ชานเมืองฝั่งตะวันออกของเมืองตงไห่
สำนักยุทธ์เจิ้นเวย
เฉาจิ้นอู่ เจ้าสำนักวัย 63 ปี ฝึกหมัดสายนอกมาทั้งชีวิต
เขาเปิดสำนักยุทธ์ในตงไห่มา 40 ปี มีลูกศิษย์ที่เคยสอนมาแล้วไม่ต่ำกว่าพันคน
แม้เมื่อเทียบกับวงการยุทธ์ทั่วทั้งมณฑลเจียงตงแล้ว จะนับได้เพียงระดับกลาง
แต่ในเมืองตงไห่ ชื่อเสียงของเฉาจิ้นอู่ก็โด่งดังไม่น้อย
ทุกเทศกาล ลูกศิษย์รุ่นเก่าจะกลับมาอวยพรปีใหม่ให้อาจารย์
นี่คือธรรมเนียมที่สำนักยุทธ์เจิ้นเวยยึดถือกันมาอย่างไม่เคยขาดตลอดหลายสิบปี
ขณะนี้เป็นเวลาฝึกซ้อมยามเช้า
ลูกศิษย์กว่ายี่สิบคนยืนม้ากันอยู่ในลาน เหงื่อไหลอาบแก้ม
เฉาจิ้นอู่นั่งถือกาน้ำชาดินเผาสีม่วงอยู่ใต้ระเบียง จิบชาไปพลางชี้แนะท่าทางของลูกศิษย์ไปพลาง
กรงนกหลายใบแขวนอยู่บนต้นไหวตรงมุมลาน นกปรอดหัวโขนส่งเสียงร้องอย่างร่าเริง
“ย่อตัวลงอีก! ยืนม้าก็ต้องทำท่าเหมือนขี่ม้า!”
“ดูท่าที่พวกแกย่อกันสิ เหมือนนั่งส้วมไม่มีผิด!”
เฉาจิ้นอู่ตะโกนเสียงดังอย่างเปี่ยมพลัง เสียงก้องกังวานจนไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นคนวัยหกสิบกว่า
ลูกศิษย์คนหนึ่งทำหน้าเหยเกก่อนตอบกลับว่า “อาจารย์ ย่อมาเป็นครึ่งชั่วโมงแล้ว ขอพักสักหน่อยได้ไหมครับ?”
“พัก? สมัยอาจารย์ของอาจารย์ให้ฉันยืนม้า ฉันยืนทีละสองชั่วยาม!”
“แค่ครึ่งชั่วโมงก็ร้องเหนื่อยแล้ว คนรุ่นพวกแกนี่โดนโทรศัพท์มือถือทำกระดูกอ่อนกันหมด!”
เหล่าลูกศิษย์พากันร้องโอดครวญ
แต่ไม่มีใครกล้าลุกขึ้นเป็นคนแรก
ปัง!
ในจังหวะนั้นเอง ประตูใหญ่ของสำนักยุทธ์ถูกคนจากด้านนอกฟาดจนเปิดออก
ประตูไม้เนื้อแข็งสองบานปลิวเข้ามาด้านในราวกับกระดาษ
กระแทกพื้นลานจนฝุ่นฟุ้งกระจาย
นกปรอดหัวโขนในกรงตกใจจนกระพือปีกบินว่อน
เฉาจิ้นอู่ลุกพรวดขึ้นมา กาน้ำชาดินเผาเกือบหลุดจากมือ