เยี่ยนเฉิงหลันมักรู้สึกว่าเสิ่นชูหวันกำลังปิดบังบางสิ่งจากเขา
นางเป็นคนอ่านความคิดง่าย คิดสิ่งใดก็แทบเขียนไว้บนใบหน้า ทว่าช่วงเดือนกว่ามานี้ นางกลับคล้ายมีผ้าบางคลุมกาย ทำให้มองไม่เห็นอย่างชัดเจน
นางเปรียบดังเมฆลอยอยู่ริมหน้าผา ทั้งที่อยู่ใกล้จนเอื้อมมือแตะได้ แต่พอเข้าใกล้กลับลอยห่างออกไป เป็นสิ่งที่มองเห็นแต่เอื้อมไม่ถึง
แม้เขาจะเป็นจักรพรรดิ กุมอำนาจตัดสินความเป็นความตายและชะตาชีวิตของผู้คนทั่วหล้าไว้ในมือ แต่ก็ไม่อาจผ่าดูจิตใจของคนผู้หนึ่งได้
“เจิ้นมีราชโองการให้นางแต่งไปเหอซี ต่อไปเจ้าคงไม่ได้พบนางอีกแล้ว”
เสิ่นชูหวันสูดจมูก พอเข้าใจว่าเขาหมายถึงใครก็รีบเงยหน้า “องค์หญิงสี่หรือเพคะ?”
“อืม”
“เหอซีหรือเพคะ?”
“อืม”
แม้เสิ่นชูหวันไม่เคยไปเหอซี แต่ก็เคยได้ยินมาว่าที่นั่นอยู่ห่างจากเมืองหลวงมาก ทั้งยังมีสภาพอากาศเลวร้าย นักโทษที่ถูกเนรเทศมักถูกส่งไปที่นั่น
นางกะพริบตา “เป็นเพราะนางผลักหม่อมฉันหรือเพคะ?”
“ใช่” เยี่ยนเฉิงหลันมองดวงตาฉ่ำน้ำของนาง หัวใจพลันสะดุดวูบ “ราวกั้นที่หลวมเป็นฝีมือนาง ทั้งนางยังจงใจล้มทับเจ้าด้วย”
เสิ่นชูหวันก้มหน้า ในใจคิดเพียงว่าองค์หญิงสี่สมควรแล้ว!
แม้การแต่งงานจะเป็นเรื่องใหญ่ชั่วชีวิตของสตรี แต่งไปยังสถานที่เช่นนั้น เกรงว่าชั่วชีวิตนี้คงกลับเมืองหลวงได้ไม่กี่ครั้ง บางคนอาจคิดว่าเยี่ยนเฉิงหลันลงโทษเกินกว่าเหตุ ทว่านางกลับรู้สึกว่ายังไม่สาสมด้วยซ้ำ
นางเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นเช่นนั้นเอง ก่อนองค์หญิงสี่เดินทางไปเหอซี นางยังอยากผลักอีกฝ่ายลงน้ำ ให้ได้สัมผัสความรู้สึกหนาวจนแทบขาดใจและจมน้ำตายในวันที่อากาศเหน็บหนาวบ้าง
สิ่งเดียวที่เสิ่นชูหวันกังวลคือ ภายหน้าเยี่ยนเฉิงหลันจะไม่ชอบนางแล้วหรือไม่ และจะขุดเรื่องเก่ามาพูดหรือเปล่า ว่าการให้น้องสาวแท้ ๆ แต่งไกลไปเพื่อนางนั้นเกินกว่าเหตุ
คิดถึงตรงนี้ นางจึงแสร้งถามว่า “โทษนี้หนักเกินไปหรือไม่เพคะ?”