โรงครัวกรมการ ซึ่งก็คือโรงครัวนอกของกองบัญชาการทหารภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ใกล้จะเปิดให้บริการอีกครั้งแล้ว
สามีภรรยาเฉินเถี่ยจู้ได้รับมอบหมายให้ดูแลเรียบร้อยแล้ว และยังจัดโรงครัวจนดูดีมีระเบียบอีกด้วย
เรื่องนี้สำเร็จลงได้ คนที่พวกเขาสำนึกบุญคุณที่สุดก็คือหลินอันอัน สาวน้อยบ้านเดียวกันนี่เอง
กำหนดการเปิดให้บริการถูกวางไว้ที่วันขึ้นหนึ่งค่ำ เดือนสองตามปฏิทินจันทรคติ
สามีภรรยาเฉินเถี่ยจู้ตั้งใจไปเชิญถึงที่ ให้ครอบครัวหลินอันอันมาทานที่โรงครัว พวกเขาจะเก็บอาหารที่ดีที่สุดไว้ให้
หลินอันอันยังไม่เคยไปโรงครัวของกรมทหารเลย จึงตอบตกลง
ถือว่าไปทำความรู้จักเส้นทาง ภายหลังถ้าอยู่บ้านคนเดียวจะได้มาทานข้าวได้ จะได้ประหยัดแรงไม่ใช่หรือ
เช้าวันรุ่งขึ้น
แม้จะเป็นเพียงการเปิดให้บริการอีกครั้ง แต่สำหรับสามีภรรยาเฉินเถี่ยจู้แล้วนี่คือการเริ่มต้นใหม่ จึงจัดบรรยากาศเล็กน้อย จัดพิธีเปิดร้านเล็ก ๆ
หน้าโรงครัวแขวนโคมแดงคู่ใหญ่สองใบ ที่หน้าประตูยังตั้งกระถางดอกไม้พลาสติกสวย ๆ หลายกระถาง เพิ่มสีสันรื่นเริงให้โรงครัวที่ค่อนข้างเก่านี้
สามีภรรยาเฉินเถี่ยจู้ยืนอยู่หน้าประตู ใบหน้าเปื้อนยิ้มต้อนรับแขกทุกคนที่มา
หลินอันอันมาแต่เช้า แต่เธอมาคนเดียว ไม่มีทางเลือก เด็กสองคนไปโรงเรียน ฉู่หมิงโจวก็ยุ่งอยู่ในค่าย
“พี่จู้ พี่สะใภ้ ยินดีด้วยนะคะ!”
หลินอันอันยื่นของขวัญของตนให้พลางยิ้ม ไม่ใช่ของดีอะไร แต่ใช้ได้จริง เป็นผ้ากันเปื้อนแขนยาวสองชิ้น เธอยังตัดเย็บตามขนาดตัวของทั้งสองคนโดยเฉพาะ เนื้อผ้ากันน้ำมันกันน้ำ จึงเหมาะอย่างยิ่ง