เสิ่นชูหวันตกใจกลัวจริง ๆ นางซุกอยู่ในอ้อมแขนเขา แม้หลับไปแล้วก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ
เยี่ยนเฉิงหลันกลัวว่าจะทำให้นางตื่น จึงได้แต่นั่งอยู่ริมเตียง ปล่อยให้นางหนุนอยู่บนเอวและหน้าท้องของตน แขนทั้งสองข้างโอบรัดเขาไว้แน่น
ม่านโปร่งห้อยลงมาครึ่งหนึ่ง เส้นผมดำสลวยของหญิงสาวแผ่สยาย พวงแก้มขาวผ่องเนียนนุ่มยังมีรอยน้ำตา คิ้วเรียวงามขมวดมุ่นแม้ในยามหลับ ท่าทางอ่อนแอไร้ที่พึ่งเช่นนั้นชวนให้ผู้คนยิ่งรู้สึกสงสารเอ็นดู
เขาดึงผ้าห่มมาคลุมร่างนางให้เรียบร้อย จากนั้นจึงเรียกหลี่โซ่วหยวนเข้ามา
เพียงครึ่งชั่วยาม หลี่โซ่วหยวนก็สืบสาวเรื่องราวทั้งหมดจนกระจ่างแล้ว
“ในงานเลี้ยงชมบุปผา ซื่อจื่อแห่งโหวชางอี้พูดคุยกับคุณหนูเสิ่นและองค์หญิงห้าอยู่หลายคำ องค์หญิงสี่จึงไม่พอพระทัย อาศัยช่วงมื้อกลางวันสั่งให้ขันทีน้อยผู้หนึ่งทำราวกั้นตรงริมฝั่งช่วงหนึ่งให้คลอน ตั้งใจผลักคุณหนูเสิ่นตกน้ำพ่ะย่ะค่ะ”
หลี่โซ่วหยวนชำนาญการสังเกตสีหน้าผู้คน เมื่อเห็นแววตาเย็นเยียบของจักรพรรดิ ก็รู้ว่าองค์หญิงสี่คราวนี้หาเรื่องผิดคนเข้าแล้ว
ฝ่าบาทมิได้สนิทสนมกับองค์หญิงหลายพระองค์ ในราชวงศ์จะมีสายใยครอบครัวมากมายได้อย่างไร? จำนวนครั้งที่ฝ่าบาทพบองค์หญิงสี่ เกรงว่ายังน้อยกว่าช่วงหลายเดือนที่ทรงรู้จักคุณหนูเสิ่นเสียอีก
“โชคดีที่คุณชายกู้กับซื่อจื่อเซี่ยอยู่ใกล้ ๆ จึงช่วยคุณหนูเสิ่นขึ้นจากน้ำได้ทันท่วงที ไทเฮาเหนียงเหนียงกับฮูหยินทั้งหลายอยู่ในศาลาริมน้ำ จึงมิได้เห็นเหตุการณ์ ส่วนคนที่เห็นคุณหนูเสิ่นตกน้ำ กระหม่อมจดชื่อไว้หมดแล้ว พวกเขาไม่กล้าพูดเหลวไหลพ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อได้ยินว่ากู้ฉางจิ้นกับเซี่ยสุยกระโดดลงน้ำช่วยนางตามลำดับ เยี่ยนเฉิงหลันก็รู้สึกโล่งใจ