หร่านถังได้รับมอบหมายให้เช็ดกระจกพอดี
เธอหิ้วผ้าขี้ริ้วกับน้ำยาเช็ดกระจกเดินไปข้างหน้าต่างบานใหญ่จรดพื้น เขย่งปลายเท้าก็ยังเอื้อมไม่ถึงกรอบหน้าต่างบานบนสุด
ชูอ๋างกำลังแบกไม้ถูพื้นเดินผ่านมาพอดี พอเห็นเธอกระโดดหย็องแหย็งเหมือนกระต่ายแต่ก็ยังเอื้อมไม่ถึง เขาก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
“หลบหน่อย ๆ ดูฉันนี่”
เขายืดด้ามไม้ถูพื้นแบบปรับความยาวได้ออก จากนั้นก็เช็ดกระจกแถวบนสุดจนใสวับได้ในเวลาไม่กี่อึดใจ
“นี่แหละวิธีเช็ดกระจกที่ถูกต้อง”
“มือโปรจริง ๆ ขอบใจนะ” หร่านถังนวดไหล่ “ว่าแต่ทำไมทุกคนดูตื่นเต้นกันจัง? ไม่ใช่ว่าจะมาสัปดาห์หน้าเหรอ?”
“ได้ยินว่าเปลี่ยนกำหนดการกะทันหัน แล้วคนที่มาคือท่านประธานสือเอง ไม่ใช่ผู้ช่วยพิเศษ”
“ท่านประธานสือเหรอ?!” ซูซูได้ยินแล้วตกใจมาก “คนที่เป็นผู้บริหารสูงสุดของเครือบริษัทนั่นน่ะเหรอ?”
“ถ้าไม่ใช่เขา แล้วจะมีใครแซ่สืออีกล่ะ”
“ฉันไม่เชื่อหรอก เขาจะมาที่กันดารแบบนี้ได้ยังไง? ไม่มีทาง!”
“ใครจะไปรู้ อาจจะกลับจากเดินทางไปทำงานแล้วผ่านมาพอดี เลยแวะเข้ามาดูก็ได้”
ชูอ๋างยักไหล่ “ยังไงผู้อำนวยการก็แทบจะฉี่ราดอยู่แล้ว หน้าซีดเผือดเลย ฮ่า ๆ”
ทั้งสองคนผลัดกันเล่าข่าวให้ฟัง
ทั้งหนุ่มทั้งเก่ง เย็นชาเหมือนพญายม ไม่เห็นหัวญาติพี่น้อง...หร่านถังยืนซักผ้าขี้ริ้วเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล
หนุ่ม แซ่สือ เย็นชาเหมือนพญายม ทำให้ลูกน้องได้ยินชื่อก็ขวัญหนีดีฝ่อ...ทำไมฟังไปฟังมา ภาพของคนคนนี้ถึงคุ้นหูขึ้นเรื่อย ๆ