเขาร้องไห้ ไม่รู้ตอนนี้ยังจำพ่อคนนี้ได้หรือเปล่า

แล้วยังมีพ่อแม่อีก

พ่อ ติงฉวนเกิน ในความทรงจำเป็นชายชราพูดน้อย เอางอไปนานแล้ว ทั้งชีวิตขุดดินหาเลี้ยงปากท้อง แม่ แซ่หู สุขภาพไม่ค่อยดีมาตลอด ทั้งชีวิตคลอดลูกเก้าคน สุดท้ายเลี้ยงรอดมาได้แค่ลูกสาวสี่คน ติงฉวนเกินคิดว่าตัวเองคงสิ้นทายาทแล้ว หูซื่ออายุสามสิบเอ็ดถึงคลอดลูกชายคนนี้ให้ ชื่อว่าตงจิ่วเพราะเกิดในฤดูหนาว และเป็นลูกคนที่เก้า

พี่สาวทั้งสี่แต่งออกไปหมดแล้ว ชีวิตแต่งงานก็ธรรมดา สินเดิมมีผ้าห่มสองผืน เงินสินสอดที่เก็บรวมกันเอามาซ่อมลานบ้านในปัจจุบัน มีเรือนหลักสามห้อง ปีกเรือนด้านหนึ่ง อีกด้านเป็นครัวกับยุ้งฉาง ฐานรากหิน ผนังดินอัด ในหมู่บ้านหนิวเหว่ยก็นับว่าดูดีอยู่ พี่สาวทั้งหลายก็เหมือนน้ำที่สาดออกจากบ้านเดิม ต้องอดทนใช้ชีวิตอย่างยากลำบากในบ้านสามี ไม่ค่อยได้กลับมาเยี่ยมบ้านสักครั้ง

“ทั้งหมดก็เพื่อฉันนี่นะ...” ติงตงจิ่วถอนหายใจในใจ

เกวียนวัวเอี๊ยดอ๊าดโยกไปมา ทำให้คนง่วง ติงตงจิ่วกอดห่อสัมภาระ เปลือกตาหนักอึ้ง เขาไม่กล้าหลับจริง ๆ มือยังคอยกดห่อเงินในอกไว้ตลอด

นอกจากดาบหักแล้ว เขายังมีของอีกอย่างหนึ่ง—นกหวีดทองแดงชิ้นหนึ่ง ได้มาจากหัวหน้าทหารตัวเล็กของกองทัพศัตรู งานทำประณีต ด้านบนยังสลักลวดลายที่ดูไม่ค่อยออก เขาตั้งใจจะเก็บไว้ แต่คิดไปคิดมา ก็นำไปมอบให้เจ้าหน้าที่ผู้น้อยที่ดูแลทหารบาดเจ็บและปลดประจำการ

“ใต้เท้า ขาของข้า... ระหว่างทางถ้าเจอคนร้าย...” ตอนนั้นเขาพูดด้วยท่าทางน่าสงสารสุด ๆ

เจ้าหน้าที่ผู้น้อยคนนั้นชั่งน้ำหนักนกหวีดทองแดง ยิ้มแล้วว่า “เจ้านี่ฉลาดไม่เบา เอาเถอะ ดาบหักเล่มนั้นเจ้าพกไปป้องกันตัวได้ แต่ข้าขอพูดไว้ก่อน ถ้าไปก่อเรื่องอะไร อย่าบอกว่าออกมาจากที่ข้าก็แล้วกัน”

“ไม่กล้าขอรับ ขอบคุณใต้เท้า!”

ด้วยเหตุนี้ดาบจึงยังอยู่กับเขา ส่วนนกหวีดหายไป แต่เขาคิดว่าคุ้มแล้ว ไม่อย่างนั้นดาบคงเก็บไว้ไม่ได้ แถมอาจถูกลงโทษฐานซ่อนอาวุธของกองทัพอีกด้วย

“ถึงแล้ว” ชายชราพูดขึ้นกะทันหัน

ติงตงจิ่วลืมตาขึ้น ด้านหน้าเป็นทางแยก ทางหนึ่งไปตะวันตก อีกทางตรงลงใต้

“ข้าจะไปทางตะวันตก ส่วนเจ้าต้องลงใต้แล้ว” ชายชราดึงบังเหียนวัว

ติงตงจิ่วลงจากเกวียน จงใจทำช้า ๆ ให้ดูเหมือนเดินไม่คล่อง เขาล้วงเหรียญทองแดงห้าเหรียญออกมาจากอก—เป็นเงินย่อยที่แลกมาระหว่างทาง โดยใช้เศษเงินก้อนเล็กจากเงินเดือนทหารแลกไว้ ใช้จ่ายสะดวกกว่า

“ท่านลุง เอาเงินนี่ไปซื้อชาดื่มสักถ้วยเถอะ”

ชายชราปฏิเสธอยู่สองครั้ง ก่อนจะรับไว้ “เด็กคนนี้นี่... เอาละ รีบไปเถอะ ยังไม่ค่ำ”

ติงตงจิ่วสะพายห่อสัมภาระให้เข้าที่ แล้วกลับมาเดินขาเป๋ มุ่งหน้าไปทางใต้ เดินไปได้ช่วงหนึ่งก็หันกลับไปดู เกวียนวัวของชายชรากลายเป็นจุดดำเล็ก ๆ แล้ว เขาถึงค่อยผ่อนคลายขึ้น ขาก็ไม่ต้องเป๋มากเท่าเดิม แต่ยังเดินกะเผลกอยู่—เคยชินแล้ว ต้องแกล้งให้ถึงที่สุด

“ยังต้องแกล้งต่ออีกนะ...” เขายิ้มขื่น

ไม่แกล้งไม่ได้ ระหว่างทางเขาเห็นผู้ลี้ภัย เห็นคนหนีภัยอดอยาก และเห็นคนที่จ้องมองเขาอย่างไม่หวังดี ทหารบาดเจ็บคนหนึ่ง แถมยังขาเป๋ ดูก็รู้ว่ารังแกง่าย แต่ในห่อสัมภาระของเขามีดาบ แม้ปลายจะหัก แต่ก็ยังใช้ฟันคนได้พอ เขาเคยเจอคนสองครั้งที่พยายามเข้ามาใกล้ มือก็ล้วงเข้าไปในห่อสัมภาระ แววตาแข็งกร้าวขึ้น—เป็นแววตาของคนที่รอดจากสนามรบ พวกนั้นเห็นแล้วก็รู้จักถอยหนี

“มีชีวิตอยู่ช่างยากจริง ๆ” เขาพึมพำ

ตะวันคล้อยไปทางตะวันตกแล้ว คาดว่าเดินต่ออีกสักชั่วยามก็คงต้องหาที่พักค้างคืน ข้างหน้าน่าจะมีเมืองเล็ก ๆ อยู่ ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมมีชื่อว่าเมืองชิงซาน เป็นเมืองเล็กสุดท้ายตรงชายแดนอำเภอซง พอผ่านเมืองไปก็จะเป็นที่ราบ อยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านหนิวเหว่ยแล้ว

เดินต่อไปอีกครึ่งชั่วยาม เงาของเมืองเล็ก ๆ ก็เริ่มปรากฏให้เห็น เป็นกำแพงดิน บ้านเตี้ย ๆ และถนนสายหลักหนึ่งสาย ตอนนี้ฟ้ายังไม่มืดสนิท บนถนนยังมีคนเดินไปมา

ติงตงจิ่วเข้าเมืองแล้วก็หาที่พักก่อน โรงเตี๊ยมดี ๆ เขาพักไม่ไหว แพงเกินไป ต้องหาที่พักสำหรับคนขับเกวียนที่มีห้องนอนรวม ค้างคืนหนึ่งจ่ายสองสามเหรียญทองแดงก็พอ

ถามอยู่สองแห่ง ในที่สุดก็หาเจอ เจ้าของร้านเป็นชายชรา มองเขาแล้วถาม “ทหารบาดเจ็บหรือ?”

“ขอรับ กำลังกลับบ้าน”

“ห้องนอนรวมคืนละสามเหวิน มีน้ำร้อนให้ ห้องเดี่ยวสิบเหวิน”

“ห้องรวมก็พอขอรับ”

ชายชราพาเขาเข้าไปในลานด้านหลัง เป็นห้องใหญ่ห้องหนึ่ง มีเตียงดิน นอนได้เจ็ดแปดคน ตอนนี้ยังไม่มีคนอื่นมา เขาเลือกที่ติดผนัง วางห่อสัมภาระไว้ใต้หัวแทนหมอน

“น้ำร้อนอยู่บนเตา ตักเอาเอง ห้องส้วมอยู่ด้านหลัง” ชายชราทิ้งท้ายแล้วเดินจากไป

ติงตงจิ่วตักน้ำร้อนมาล้างหน้า แล้วถอดถุงเท้าผ้าฝ้ายที่เท้าซ้ายออก เท้าดี ไม่บวมไม่แดง แต่เขาก็ยังนวดเบา ๆ อยู่ดี พอล้มตัวลงนอนยามค่ำ หนุนห่อสัมภาระ ก็สัมผัสได้ถึงความแข็งของดาบที่อยู่ข้างใน เขาลืมตามองคานหลังคา ใยแมงมุมที่มุมห้องไหวไปมา

เขานึกถึงเรื่องเก่าอีกแล้ว

เรื่องราวในชาติก่อนเหมือนฝันไป ไฟในสำนักงานที่สว่างอยู่ตลอดเวลา โค้ดบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ กล่องอาหารสั่งกลับบ้านกองอยู่ในถังขยะ หญิงสาวที่เคยไปดูตัวด้วย ช่วงแรกก็คุยกันได้ดี แต่พอรู้ว่าเขาทำงานล่วงเวลาบ่อย แถมรายได้ก็ไม่ได้มากมายอะไร ความสัมพันธ์ก็ค่อย ๆ จืดจางไป หลังจากนั้นเขาก็ขี้เกียจไปดูตัวแล้ว เหนื่อย

สิ่งที่ตั้งตารอมากที่สุดคือการนอนดูวิดีโออยู่ในผ้าห่มตอนกลางคืน บรรดาคนทำงานฝีมือที่สานตะกร้าไผ่ ทำเต้าเจี้ยวถั่วเหลือง ใช้น้ำเกลือทำเต้าหู้ ทั้งคนทำเกษตรและคนตัดแต่งกีบลา... เขาดูมือของพวกเขา ดูเครื่องมือเรียบง่ายเหล่านั้น แล้วรู้สึกสงบและผ่อนคลายขึ้นมา

“ตอนนี้ดีเลย ต้องมาใช้ชีวิตแบบนั้นจริง ๆ แล้ว” เขาหัวเราะเยาะตัวเองเบา ๆ

แต่ชีวิตแบบนั้นดูในวิดีโอแล้วคลายเครียด ทว่าถ้าต้องใช้ชีวิตจริงคงเป็นอีกเรื่อง การทำนาเขามีแค่ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม แต่ตัวเองไม่เคยลงมือทำจริง ๆ ส่วนสานตะกร้า เขาเคยดูแล้วก็ลองทำตามคลิปสอนละเอียดจนสานตะกร้าดอกไม้ใบเล็กได้ใบหนึ่ง แต่จะทำอย่างอื่นได้หรือเปล่าก็ยังไม่แน่ ทำเต้าเจี้ยวกับทำเต้าหู้? บางทีอาจลองดูได้...

คิดไปคิดมา เขาก็หลับไป

กลางดึกมีคนเข้ามา เสียงดังโครมครามจนปลุกเขาตื่น เป็นพ่อค้าเร่หลายคน พวกนั้นคุยหัวเราะเสียงดัง มีกลิ่นเหล้าติดตัว ติงตงจิ่วไม่ขยับ แกล้งหลับ รอจนพวกเขาล้มตัวลงนอนแล้วเริ่มกรน เขาถึงหลับต่อ

ฟ้าสางราง ๆ เขาก็ตื่นแล้ว เก็บห่อสัมภาระอย่างเงียบเชียบ หยิบแผ่นแป้งแข็งออกมาแทะสองสามคำ เก็บของเรียบร้อยแล้วก็ออกจากห้องเบา ๆ

ชายชรากำลังยุ่งอยู่ในครัว พอเห็นเขาตื่นเช้าขนาดนี้ก็พยักหน้า ติงตงจิ่วเติมน้ำใส่น้ำเต้าจนเต็ม หยิบเงินสามเหวินวางไว้บนโต๊ะ แล้วเดินจากไป

พอออกจากเมือง ถนนก็ยังมีคนไม่มาก เขาใช้ไม้ที่เก็บได้เมื่อคืนค้ำเดิน ก้าวยาว ๆ ผ่านเมืองชิงซานไปก็เป็นที่ราบ ถนนเดินง่ายขึ้นมาก ตามความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม จากตรงนี้ไปอำเภอซง ถ้าเดินเร็วก็ใช้เวลาครึ่งวัน แล้วค่อยไปหมู่บ้านหนิวเหว่ย เขาคำนวณระยะทางระหว่างเดิน คาดว่าน่าจะไปถึงช่วงบ่ายแก่ ๆ

เขาคุ้นทางสายนี้—เป็นความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมที่คุ้นทาง จุดไหนต้องเลี้ยว จุดไหนมีต้นไหวเก่าแก่ จุดไหนมีลำธารสายเล็ก เขาเดินตามความทรงจำไป ขาไม่เจ็บ แต่ความรู้สึกซับซ้อนที่อธิบายไม่ถูกในใจก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

กลับบ้านเกิดแล้วรู้สึกหวั่นใจหรือ?

อาจใช่ แต่ที่มากกว่าคือความสับสน กลับไปแล้วจะทำอะไร? ทำนาหรือ? ขาต้องแกล้งว่าเป๋ จะทำนาไหวหรือ? เงินยี่สิบสามตำลึงดูเหมือนเยอะ แต่ถ้ากินใช้ไปเรื่อย ๆ จะอยู่ได้กี่วัน? ที่บ้านมีพ่อแม่ มีภรรยาและลูกชาย เพิ่มปากมาอีกปาก... ในยุคนี้เงินหนึ่งตำลึงเท่ากับหนึ่งพันเหวิน ซื้อข้าวกล้องได้หนึ่งร้อยหกสิบเจ็ดจิน หรือแป้งสาลีหนึ่งร้อยยี่สิบห้าจิน หรือเนื้อหมูดี ๆ สี่สิบจิน หรือผ้าป่านหยาบสีธรรมชาติราคาถูกที่สุดสองร้อยห้าสิบฉื่อ—แต่หน้าผ้ากว้างไม่ถึงสามฉื่อ ถ้าเป็นตอนนี้ก็พอตัดเสื้อผ้าได้ชุดเดียว ถ้าซื้อผ้าฝ้ายก็ได้แค่แปดสิบถึงหนึ่งร้อยฉื่อ หน้าผ้าแคบเหมือนกัน เครื่องมือเหล็กราคาแพงเกินเหตุ มีดทำครัวเล่มหนึ่งหนึ่งร้อยเหวิน จอบดี ๆ เล่มหนึ่งห้าร้อยเหวิน เคียวเล่มหนึ่งหนึ่งร้อยยี่สิบถึงหนึ่งร้อยห้าสิบเหวิน เพราะอย่างนั้นดาบหักที่เขาพากลับมาจึงไม่ใช่ของเอาไว้ประดับ ที่เกินจริงคือราคาน้ำตาล บอกว่าเป็นน้ำตาลขาว แต่ที่จริงเป็นน้ำตาลหยาบสีเหลือง แม้แต่เกรดต่ำสุดก็ยังราคาจินละหกสิบเหวิน ส่วนเหล้า เหล้าข้าวที่ทหารชั้นผู้น้อยในค่ายดื่มกันราคาจินละยี่สิบเหวิน แทบไม่ต่างจากดื่มน้ำ เหล้ากลั่นที่นายทหารชั้นผู้น้อยดื่มกันราคาจินละสองร้อยเหวิน เขาเคยได้ชิมอยู่คำหนึ่ง รสชาติไม่ต่างจากเหล้าขาวสมัยใหม่แล้ว ได้ยินว่ายังมีเหล้าที่แพงกว่านี้อีก แต่เขาคงไม่มีปัญญาแตะ คาดว่าคงเหมือนสมัยใหม่ เหล้าดีมีราคาค่าแบรนด์ เรื่องพวกนี้เขาค่อย ๆ เรียบเรียงจากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมหลังข้ามมิติมา แล้วก็ถามไถ่ราคาสินค้าตลอดยี่สิบกว่าวันระหว่างทางกลับบ้าน

“ไม่คิดแล้ว เดินไปทีละก้าวก็แล้วกัน” เขากัดฟัน อำเภอซงเป็นอำเภอใหญ่จริง ๆ ดูคึกคักและเจริญ เขาเดินทางต่อไปยังหมู่บ้านหนิวเหว่ย

ตอนเที่ยงเขาพักข้างทาง กินแผ่นแป้งกับน้ำเย็น น้ำตักมาจากแม่น้ำ ใสแจ๋ว เขาล้างหน้าแล้วมองเงาสะท้อนในน้ำ

ใบหน้าเหลี่ยมยาว ตาชั้นเดียว คิ้วบาง ริมฝีปากแห้งแตกเล็กน้อย อายุยี่สิบห้า แต่ดูเหมือนสามสิบ ผมกลับดกดี—ดีกว่าชาติก่อนมาก ชาติก่อนเขาเริ่มหัวล้านตั้งแต่อายุสามสิบ

“ติงตงจิ่ว...” เขาพูดกับคนในน้ำ “ฉันมาใช้ชีวิตแทนนายแล้ว วางใจเถอะ ฉันจะพยายามดูแลพ่อแม่ ภรรยา และลูกชายของนายให้ดี”

คนในน้ำไม่ตอบ

เดินจากตัวอำเภอไปตามถนนใหญ่ที่มุ่งสู่หมู่บ้านถัดไปจนถึงช่วงบ่าย ดวงอาทิตย์คล้อยไปทางตะวันตก หมู่บ้านแห่งหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า เป็นบ้านดินหลังใหญ่หลังน้อยเรียงกันเป็นผืนกว้าง มีทั้งหลังคากระเบื้องและหลังคามุงฟาง มีลำธารสายหนึ่งไหลผ่านข้างหมู่บ้าน สะท้อนแสงระยิบระยับ ตรงปากทางเข้าหมู่บ้านมีต้นไหวใหญ่ต้นหนึ่ง ใต้ต้นไม้มีคนกลุ่มหนึ่งนั่งอยู่เป็นเงาราง ๆ

หมู่บ้านหนิวเหว่ย

มีบ้านร้อยกว่าครัวเรือน นับเป็นหมู่บ้านใหญ่ ตอนนี้กำลังเตรียมอาหารเย็น ควันลอยออกจากปล่องไฟ ไกลออกไปได้ยินเสียงสุนัขกับไก่ดังแว่วมา

ติงตงจิ่วยืนนิ่งมองอยู่นาน

หัวใจเต้นแรง เขาสูดหายใจลึก ๆ หลายครั้ง สะพายห่อสัมภาระให้เข้าที่ จับไม้ค้ำแล้วเดินกะเผลกเข้าไปในหมู่บ้าน คราวนี้เขาแกล้งขาเป๋หนักเป็นพิเศษ แทบจะลากขาไปทุกก้าว

ทางเข้าหมู่บ้านเป็นถนนดินที่เรียบกว่า ดูเหมือนมีรถผ่านเป็นประจำ เด็กหลายคนกำลังเล่นโคลนอยู่ตรงปากทาง พอเห็นเขาก็หยุดเล่นแล้วจ้องมอง ชายชราคนหนึ่งนั่งสูบกล้องยาสูบบนก้อนหินใต้ต้นไหวใหญ่ หรี่ตามองเขา

ติงตงจิ่วจำได้ นั่นคือท่านปู่สามของหมู่บ้าน

“ท่านปู่สาม” เขาเรียก เสียงแหบเล็กน้อย

ท่านปู่สามหรี่ตามองอยู่ครู่ใหญ่ จู่ ๆ ก็ลุกขึ้น “เจ้า... เจ้าใช่ตงจิ่ว ลูกชายของฉวนเกินหรือ?”

“ขอรับ ข้าเอง”

“โอ้! ตงจิ่วกลับมาแล้ว! เจ้า... ขาของเจ้า...” ท่านปู่สามเดินเข้ามาหา เห็นเขาเดินกะเผลกหนักก็ถอนหายใจ “แค่กลับมาได้ก็พอแล้ว ดีแล้วล่ะ!”

ข่าวแพร่ไปอย่างรวดเร็ว ติงตงจิ่วยังเดินไม่ถึงหน้าบ้าน ก็มีคนวิ่งไปบอกที่บ้านแล้ว เขาค่อย ๆ เดินผ่านบ้านหลายหลัง มีคนยื่นหน้าออกมามองและชี้ชวนกันดู

“ตงจิ่วกลับมาแล้วหรือ?”

“ดูเหมือนขาจะเป๋นะ...”

“กลับมาได้ก็ดีแล้ว ได้ยินว่าตายกันไปตั้งเยอะ...”

เขาก้มหน้าเดินต่อไปเรื่อย ๆ ฝ่ามือเริ่มมีเหงื่อซึม

เลี้ยวตรงหัวมุมไปก็เห็นลานบ้านแล้ว ฐานรากหิน ผนังดินอัด เรือนหลักสามห้อง ด้านตะวันออกเป็นปีกเรือน ด้านตะวันตกเป็นครัวกับยุ้งฉาง กำแพงลานก่อด้วยดินไม่สูงนัก มองเห็นข้างในได้ บ้านดูเป็นระเบียบกว่าบ้านบางหลังรอบ ๆ

ประตูเปิดอยู่

ชายชราคนหนึ่งวิ่งออกมา เป็นพ่อ ติงฉวนเกิน หลังงอยิ่งกว่าเดิม ผมขาวโพลน ยืนมองเขาอยู่หน้าประตู ริมฝีปากสั่นระริก ครู่ใหญ่ก็ยังพูดอะไรไม่ออก

จากนั้นหญิงคนหนึ่งก็ออกมา หวังอี้เหมย นางดูคล้ำกว่าในความทรงจำ ใบหน้ากลม สวมผ้ากันเปื้อน มือยังเปียกอยู่ พอเห็นเขาก็ชะงัก ดวงตาแดงขึ้นมาทันที

เด็กชายคนหนึ่งโผล่ออกมาจากด้านหลังนาง อายุหกขวบ ตัวไม่สูงนัก มองเขาอย่างหวาด ๆ

ติงเฉิง

ติงตงจิ่วเดินไปถึงหน้าประตู มองพ่อ อ้าปาก แต่กลับพูดอะไรไม่ออก

หวังอี้เหมยเป็นฝ่ายพูดก่อน เสียงแหบพร่า “เจ้า... กลับมาแล้วหรือ?”

ติงฉวนเกินถึงค่อยก้าวเข้ามา จับแขนเขาแล้วมองตั้งแต่หัวจรดเท้า “ขา... ขาเป็นอะไรไป?”

“บาดเจ็บขอรับ ตอนนี้หายแล้ว แค่ยังเดินกะเผลกนิดหน่อย” ติงตงจิ่วตอบ พยายามทำเสียงให้มั่นคง

“กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว...” ติงฉวนเกินพูดซ้ำ ดวงตาเปียกชื้นขึ้นมาเช่นกัน

หวังอี้เหมยเช็ดตาแล้วดึงติงเฉิงเข้ามา “เฉิงเอ๋อร์ เรียกพ่อสิ”

ติงเฉิงจ้องเขาอยู่นานกว่าจะเรียกเสียงเบา “ท่านพ่อ”

หัวใจของติงตงจิ่วพลันปวดหนึบ เขาย่อตัวลง—ทำช้า ๆ ทั้งที่ขาไม่เจ็บ แต่ต้องแสดงให้เหมือนเจ็บ เขาล้วงลูกกวาดชิ้นหนึ่งออกมาจากอก ซื้อไว้ในเมืองเล็ก ห่อด้วยกระดาษน้ำมัน ตอนนี้เริ่มละลายแล้ว

“เอาไปสิ”

ติงเฉิงมองลูกกวาด แล้วมองแม่ หวังอี้เหมยพยักหน้า เขาถึงรับไปแล้วพูดเบา ๆ “ขอบคุณท่านพ่อ”

“เข้าไปคุยกันในบ้าน” ติงฉวนเกินดึงเขาไว้

ติงตงจิ่วลุกขึ้นแล้วเดินกะเผลกเข้าไปในลานบ้าน ในห้องโถง แม่หูซื่อเดินออกมาจากห้องด้านใน มือหนึ่งจับกรอบประตู ร่างผอมเล็ก ผมก็ขาวแล้ว พอเห็นเขา น้ำตาก็ไหลพรั่งพรูลงมา

“จิ่วเอ๋อร์... ลูกแม่...”

ติงตงจิ่วเดินเข้าไปประคองนาง “ท่านแม่ ข้ากลับมาแล้ว”

หูซื่อคลำใบหน้า คลำมือของเขา แล้วมองขาเขาอีกครั้ง ร้องไห้จนพูดไม่ออก

คนทั้งครอบครัวเข้าไปนั่งในบ้าน หวังอี้เหมยไปเทน้ำ ติงเฉิงยืนพิงกรอบประตู เลียลูกกวาดทีละน้อย

ติงฉวนเกินมองเขา “สงครามจบแล้วหรือ?”

“จบแล้วขอรับ ข้าบาดเจ็บที่ขา พวกเขาเลยให้ข้ากลับมา”

“ได้เงินชดเชยคนพิการมาหรือยัง?”

“ได้มาแล้ว ยี่สิบสามตำลึง” ติงตงจิ่วพูดพลางหยิบห่อเงินในอกออกมาวางบนโต๊ะ

ห่อด้วยกระดาษน้ำมัน พอเปิดออก ข้างในมีเงินแท่งสองแท่งกับเศษเงินอีกจำนวนหนึ่ง ท่ามกลางห้องที่สลัว เงินเปล่งประกายแผ่ว ๆ

ติงฉวนเกินกับหวังอี้เหมยต่างมองเงินโดยไม่พูดอะไร หูซื่อยังคงเช็ดน้ำตา

ผ่านไปครู่ใหญ่ ติงฉวนเกินจึงพูดว่า “เก็บไว้เถอะ นั่นแลกมาด้วยขาของเจ้า”

หวังอี้เหมยลุกขึ้น “ข้าจะไปทำกับข้าว คืนนี้กินบะหมี่กัน”

นางเดินออกไป ติงเฉิงก็เดินตามออกไปด้วย ในห้องโถงจึงเหลือเพียงพ่อแม่กับติงตงจิ่ว

หูซื่อจับมือเขาถามเรื่องโน้นเรื่องนี้ ติงตงจิ่วเลือกเล่าเฉพาะบางส่วน ว่ารักษาแผลอย่างไร รอดชีวิตมาได้อย่างไร เดินทางกลับมาอย่างไร ส่วนเรื่องเลือดสาด เขาไม่เอ่ยถึงแม้แต่คำเดียว

ติงฉวนเกินสูบกล้องยาสูบ นั่งฟังเงียบ ๆ

มื้อเย็นเป็นบะหมี่น้ำใส มีใบผักอยู่ไม่กี่ใบ หวังอี้เหมยตอกไข่ไก่ใส่ไว้ก้นชามให้เขาฟองหนึ่ง ติงเฉิงจ้องมองตาไม่กะพริบ ติงตงจิ่วคีบไข่แบ่งครึ่งหนึ่งให้เขา

“เจ้ากินเถอะ ขาเจ้าไม่ดี” หวังอี้เหมยพูด

“เด็กกำลังโต” ติงตงจิ่วตอบ

ติงเฉิงมองแม่ แล้วมองไข่ พูดเสียงเบา “ขอบคุณท่านพ่อ”

กลางคืน ติงตงจิ่วนอนอยู่ในห้องของเขากับหวังอี้เหมย ปีกเรือนตะวันออกไม่ใหญ่ มีเตียงดิน โต๊ะเก่าหนึ่งตัว หีบไม้หนึ่งใบ หวังอี้เหมยเก็บกวาดอยู่ในครัว ส่วนติงเฉิงไปนอนกับปู่ย่าแล้ว

เขาล้างหน้า ล้างเท้า เช็ดตัว รู้สึกสบายขึ้นมาก จากนั้นก็เอนตัวบนเตียงดิน มองเพดานมืดสนิท ดมกลิ่นดินชื้น กลิ่นอับ และกลิ่นเหงื่อจากเครื่องนอนที่คุ้นเคย

กลับมาแล้ว

กลับมาจริง ๆ แล้ว

ประตูดังขึ้น หวังอี้เหมยเข้ามา จุดตะเกียงน้ำมันในความมืด เปลวไฟขนาดเท่าเมล็ดถั่วไหววูบ นางถอดเสื้อตัวนอก เหลือชุดชั้นในแล้วขึ้นมาบนเตียงดิน เว้นระยะห่างจากเขาอยู่เล็กน้อย กลิ่นไอน้ำชื้น ๆ ติดตัวนางเข้ามาด้วย—ดูท่านางคงแอบเช็ดตัวเหมือนกัน

ทั้งคู่ไม่มีใครพูดอะไร

ผ่านไปครู่ใหญ่ หวังอี้เหมยถามเสียงเบา “ขา... ยังเจ็บอยู่ไหม?”

“บางครั้งก็เจ็บ วันที่ฟ้าครึ้มหรือฝนตกจะเจ็บมากหน่อย” ติงตงจิ่วตอบ นี่เป็นความจริง แม้ขาจะหายดีแล้ว แต่ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม คนที่เคยบาดเจ็บที่ขาก็พูดกันแบบนี้

“เดินได้ก็ดีแล้ว” นางหยุดไปครู่หนึ่ง “งานในนาที่บ้าน ข้าทำคนเดียวไม่ไหว พ่อก็เอวไม่ดีแล้ว แม่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง พอเจ้ากลับมา อย่างน้อยก็ช่วยได้บ้าง”

“อืม”

“แล้วเงินนั่น... เจ้าคิดจะทำอย่างไร?”

ติงตงจิ่วคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เก็บไว้ก่อน ดูว่าจะทำอะไรได้บ้าง ข้าพักขาอีกหน่อยก็พอ เดินได้ แต่ทำงานหนักไม่ได้ งานเบา ๆ ยังพอไหว”

หวังอี้เหมยตะแคงมามองเขา “เจ้าไม่ไปแล้วใช่ไหม?”

“ไม่ไปแล้ว”

“อย่างนั้นก็ดี” นางพูด เสียงสั่นนิด ๆ แล้วพลิกตัวหันหลังให้ “นอนเถอะ”

ตะเกียงน้ำมันดับลง ในความมืดติงตงจิ่วยังคงลืมตาอยู่ หวังอี้เหมยก็ลืมตาเช่นกัน

ชายที่จากบ้านไปนานขนาดนี้ ไม่ได้แตะต้องผู้หญิงเลย หวังอี้เหมยรู้ดี ผู้หญิงที่แต่งงานแล้วในหมู่บ้านต่างพูดกันว่า ผู้ชายไม่กินข้าวก็ได้ แต่เรื่องบนเตียงนั้นเว้นไม่ได้แม้แต่มื้อเดียว

แต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เหนื่อยหรือ? หรือว่า... ขาเจ็บ? ...แล้วมันเกี่ยวกันด้วยหรือ?

หวังอี้เหมยลืมตาคิดอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายก็ทนไม่ไหว หลับไป

นอกหน้าต่างมีเสียงลมพัด เสียงสุนัขเห่าดังมาแต่ไกล ลมหายใจของหญิงที่อยู่ข้างกายค่อย ๆ สม่ำเสมอ นางหลับแล้ว

ติงตงจิ่วค่อย ๆ ลุกขึ้น คลำไปถึงห่อสัมภาระข้างเตียง หยิบดาบหักออกมา ในความมืด ตัวดาบเย็นเฉียบ เขาคลำรอยหักที่หยาบและไม่เรียบ

พรุ่งนี้ต้องซ่อนดาบเล่มนี้ให้ดี เงินก็ต้องหาที่เก็บให้ปลอดภัย เรื่องขาหายดีแล้วค่อยว่ากัน ยังไม่ต้องรีบร้อนบอกใคร

เขานอนกลับลงไป หลับตา

โค้ดจากชาติก่อน สนามรบในชาตินี้ ล้วนห่างไกลไปแล้ว ตอนนี้เขาคือติงตงจิ่ว ติงตงจิ่วแห่งหมู่บ้านหนิวเหว่ย ทหารผ่านศึก “ขาเป๋” ที่มีพ่อ มีแม่ มีภรรยา และมีลูกชาย

หนทางยังอีกยาวไกล ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป ขาของเขาหายดีแล้ว นี่คือทุนที่สวรรค์มอบให้ ต้องใช้ให้ถูกที่

เขานึกถึงคลิปวิดีโอเหล่านั้น มือที่สานตะกร้า ไหหมักเต้าเจี้ยว ไอร้อนในโรงทำเต้าหู้ และพืชผลในทุ่งนา

ค่อย ๆ ทำไป ยังไงก็ต้องมีชีวิตรอดได้ และอาจมีชีวิตที่ดีขึ้นด้วย

ด้านนอกหน้าต่าง ดวงจันทร์ลอยขึ้นแล้ว แสงจันทร์ลอดผ่านกระดาษหน้าต่างที่ขาดเข้ามา ปูเป็นแถบสีขาวสว่างบนพื้น

เขาหลับไป

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป