เมื่อข่าวการล่มสลายของตระกูลเฉียนแพร่ไปถึงเมืองหลวงมณฑล
บรรยากาศในคฤหาสน์ตระกูลจ้าวกลับอึมครึมยิ่งกว่าศาลาบำเพ็ญกุศล
จ้าวอู๋จี๋นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานในห้องประชุม
นิ้วเคาะพนักแขนไม้แดงเป็นจังหวะซ้ำ ๆ
เขาเป็นบุตรชายคนโตของรุ่นที่สามแห่งตระกูลจ้าว เป็นพี่ชายแท้ ๆ ของจ้าวหลุน
และยังเป็นผู้กุมอำนาจตัวจริงของตระกูลจ้าว
ต่างจากจ้าวหลุนที่เจ้าเล่ห์และโหดเหี้ยม
จ้าวอู๋จี๋มีใบหน้าสุภาพสง่าย สวมแว่นกรอบทอง พูดจาเนิบช้าเป็นระเบียบ
ดูคล้ายศาสตราจารย์มหาวิทยาลัยมากกว่าผู้นำตระกูลผู้ฝึกยุทธ์
แต่คนที่รู้จักเขาดีต่างรู้ว่า วิธีการของชายคนนี้โหดเหี้ยมกว่าจ้าวหลุนถึงสิบเท่า
จ้าวหลุนเป็นดาบสังหารคน
ส่วนจ้าวอู๋จี๋คือมือที่กุมดาบ!
“น้องรองเสียหน้าอย่างหนักที่ตงไห่”
จ้าวอู๋จี๋เอ่ยขึ้น น้ำเสียงไม่เร่งไม่ช้า ราวกับกำลังพูดถึงดินฟ้าอากาศ
“หวงเฉวียนถูกทำลายวรยุทธ์ หมายจับถูกขัดขวาง จ้าวเต๋อไห่ถูกนิ้วเดียวบดขยี้ในงานเลี้ยงของตระกูลซู”
“ชื่อเสียงของตระกูลจ้าวแห่งเมืองหลวงมณฑลถูกน้องรองทำลายจนไม่เหลือชิ้นดีที่ตงไห่”
ในห้องประชุมมีคนนั่งอยู่เจ็ดแปดคน ล้วนเป็นสมาชิกคนสำคัญของตระกูลจ้าว
ไม่มีใครกล้ารับคำ
จ้าวอู๋จี๋ถอดแว่นออก
แล้วค่อย ๆ ใช้ผ้าเช็ดเลนส์อย่างไม่รีบร้อน “ผมบอกน้องรองไปนานแล้วว่า”
“จะจัดการคนแบบนี้ อาศัยแค่หมายจับจากกรมตำรวจมณฑลกับผู้คุ้มกันขั้นปราณเร้นลับไม่กี่คนยังไม่พอ”
“เขาไม่ฟัง ดึงดันจะไปหยั่งเชิงให้ได้”