วันรุ่งขึ้น
ซูหว่านฉิงไปหาหลินจ้านตามที่นัดกันไว้ ทั้งคู่ไปยังร้านหมาล่าทังในชุมชนเก่าแก่กลางเมือง
ร้านมีขนาดไม่ใหญ่ โต๊ะเก้าอี้เป็นพลาสติก
พัดลมติดผนังส่ายไปมาพัดลมร้อน
เจ้าของร้านเป็นชายวัยห้าสิบกว่า สวมผ้ากันเปื้อนเปื้อนคราบน้ำมัน
พอเห็นซูหว่านฉิง เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
เขาเปิดร้านหมาล่าทังในชุมชนเก่าแก่แห่งนี้มาสิบกว่าปีแล้ว
แต่ไม่เคยเห็นลูกค้าหญิงคนไหนสวมชุดทำงานและมีบุคลิกเหมือนดาราอย่างเธอมาก่อน
จนกระทั่งเห็นชายหนุ่มในเสื้อคลุมเก่าที่เดินตามซูหว่านฉิงเข้ามา
เขาถึงได้เข้าใจทันที ก่อนจะยิ้มกว้างแล้วทักว่า “เสี่ยวหลิน! ไม่ได้เจอกันตั้งนาน!”
“เหมือนเดิมใช่ไหม? เผ็ดจัด กระเทียมเยอะ?”
“อืม”
หลินจ้านพยักหน้า แล้วไปนั่งตรงมุมร้าน
ซูหว่านฉิงมองหมาล่าทังร้อน ๆ ตรงหน้า น้ำมันพริกสีแดงเดือดปุด ๆ
กลิ่นหอมฉุนของพริกกับฮวาเจียวทำเอาดวงตาเธอแดงก่ำ
เธอใช้ตะเกียบคีบแผ่นเต้าหู้ขึ้นมา เป่าหลายครั้งกว่าจะกล้าเอาเข้าปาก
เผ็ดจนแทบน้ำตาไหล แต่ก็ยังยิ้มแล้วพูดว่า “นายพูดถูก ร้านนี้อร่อยจริง ๆ”
หลินจ้านมองท่าทางที่เธอสูดปากเพราะความเผ็ด มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
เขาเลื่อนชามของตัวเองที่ไม่เผ็ดไปตรงหน้าเธอ “ชามนี้ไม่เผ็ด”