วันเดียวกับที่โจวเจี้ยนกั๋วถูกสั่งพักงาน
หวังเทียนสงเดินเข้าไปในสถานีตำรวจเมืองตงไห่
เขาไม่ได้พาทนายความหรือลูกน้องมาด้วย แม้แต่จะแจ้งให้ใครรู้ล่วงหน้าก็ยังไม่ได้ทำ
เขาสวมชุดจงซานสีเทาเข้มเรียบง่าย ผมหวีเป็นระเบียบเรียบร้อย ในมือถือกระเป๋าเอกสาร
ดูราวกับกำลังจะไปประชุมธุรกิจธรรมดาครั้งหนึ่ง
ยามถามว่าเขามาติดต่อเรื่องอะไร หวังเทียนสงก็ตอบอย่างสงบนิ่งว่า “ผมคือหวังเทียนสง มามอบตัวครับ”
ยามชะงักไปเต็ม ๆ สามวินาทีกว่าจะนึกออกว่าชื่อนี้หมายถึงอะไร
ประมุขหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งตงไห่ ประธานบริษัทตระกูลหวัง
มหาเศรษฐีระดับแนวหน้าที่ติดสิบอันดับแรกของตงไห่ทั้งด้านทรัพย์สินและอำนาจมาโดยตลอด
มามอบตัวที่สถานีตำรวจเนี่ยนะ?
ยามรีบโทรศัพท์ไปหาผู้บังคับบัญชาที่เข้าเวร
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้น
เจ้าหน้าที่จากหน่วยสืบสวนคดีเศรษฐกิจและหน่วยสืบสวนคดีอาญาของสถานีตำรวจเมืองแทบจะวิ่งออกมาต้อนรับ
ตอนสวมกุญแจมือให้หวังเทียนสง
จิ้งจอกเฒ่าผู้โลดแล่นในแวดวงธุรกิจตงไห่มาสามสิบปีไม่ได้ขัดขืนแม้แต่น้อย
เพียงยื่นมือทั้งสองข้างออกมาเงียบ ๆ
ข้อมือของเขาผอมมาก กุญแจมือหลวมอยู่บนกระดูกข้อมือ
เจ้าหน้าที่ตำรวจจึงต้องปรับให้แน่นขึ้นอีกหนึ่งระดับ
“หวังเทียนสง คุณต้องสงสัยว่ามีส่วนร่วมในขบวนการปล่อยเงินกู้นักเรียนนอกระบบ ปกป้องและปล่อยให้หวังเทิงจัดหาหญิงมาค้าประเวณี หลบเลี่ยงภาษี ติดสินบน และกระทำความผิดอีกหลายข้อหา”
“คุณยืนยันว่าจะมอบตัวใช่ไหม?”
“ยืนยันครับ”
“ต้องการให้แจ้งครอบครัวไหม?”