ขโมยสุสาน: เข้าฝันแล้วก็ต้องรุกให้สุด

ตอนที่ 4 แค่ 20 เอง

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

กู้ลิ่งอันพ่นนมที่เพิ่งดื่มเข้าไปออกมาทันที

นาน ๆ ทีเธอจะเสียอาการแบบนี้ แต่ก็ไม่ได้สนใจนมที่กระจายเต็มพื้น เธอกระชากปีกของสามสี่แล้วหิ้วเขาขึ้นจากไหล่ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจและไม่อยากเชื่อ “20 คน?!”

“นี่อยากให้ฉันไตวายหรือไง!”

เธอรู้สึกเหมือนตัวเองตกลงไปในเรือโจรสลัด แถมยังเป็นเรือที่ลงไม่ได้อีกต่างหาก

กำปั้นของกู้ลิ่งอันยิ่งกำแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ท่าทางเหมือนอยากซัดเขาให้น่วมสักยก

สามสี่ตะกุยขาสั้น ๆ อย่างจนปัญญา รีบปลอบว่า 【โฮสต์ ใจเย็นก่อน ใจเย็น! ไม่ได้จะให้คุณเข้าไปในความฝันทีเดียว 20 คนนะ เราค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป!】

กู้ลิ่งอันหยิบทิชชูมาหลายแผ่น เช็ดคราบนมบนพื้นจนสะอาด พอได้ยินดังนั้นก็สูดหายใจลึก ก่อนหัวเราะออกมาด้วยความโมโห “อ้อ? แล้วค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไปของนายทำยังไง?”

【ตอนนี้รายชื่อคนที่โฮสต์จะเข้าไปในฝันมีแค่ 4 คนเท่านั้น ต่อไปเราจะเชื่อมต่อกับโลกคู่ขนาน แล้วค่อย ๆ เพิ่มรายชื่อ】

สามสี่ยิ้มประจบ 【จะกินคำเดียวให้อิ่มจนกลายเป็นคนอ้วนก็ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ?】

กู้ลิ่งอันเอียงคอเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วเรียวยาวจิ้มแก้มแดงระเรื่อของเขา พลางพูดประชดว่า “ฉันต้องขอบคุณนายด้วยไหม?”

ใครจะคิดว่าสามสี่จะเกาแก้มอย่างเขิน ๆ แล้วตอบด้วยท่าทางกระมิดกระเมี้ยนว่า 【ไม่เป็นไรนะโฮสต์】

สิ่งมีชีวิตจากมิติระดับสูงนี่ฟังคำพูดไม่รู้เรื่องกันหรือไง

【อ้อ ยังมีอีกเรื่องนะโฮสต์ ผู้มีโชคชะตาแห่งสวรรค์หนึ่งคน ไม่ว่าจะอยู่ในโลกนี้หรือโลกคู่ขนาน ก็เข้าไปในฝันได้แค่ครั้งเดียว】

“หมายความว่ายังไง?”

【ก็คือ ถ้าโฮสต์เข้าไปในฝันของอู๋เสียในโลกนี้แล้ว ต่อให้เพิ่มคนจากโลกคู่ขนานเข้ามาทีหลัง ก็จะไม่มีอู๋เสียอีก เว้นแต่โฮสต์จะข้ามไปอีกโลก】

กู้ลิ่งอันพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจนัก “โอเค เข้าใจแล้ว” พูดจบเธอก็ดื่มนมที่เหลือ ก่อนกลับเข้าห้องนอนไปพักผ่อน

อีกด้านหนึ่ง อู๋เสียไม่ได้สบายเหมือนกู้ลิ่งอันเลย

เขาลืมตาโพลงขึ้นมาในความมืด แผงอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างผิดปกติ

เขากดเปิดโคมไฟดวงเล็กบนโต๊ะข้างเตียงแล้วลุกขึ้นนั่ง แสงสีเหลืองนวลส่องให้เห็นแก้มของอู๋เสียที่ค่อย ๆ แดงจัด

เมื่อนึกถึงฉากในฝัน ลูกกระเดือกของเขาก็ขยับขึ้นลงไม่หยุด ลมหายใจถี่ขึ้นเล็กน้อย ราวกับกลิ่นกุหลาบหอม ๆ จากตัวกู้ลิ่งอันยังคงหลงเหลืออยู่ตรงปลายจมูก

เขากลืนน้ำลาย มือสั่น ๆ ดึงผ้าห่มออก แล้วก้มมองลงไป พอเห็นภาพตรงหน้า เขาก็พึมพำอย่างไม่อยากเชื่อว่า “ที่แท้...ฉันมีความคิดลามกแบบนี้อยู่ด้วย...”

เขายกมือขึ้นปิดหน้า แต่ดวงตาชื้น ๆ กลับเผยให้เห็นผ่านช่องระหว่างนิ้ว

ไม่กี่นาทีต่อมา เขาสูดหายใจลึกแล้วจำใจลุกจากเตียง เดินลงมาชั้นล่างตรงไปที่ตู้เย็น หยิบน้ำเย็นออกมาขวดหนึ่ง เปิดฝาแล้วยกดื่มรวดเดียว น้ำไหลจากลำคอลงไปเปียกคอเสื้อ

วันต่อมา วันนี้เป็นวันหยุดที่หาได้ยาก กู้ลิ่งอันนอนจนตื่นเองตามธรรมชาติ

มือข้างหนึ่งยื่นออกมาจากผ้าห่มสีชมพู คลำโต๊ะข้างเตียงอย่างสะเปะสะปะ ปลายนิ้วสัมผัสโดนของแข็งหนัก ๆ เธอหยิบโทรศัพท์มา ผมยาวปรกใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ลืมตาขึ้นข้างหนึ่งอย่างงัวเงีย แล้วเหลือบดูเวลา

สิบโมงสามสิบแปดนาที

เธอค่อย ๆ ลุกนั่งบนเตียง ผมสลวยทิ้งตัวลงบนไหล่ ยกมือขยี้หน้าอย่างลวก ๆ แล้วเดินไปห้องน้ำเพื่อล้างหน้าแปรงฟัน

มื้อเช้ามีแค่น้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ง่าย ๆ พอกินเสร็จ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

เมื่อเห็นชื่อผู้ติดต่อบนหน้าจอ มือที่กำลังเช็ดปากของกู้ลิ่งอันก็ชะงัก แววตาเธอมืดลงเล็กน้อย ก่อนรับสายแล้วแนบโทรศัพท์กับหู

อีกฝ่ายพูดเพียงประโยคเดียว “ของที่เธอตามหา มีข่าวแล้ว”

“อยู่ที่ไหน?”

“โรงแรมซินเยว่ พรุ่งนี้จะมีงานประมูล ของชิ้นนั้นเป็นหนึ่งในรายการประมูล”

“เข้าใจแล้ว ขอบคุณ”

หลังวางสาย กู้ลิ่งอันวางโทรศัพท์ลง แล้วใช้นิ้วแตะขมับเบา ๆ

ของที่เธอตามหาคือของศักดิ์สิทธิ์ประจำเผ่าเงือก—ไข่มุกเงือก

ไข่มุกเงือกคอยค้ำจุนม่านพลังของเผ่าเงือกมาโดยตลอด แต่เมื่อหลายปีก่อนกลับสูญหายไปอย่างโชคร้าย ได้ยินว่ามันตกลงไปบนแผ่นดิน เพื่อไม่ให้เกิดความวุ่นวาย เผ่าเงือกจึงทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นต่อหน้าคนนอก แต่ลับหลังได้ส่งเงือกบางส่วนออกตามหา และเธอก็เป็นหนึ่งในนั้น

พลังในไข่มุกเงือกแข็งแกร่งมาก ต่อให้ตกลงไปบนแผ่นดินก็ย่อมไม่ใช่ของธรรมดา หากถูกคนที่มีเจตนาแอบแฝงนำไปใช้ คงก่อปัญหาใหญ่แน่

เพราะอย่างนั้นตลอดหลายปีมานี้ เธอจึงคอยให้คนช่วยสังเกตงานประมูลต่าง ๆ หรือของสะสมของพวกคุณชายตระกูลร่ำรวย หวังว่าจะเจอเบาะแสบ้าง

ไม่คิดเลยว่าความพยายามจะไม่สูญเปล่า ในที่สุดก็หาเจอจนได้

กริ๊ง ๆ—

กู้ลิ่งอันยังไม่ทันดึงตัวเองออกจากห้วงความคิด โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง พอเห็นชื่อบนหน้าจอ ดวงตาคู่สวยก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

เธอรับสาย

แม้ในแววตาจะมีรอยยิ้ม แต่พอเอ่ยปากกลับพูดเหน็บแนมว่า “แม่คนยุ่งอย่างเธอ นึกยังไงถึงยอมโทรหาฉันได้?”

เซียวเฉิงที่อยู่อีกฝั่งมีแววรู้สึกผิดวาบผ่านดวงตา เธอเม้มปากแล้วพยายามออดอ้อน “โธ่ อันเป่า ฉันไม่ได้ตั้งใจไม่สนใจเธอตั้งอาทิตย์หนึ่งสักหน่อย เธอก็รู้ว่าพอฉันยุ่งขึ้นมา ก็ลืมทุกอย่างไปหมด”

“งั้นไปเดินช็อปปิงกัน ถือว่าฉันชดเชยให้เธอ ได้ยินว่ามีห้างเปิดใหม่ เสื้อผ้ากับเครื่องประดับเลือกได้ตามใจ เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง ดีไหม?”

กู้ลิ่งอันเลิกคิ้ว “ได้สิ ถ้าวันนี้ฉันไม่รีดไถเธอสักหน่อย ฉันก็ไม่ใช่แซ่กู้แล้ว”

ก่อนวางสาย เซียวเฉิงยังไม่วายประจบยกใหญ่ “จริงสิ ฉันดูการแสดงของเธอเมื่อวานแล้ว สวยเหมือนนางฟ้าเลย~”

“ต่อให้พูดเอาใจ ฉันก็ไม่ยอมให้เธอจ่ายน้อยลงหรอกนะ”

เซียวเฉิงเพื่อนสนิทของเธอเป็นช่างซ่อมแซมวัตถุโบราณ และยังเป็นเงือกที่ขึ้นมาบนฝั่งพร้อมกับเธอด้วย

เธอขึ้นชื่อว่าเป็นคนบ้างาน พอรับงานมาก็ขังตัวเองอยู่ในห้องทำงาน บางครั้งถึงขั้นไม่กินข้าว กู้ลิ่งอันจึงต้องคอยจ้ำจี้จ้ำไชเธออยู่ตลอดเหมือนแม่คนหนึ่ง

ส่วนตัวเธอเองเป็นบุคคลสาธารณะ จะออกไปข้างนอกตามใจชอบไม่ได้ หากมีเรื่องอะไร ก็มักฝากให้เซียวเฉิงช่วยจัดการ

กู้ลิ่งอันเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว แสงไฟสีเหลืองนวลส่องสว่างไปยังราวแขวนเสื้อผ้าไม้ที่เรียงเป็นแถวอยู่ตรงหน้า มีเสื้อผ้าหลากสีแขวนแยกประเภทเอาไว้ เพื่อให้เธอออกจากบ้านได้อย่างรวดเร็วเวลาไปงาน

เธอเลือกชุดเดรสแขนกุดสีขาว ชายกระโปรงยาวคลุมเข่า มัดผมเป็นมวยกลมยุ่ง ๆ แล้วแต่งหน้าอ่อน ๆ เพื่อป้องกันไม่ให้คนจำได้ เธอยังหยิบหมวก แว่นกันแดด และหน้ากากมาสวมพรางตัวจนมิดชิด

บ้านของทั้งคู่อยู่ไม่ไกลกัน เซียวเฉิงพักอยู่ในหมู่บ้านข้าง ๆ

พอทั้งสองเจอกัน เซียวเฉิงก็พุ่งเข้าไปกอดเพื่อนรักทันที แล้วจุ๊บแก้มผ่านหน้ากากหนึ่งที จุ๊บเสร็จก็พูดหยอกว่า “แหม อันเป่า ไม่ได้เจอกันตั้งอาทิตย์ คิดถึงข้าหนักมากเลยนะ! มา ให้ข้าจุ๊บอีกที! จุ๊บ ๆ ๆ~”

กู้ลิ่งอันจนใจ ยื่นนิ้วไปดันหน้าผากอีกฝ่ายให้ถอยออกไปหน่อย “กลางวันแสก ๆ นะ เฉิงจื่อ ทำตัวแบบนี้ไม่งามเลย”

เซียวเฉิงกะพริบตาปริบ ๆ อย่างน่ารัก “คนชื่อไม่งามอยู่ไหนเหรอ? ฉันไม่รู้จักเขาสักหน่อย แล้วจะไปดูถูกเขาได้ยังไง?”

“...”

กู้ลิ่งอันอ้าปากค้าง ผ่านมาตั้งหลายร้อยปีแล้ว เธอก็ยังตามความคิดของเซียวเฉิงไม่ทันอยู่ดี

พอดีตอนนั้นเอง แท็กซี่คันหนึ่งค่อย ๆ จอดตรงหน้าทั้งคู่ กระจกฝั่งที่นั่งข้างคนขับเลื่อนลง ชายที่นั่งหลังพวงมาลัยชูสองนิ้วแตะหน้าผาก ทักทายด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์ “สาวสวยทั้งสองคนจะเรียกรถไหมครับ?”

“ได้สิคะ งั้นรบกวนด้วยนะคะ” เซียวเฉิงเปิดประตูเบาะหลังเข้าไปนั่งก่อน กู้ลิ่งอันเหลือบมองแว่นกันแดดบนใบหน้าชายคนขับ แล้วตามเข้าไปนั่งด้วย

“ไม่รบกวนเลยครับ ได้ขับรถให้สาวสวยทั้งสองคน ถือเป็นเกียรติของคนตาบอดอย่างผมเลย”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป