ข้าคืออ๋องปราบเหนือ ส่งอาหารถึงบ้านก็แล้วไง

ตอนที่ 10 พ่อ อย่าไปคุยกับเขา

7 นาที· 1.6K คำ

หนึ่งทุ่ม

ห้องโถงใหญ่ของอาคารหลักในคฤหาสน์ตระกูลซูได้รับการตกแต่งใหม่เอี่ยม

แชนเดอเลียร์คริสตัลส่องสว่างทั่วทั้งห้องโถง ผ้าปูโต๊ะสีขาวคลุมโต๊ะยาว วงเครื่องสายสี่ชิ้นบรรเลงเพลงแผ่วเบาอยู่มุมหนึ่ง

บุคคลสำคัญในแวดวงธุรกิจตงไห่ทยอยเดินทางมาถึง

ทั้งเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ ผู้ว่าการธนาคาร และประธานบริษัทจดทะเบียน ต่างแต่งกายหรูหรา เดินชนแก้วพูดคุยกันอย่างออกรส

ตระกูลซูเป็นตระกูลอันดับหนึ่งในบรรดาสี่ตระกูลใหญ่แห่งตงไห่

บัตรเชิญร่วมงานเลี้ยงประจำปีใบนี้จึงเป็นที่ต้องการอย่างยิ่ง

ผู้ที่ได้นั่งในห้องโถงแห่งนี้

ไม่ก็มีทรัพย์สินเกิน 100 ล้าน

ไม่ก็มีอำนาจอยู่ในมือ!

หลินจ้านนั่งอยู่หัวโต๊ะหลักของตระกูลซู ยังคงสวมเสื้อคลุมสีเทาตัวเดิมที่ซักจนสีซีด

ตรงตะเข็บไหล่เริ่มมีขุยผ้า ดูขัดตากับสูทสั่งตัดทั่วทั้งห้องโถงอย่างสิ้นเชิง

นักธุรกิจหลายคนที่โต๊ะข้าง ๆ เหลือบมองเขาอย่างสงสัย ก่อนจะเบือนสายตาไปอย่างแนบเนียน

ชายหนุ่มในชุดพนักงานส่งอาหาร นั่งอยู่ที่โต๊ะหลักงั้นหรือ?

ประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์เหิงทงถือแก้วเหล้าเดินผ่านมา

เขายิ้มทักทายซูหว่านฉิง «ประธานซู ท่านนี้คือ...»

สายตาหยุดอยู่ที่เสื้อคลุมเก่าของหลินจ้านครู่หนึ่ง

«เพื่อนของฉันค่ะ»

ซูหว่านฉิงตอบเพียงสี่คำ

อีกฝ่ายพยักหน้าอย่างรู้กาลเทศะแล้วเดินจากไป

แต่สายตาสงสัยคู่นั้นยังคงจับจ้องหลินจ้านไม่วาง

ซูหว่านฉิงนั่งลงข้างเขา แล้วถามเสียงเบา «คุณไม่มีเสื้อผ้าตัวอื่นจริง ๆ เหรอ?»

«ไม่มี»

หลินจ้านยกถ้วยชาขึ้น น้ำเสียงเรียบเฉยราวกับกำลังนั่งอยู่ในห้องรับแขกบ้านตัวเอง

ซูหว่านฉิงอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็เพียงถอนหายใจ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป