ข้าคืออ๋องปราบเหนือ ส่งอาหารถึงบ้านก็แล้วไง

ตอนที่ 31 ยั่วยุถึงสำนักยุทธ์

7 นาที· 1.7K คำ

ชานเมืองฝั่งตะวันออกของเมืองตงไห่

สำนักยุทธ์เจิ้นเวย

เฉาจิ้นอู่ เจ้าสำนักวัย 63 ปี ฝึกหมัดสายนอกมาทั้งชีวิต

เขาเปิดสำนักยุทธ์ในตงไห่มา 40 ปี มีลูกศิษย์ที่เคยสอนมาแล้วไม่ต่ำกว่าพันคน

แม้เมื่อเทียบกับวงการยุทธ์ทั่วทั้งมณฑลเจียงตงแล้ว จะนับได้เพียงระดับกลาง

แต่ในเมืองตงไห่ ชื่อเสียงของเฉาจิ้นอู่ก็โด่งดังไม่น้อย

ทุกเทศกาล ลูกศิษย์รุ่นเก่าจะกลับมาอวยพรปีใหม่ให้อาจารย์

นี่คือธรรมเนียมที่สำนักยุทธ์เจิ้นเวยยึดถือกันมาอย่างไม่เคยขาดตลอดหลายสิบปี

ขณะนี้เป็นเวลาฝึกซ้อมยามเช้า

ลูกศิษย์กว่ายี่สิบคนยืนม้ากันอยู่ในลาน เหงื่อไหลอาบแก้ม

เฉาจิ้นอู่นั่งถือกาน้ำชาดินเผาสีม่วงอยู่ใต้ระเบียง จิบชาไปพลางชี้แนะท่าทางของลูกศิษย์ไปพลาง

กรงนกหลายใบแขวนอยู่บนต้นไหวตรงมุมลาน นกปรอดหัวโขนส่งเสียงร้องอย่างร่าเริง

“ย่อตัวลงอีก! ยืนม้าก็ต้องทำท่าเหมือนขี่ม้า!”

“ดูท่าที่พวกแกย่อกันสิ เหมือนนั่งส้วมไม่มีผิด!”

เฉาจิ้นอู่ตะโกนเสียงดังอย่างเปี่ยมพลัง เสียงก้องกังวานจนไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นคนวัยหกสิบกว่า

ลูกศิษย์คนหนึ่งทำหน้าเหยเกก่อนตอบกลับว่า “อาจารย์ ย่อมาเป็นครึ่งชั่วโมงแล้ว ขอพักสักหน่อยได้ไหมครับ?”

“พัก? สมัยอาจารย์ของอาจารย์ให้ฉันยืนม้า ฉันยืนทีละสองชั่วยาม!”

“แค่ครึ่งชั่วโมงก็ร้องเหนื่อยแล้ว คนรุ่นพวกแกนี่โดนโทรศัพท์มือถือทำกระดูกอ่อนกันหมด!”

เหล่าลูกศิษย์พากันร้องโอดครวญ

แต่ไม่มีใครกล้าลุกขึ้นเป็นคนแรก

ปัง!

ในจังหวะนั้นเอง ประตูใหญ่ของสำนักยุทธ์ถูกคนจากด้านนอกฟาดจนเปิดออก

ประตูไม้เนื้อแข็งสองบานปลิวเข้ามาด้านในราวกับกระดาษ

กระแทกพื้นลานจนฝุ่นฟุ้งกระจาย

นกปรอดหัวโขนในกรงตกใจจนกระพือปีกบินว่อน

เฉาจิ้นอู่ลุกพรวดขึ้นมา กาน้ำชาดินเผาเกือบหลุดจากมือ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป