ดวงตาคมกริบของเฮยเสียจื่อมองกู้ลิ่งอันผ่านแว่นกันแดดอย่างพินิจพิเคราะห์
พอได้ยินเขาเรียกตัวเองว่าคนตาบอด ปลายนิ้วของกู้ลิ่งอันก็ชะงักไปเล็กน้อย เธอดึงเข็มขัดนิรภัยข้างตัวมาคาดให้เรียบร้อย แล้วช่วยเซียวเฉิงคาดให้แน่นด้วย
เธอเงยหน้ามองเฮยเสียจื่อที่นั่งอยู่ด้านหน้า เม้มปากแล้วคิดหาคำพูดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “ขอโทษนะคะ คุณมองไม่เห็นเหรอคะ?”
แต่ดูจากท่าทางแล้วก็ไม่น่าใช่คนมองไม่เห็นนี่นา...
เซียวเฉิงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ดวงตาที่เดิมก็กลมโตอยู่แล้ว ยิ่งดูโตขึ้นไปอีก
เฮยเสียจื่อขับรถมือเดียว พอเห็นทั้งคู่ระแวดระวังตัว เขาก็หลุดหัวเราะออกมา ก่อนพูดด้วยท่าทางสบาย ๆ ว่า “ไม่ต้องกลัวหรอก ฉันแค่ตาบอดไปครึ่งเดียว คิดซะว่าฉันสายตาสั้นก็ได้ แว่นกันแดดที่ใส่อยู่ก็คือแว่นสายตานั่นแหละ”
ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ แล้วทำไมถึงเรียกตัวเองว่าคนตาบอดล่ะ?
นี่เป็นชื่อประหลาด ๆ คนที่สองที่เธอได้เจอ คนแรกก็คือเป้าหมายในฝันเมื่อคืน ชื่อเฮยเสียจื่อเหมือนกัน แปลกประหลาดพอกันเลย
เมื่อกี้เธอยังคิดอยู่เลยว่าเขาใส่แว่นกันแดดแค่เพราะแดดแรง วันนี้แดดจ้าจริง ๆ นี่นา
ไม่นานแท็กซี่ก็จอดหน้าห้าง กู้ลิ่งอันจ่ายเงินแล้วเดินออกไปกับเซียวเฉิงโดยไม่หันกลับมามอง
รถของเฮยเสียจื่อจอดนิ่งอยู่ที่เดิมพักหนึ่ง จนกระทั่งเงาของทั้งสองคนเดินเข้าไปในห้างและหายลับไป
นิ้วมือเรียวยาวข้อนิ้วชัดเคาะพวงมาลัยเป็นจังหวะ
แปลกแฮะ...
ทำไมถึงเหมือนกันขนาดนี้?
เพราะเคยเรียนกายวิภาคมา เขาจึงมีความสามารถในการสังเกตโครงสร้างร่างกายมนุษย์เหนือกว่าคนทั่วไป ผิวกายทุกตารางนิ้วของหญิงสาวในฝัน เขาเคยสัมผัสมาหมดแล้ว พอเห็นกู้ลิ่งอันวันนี้ถึงได้ตระหนักว่า รูปร่างของทั้งสองคนเหมือนกันทุกกระเบียดนิ้ว!
บางทีอาจเป็นแค่เรื่องบังเอิญ...
เขาหรี่ตาลง ใช้ปลายลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม ก่อนสตาร์ตรถแล้วค่อย ๆ ขับออกไป
ที่ห้าง กู้ลิ่งอันกับเซียวเฉิงเรียกได้ว่ากวาดซื้อของกันอย่างไม่ยั้ง
กระโปรงสวย ๆ เหรอ? ซื้อ!
เครื่องประดับน่ารัก ๆ เหรอ? ซื้อ!
ตุ๊กตาขนนุ่มฟูเหรอ? ซื้อ!
เดินวนไปทั่วห้างจนมือทั้งสองคนเต็มไปด้วยถุงชอปปิง พอหิ้วต่อไม่ไหวแล้วก็ได้แต่ทิ้งที่อยู่ไว้ให้พนักงานส่งของไปที่บ้าน
เซียวเฉิงนั่งอยู่บนม้านั่งไม้ในห้าง มือถือไอศกรีมแท่งหนึ่งแทะกิน พลางมองกู้ลิ่งอันที่ถือไอศกรีมเหมือนกันแล้วถามเสียงอู้อี้ว่า “เป็นไง หายโกรธหรือยัง?”
กู้ลิ่งอันหรี่ตาลง เลียไอศกรีมไปคำหนึ่งแล้วตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า “อืม...ยังขาดอีกนิดหน่อย”
“งั้นบอกมาเลย ต่อให้ต้องขึ้นเขาลงทะเลเพลิง ฉันก็ไม่เกี่ยง!” เซียวเฉิงตบอกทำท่าทะเล้น พลางขยิบตาให้กู้ลิ่งอัน
“ไม่ต้องขึ้นเขาลงทะเลเพลิงหรอก พรุ่งนี้โรงแรมซินเยว่มีงานประมูล ไปเป็นเพื่อนฉันหน่อย”
เซียวเฉิงเบิกตากว้าง “โรงแรมซินเยว่? ที่เดียวกับที่ฉันคิดหรือเปล่า?”
“ก็ที่นั่นแหละ”
“ของที่นั่นแพงมากนะ ต่อให้เธอมีเงินอยู่บ้างก็ไม่ควรใช้ฟุ่มเฟือยขนาดนี้”
เซียวเฉิงทำงานซ่อมแซมโบราณวัตถุ ปกติก็รับงานจากโรงแรมซินเยว่อยู่บ้าง แม้เจ้าของร้านจะจ่ายเงินหนักมือ แต่ก็ไม่ได้ทำให้เธอเลิกคิดว่าร้านนั้นหน้าเลือด
กู้ลิ่งอันส่ายหน้า มองเซียวเฉิงด้วยแววตาจริงจัง “งานประมูลพรุ่งนี้มีของที่พวกเราต้องการ ฉันต้องไปให้ได้”
ทั้งสองสบตากันอยู่หลายวินาที เซียวเฉิงถึงได้เข้าใจขึ้นมา “ของชิ้นนั้นมีข่าวแล้วเหรอ?”
“อืม”
ดวงตาของเซียวเฉิงเป็นประกาย รอมาตั้งกี่ปี ในที่สุดก็มีข่าวแล้ว “ฉันไปกับเธอ”
“งั้นพรุ่งนี้เจอกันที่เดิมนะ”
ทั้งสองกินไอศกรีมจนหมดแล้วพักกันสั้น ๆ กู้ลิ่งอันลุกขึ้นยืน แต่ยังไม่ทันก้าวขา ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรดึงรั้งขาเธอไว้
เธอก้มมองตามสัญชาตญาณ แล้วก็สบเข้ากับดวงตาฉ่ำน้ำไร้เดียงสาคู่หนึ่ง มีน้ำตาคลออยู่ด้วย เด็กน้อยสูงไม่ถึงต้นขาของกู้ลิ่งอัน มืออวบป้อมทั้งสองข้างกอดขาเธอไว้แน่น
กู้ลิ่งอันชะงักไป เด็กคนนี้มาจากไหนกัน?
เซียวเฉิงหันกลับมาเห็นเด็กชายตัวน้อยเกาะขากู้ลิ่งอันไม่ยอมปล่อย ก็ร้องอย่างประหลาดใจว่า “เอ๊ะ? เด็กมาจากไหนเนี่ย น่ารักจัง~”
เธอย่อตัวลง วางถุงชอปปิงในมือลงบนพื้น แล้วลูบแก้มเด็กชาย “หนูน้อย มาทำอะไรตรงนี้จ๊ะ? ครอบครัวหนูอยู่ไหน?”
เด็กชายจับแขนเสื้อของกู้ลิ่งอันแล้วเขย่าเบา ๆ อย่างระมัดระวัง เสียงเล็ก ๆ ใสซื่อดังข้างหูเธอ “พี่สาวครับ ผมพลัดกับแม่ พี่พาผมไปหาแม่ได้ไหมครับ?”
กู้ลิ่งอันจับมือเล็ก ๆ ของเขาแล้วอุ้มไปนั่งบนเก้าอี้ “ได้สิ งั้นเรารอแม่อยู่ตรงนี้ด้วยกันนะ”
เซียวเฉิงหยิบอมยื่นไปหยอกเด็กน้อย “หนูบอกพี่สาวหน่อยสิว่าชื่ออะไร ถ้าบอกพี่จะยกอมยิ้มแท่งนี้ให้ ดีไหม?”
เด็กชายมองอมยิ้มตรงหน้าแล้วกะพริบตาปริบ ๆ เสียงอ้อนนุ่มนิ่มน่ารักจนแทบทำคนเลือดกำเดาพุ่งได้เป็นลิตร “พี่สาวครับ ผมชื่อซูว่าน อันนี้ให้ว่านว่านกินได้ไหมครับ?”
“ได้สิ~”
ทั้งสองรอไม่นาน แม่ของซูว่านน้อยก็หาเขาเจอ เธอเหงื่อท่วมตัวและกล่าวขอบคุณกู้ลิ่งอันกับเซียวเฉิง
ตอนกำลังจะกลับ ซูว่านน้อยจู่ ๆ ก็ปล่อยมือแม่ แล้ววิ่งขาสั้น ๆ กลับมาหากู้ลิ่งอัน เขาเงยหน้ามองเธอ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ “พี่สาวสวยมากเลยครับ โตขึ้นผมแต่งงานกับพี่ได้ไหม?”
“อมยิ้มแท่งนี้ให้พี่สาวกินครับ” พูดจบเขาก็ยื่นอมยิ้มที่เซียวเฉิงให้เมื่อครู่ส่งให้กู้ลิ่งอัน
อมยิ้มถูกยัดใส่มือเธออย่างฝืนใจ กู้ลิ่งอันก้มมองดวงตาใสซื่อคู่นั้นแล้วอดหัวเราะไม่ได้
เซียวเฉิงเบิกตากว้าง ยื่นมือไปบีบจมูกเขาเบา ๆ “ดูไม่ออกเลยนะ ตัวแค่นี้ก็จีบสาวเป็นแล้ว แถมยังใช้อมยิ้มที่ฉันให้ด้วย!”
แม่ของซูว่านน้อยอุ้มลูกชายขึ้นมาอย่างปวดหัว ก่อนพูดขอโทษว่า “ขอโทษด้วยนะคะ เด็กพูดไปเรื่อย อย่าถือสาเลยค่ะ”
กู้ลิ่งอันส่ายหน้า “ไม่เป็นไรค่ะ”
กู้ลิ่งอันมองส่งแม่ลูกที่เดินจากไป พลางยังได้ยินเสียงซูว่านน้อยเถียงกลับมา
“แม่ครับ พี่สาวคนนั้นสวยจริง ๆ นะ ว่านว่านชอบพี่เขา”
ใส่หน้ากากอยู่แท้ ๆ แล้วรู้ได้ยังไงว่าเธอสวย?
เซียวเฉิงกอดอกแล้วส่งเสียงจิ๊จ๊ะอย่างทึ่ง ๆ “ตอนนี้เสน่ห์ของอันเป่าของเรายิ่งเพิ่มขึ้นทุกวันแล้วนะ ขนาดเด็กยังยอมแพ้เลย~”
“เลิกแซวได้แล้ว ไปกันเถอะ คำพูดของเด็กจะไปถือเป็นจริงได้ยังไง?”
“ฮึ! แต่เธอต้องเป็นของฉันคนเดียว เด็กเปี๊ยกอย่าหวังมาแย่ง!” พูดจบเซียวเฉิงก็ก้มลงจุ๊บหน้ากากของกู้ลิ่งอันดังจุ๊บ
——
หลังเดินเที่ยวกันมาทั้งบ่าย ในที่สุดกู้ลิ่งอันกับเซียวเฉิงก็ยอมกลับบ้าน ทั้งสองแยกกันตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน
กู้ลิ่งอันไขกุญแจเปิดประตู ก่อนทิ้งตัวลงบนโซฟา ของที่ซื้อมาในวันนี้กองเต็มพื้น ตอนนี้เธอเหนื่อยจนไม่อยากขยับแม้แต่นิ้วเดียว
เธอมองโคมไฟเพดานแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ระบบ สแกนรายชื่อคนที่จะเข้าไปในฝันคืนนี้หน่อย”
【ได้เลย โฮสต์ กำลังสแกนให้ค่ะ】
【ติ๊ง—สแกนเสร็จสิ้น】
【รายชื่อที่โฮสต์สามารถเข้าไปในฝันได้มีดังนี้:
1. อู๋เสีย
2. เซี่ยอวี่เฉิน】
“ทำไมรายชื่อถึงไม่เหมือนกันทุกครั้งล่ะ? เป็นเพราะคนอื่นยังไม่ได้นอนหรือเปล่า?”
【ถูกต้อง! โฮสต์ตอบถูกแล้ว ทุกครั้งที่สร้างรายชื่อคนที่เข้าไปในฝันได้ เราจะพิจารณาจากการนอนหลับของบุตรแห่งโชคชะตา ถ้ายังไม่หลับก็เข้าไปในฝันไม่ได้】
สายตาของกู้ลิ่งอันไล่ผ่านชื่อทั้งสอง ก่อนจะหยุดอยู่ที่ชื่อเซี่ยอวี่เฉิน
เธอเคยได้ยินชื่อนี้จากที่ไหนมาก่อนหรือเปล่านะ?