“จริงสิ แล้วเธอคุยอะไรกับถังหมิงซวี่อยู่เหรอ?”
น้ำเสียงของสือเยี่ยนฟังดูไม่ใส่ใจนัก
“อ๋อ ฉันได้ยินว่าเขาเป็นเพื่อนร่วมงานของนาย ก็เลยอยากถามเรื่องของนายสักหน่อย ว่าที่บริษัทนายทำงานหนักเกินไปจนเป็นลมหรือเปล่า”
“อืม” คิ้วของสือเยี่ยนคลายลงเล็กน้อย
ที่แท้ก็ถามเรื่องเขากับถังหมิงซวี่นี่เอง
ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว
แต่ก็ไม่เห็นต้องยิ้มร่าเสียขนาดนั้นเลย
“คราวหน้าถ้ามีเรื่องอะไรก็สั่งถังหมิงซวี่ตรง ๆ ได้ ไม่ต้องยิ้มประจบเขาหรอก”
“ฉันไม่ได้ประจบสักหน่อย เขาเป็นคนดี ฉันยิ้มจากใจจริงต่างหาก”
“?”
“นายทำแบบนี้ไม่ได้นะ เพื่อนร่วมงานต้องให้เกียรติกัน เขาอุตส่าห์มาเยี่ยมด้วยความหวังดี นายก็ควรขอบคุณสิ จะใช้เขาเหมือนคนรับใช้ได้ยังไง?”
หร่านถังไม่ทันสังเกตสีหน้าที่เปลี่ยนไปเพียงน้อยนิดของสือเยี่ยน ยังคงตำหนิเขาต่อไป
“ถึงนายจะเป็นผู้ช่วยเจ้านาย ก็ทำแบบนี้ไม่ได้หรอก เดี๋ยวคนอื่นจะเกลียดเอา เข้าใจไหม”
“……”
จิ๊ ลืมไปว่าตอนนี้ตัวเองเป็นผู้ช่วยเจ้านาย
ลูกกระเดือกของสือเยี่ยนขยับ เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ
“รู้แล้ว”
หร่านถังพยักหน้า ว่านอนสอนง่ายนี่นา
“งั้นคราวหน้าถ้ามีเรื่องอะไรก็มาคุยกับฉันตรง ๆ ได้ ไม่ต้องไปถามคนอื่น”
เขาจ้องเธอตรง ๆ
หร่านถังเม้มปาก
แย่แล้ว ทำไมปฏิกิริยาแรงขนาดนี้นะ
หรือว่าถังหมิงซวี่เป็นคู่แข่งกับเขาที่บริษัท?
ต่อหน้าทำเป็นปรองดอง ลับหลังแข่งกันเอาเป็นเอาตาย วันนี้ถังหมิงซวี่มาเยี่ยมก็ไม่ได้มาเพราะเป็นห่วง แต่ตั้งใจมาดูเขาขายหน้า ผลคือโดนเธอต้อนรับอย่างดีเสียอย่างนั้น?
บ้าจริง เธอเผลอไปเหยียบกับระเบิดอีกแล้วเหรอ?
“เรื่องซ่อมบ้านหลังเดิมของเธอกับการประสานงานหลังจากนี้ ฉันจะให้คนไปจัดการ”
สือเยี่ยนไม่รู้เลยว่าข้างในหัวของเธอกำลังคิดอะไรเป็นตุเป็นตะ
พูดจบเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา นิ้วยาวเรียวแตะหน้าจออย่างรวดเร็วสองสามครั้ง
“ของของเธอวางไว้ที่นี่ก่อน เรื่องหาบ้านไม่ต้องรีบ ค่อย ๆ ดู นี่ค่าเช่าบ้าน”