หนึ่งทุ่ม
ห้องโถงใหญ่ของอาคารหลักในคฤหาสน์ตระกูลซูได้รับการตกแต่งใหม่เอี่ยม
แชนเดอเลียร์คริสตัลส่องสว่างทั่วทั้งห้องโถง ผ้าปูโต๊ะสีขาวคลุมโต๊ะยาว วงเครื่องสายสี่ชิ้นบรรเลงเพลงแผ่วเบาอยู่มุมหนึ่ง
บุคคลสำคัญในแวดวงธุรกิจตงไห่ทยอยเดินทางมาถึง
ทั้งเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ ผู้ว่าการธนาคาร และประธานบริษัทจดทะเบียน ต่างแต่งกายหรูหรา เดินชนแก้วพูดคุยกันอย่างออกรส
ตระกูลซูเป็นตระกูลอันดับหนึ่งในบรรดาสี่ตระกูลใหญ่แห่งตงไห่
บัตรเชิญร่วมงานเลี้ยงประจำปีใบนี้จึงเป็นที่ต้องการอย่างยิ่ง
ผู้ที่ได้นั่งในห้องโถงแห่งนี้
ไม่ก็มีทรัพย์สินเกิน 100 ล้าน
ไม่ก็มีอำนาจอยู่ในมือ!
หลินจ้านนั่งอยู่หัวโต๊ะหลักของตระกูลซู ยังคงสวมเสื้อคลุมสีเทาตัวเดิมที่ซักจนสีซีด
ตรงตะเข็บไหล่เริ่มมีขุยผ้า ดูขัดตากับสูทสั่งตัดทั่วทั้งห้องโถงอย่างสิ้นเชิง
นักธุรกิจหลายคนที่โต๊ะข้าง ๆ เหลือบมองเขาอย่างสงสัย ก่อนจะเบือนสายตาไปอย่างแนบเนียน
ชายหนุ่มในชุดพนักงานส่งอาหาร นั่งอยู่ที่โต๊ะหลักงั้นหรือ?
ประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์เหิงทงถือแก้วเหล้าเดินผ่านมา
เขายิ้มทักทายซูหว่านฉิง «ประธานซู ท่านนี้คือ...»
สายตาหยุดอยู่ที่เสื้อคลุมเก่าของหลินจ้านครู่หนึ่ง
«เพื่อนของฉันค่ะ»
ซูหว่านฉิงตอบเพียงสี่คำ
อีกฝ่ายพยักหน้าอย่างรู้กาลเทศะแล้วเดินจากไป
แต่สายตาสงสัยคู่นั้นยังคงจับจ้องหลินจ้านไม่วาง
ซูหว่านฉิงนั่งลงข้างเขา แล้วถามเสียงเบา «คุณไม่มีเสื้อผ้าตัวอื่นจริง ๆ เหรอ?»
«ไม่มี»
หลินจ้านยกถ้วยชาขึ้น น้ำเสียงเรียบเฉยราวกับกำลังนั่งอยู่ในห้องรับแขกบ้านตัวเอง
ซูหว่านฉิงอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็เพียงถอนหายใจ