หกโมงเช้า
ห้องรับแขกชั้นล่างของคฤหาสน์ตระกูลซู
ซูเจี้ยนเย่เปลี่ยนมาสวมสูทเรียบกริบ ยืนยิ้มแย้มต้อนรับแขกอยู่หน้าประตู
ด้านหลังเขามีชายวัยกลางคนผมทองตาสีฟ้าตามมาด้วย
บนป้ายชื่อพิมพ์ข้อความว่า «ศาสตราจารย์สมิธ ผู้เชี่ยวชาญด้านมะเร็งวิทยา ศูนย์การแพทย์เมโย สหรัฐอเมริกา»
«หว่านฉิงเอ๊ย» ซูเจี้ยนเย่กล่าวด้วยสีหน้าเมตตา «อารองไม่นอนทั้งคืน ฝากจ้าวฮ่าวไปเชิญผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าจากสหรัฐอเมริกามา»
«ศาสตราจารย์สมิธเป็นผู้เชี่ยวชาญชั้นนำระดับนานาชาติด้านมะเร็งตับ ยาเฉพาะทางที่เขานำมาคือยาใหม่ที่เพิ่งวางขายในสหรัฐอเมริกา»
«ทั่วทั้งดินแดนแตนเชอมีแค่สามกล่อง»
ซูหว่านฉิงมองอารองที่ยิ้มเหมือนสุนัขจิ้งจอกด้วยสายตาเย็นชา
คำพูดของหลินจ้านเมื่อคืนยังดังก้องอยู่ในหู «ใครจะสั่งยา ต้องผ่านผมก่อน»
«อารอง เมื่อวานคุณปู่เพิ่งทรงตัวได้!»
«ทรงตัว?» ซูเจี้ยนเย่ยังคงยิ้ม แต่เสียงแข็งขึ้นทันที
«คนส่งอาหารแทงเข็มไปไม่กี่เล่มก็เรียกว่าทรงตัวแล้วหรือ? ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ?»
«ศาสตราจารย์สมิธอุตส่าห์บินตรงมาจากสหรัฐอเมริกา»
«ค่าตรวจรักษาของเขาวันละหกหมื่นดอลลาร์เชียวนะ!»
เขาหันไปทางผู้เชี่ยวชาญสามคนที่นั่งอยู่บนโซฟา
«คุณหลี่เจิ้งหมิง คุณเฉียนกั๋วต้ง คุณหมอเฒ่าโจว ทุกท่านล้วนเป็นผู้ทรงความรู้ในวงการ ช่วยบอกทีว่าเข็มทองเมื่อคืน»
«เป็นวิธีรักษาที่ถูกต้องหรือเปล่า? ผ่านการทดลองทางคลินิกแล้วหรือยัง?»
หลี่เจิ้งหมิงกับเฉียนกั๋วต้งเงียบงัน
เรื่องเมื่อคืนเกินกว่าความเข้าใจของพวกเขาจริง ๆ
แต่การยอมรับว่าคนส่งอาหารเก่งกว่าตัวเอง