ช่วงหลายวันที่สือเยี่ยนไม่อยู่ ชีวิตของหร่านถังก็เป็นระเบียบแบบแผนขึ้นมาก
ไปทำงาน อู้งาน เลิกงาน กลับบ้าน วาดแบบ
ตั้งแต่มีอุปกรณ์ระดับมืออาชีพ ประสิทธิภาพการทำงานก็เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า พอแรงบันดาลใจมาแล้วก็ไม่มีอะไรมาหยุดได้ บ่อยครั้งเธอวาดเพลินจนลืมเวลา พอรู้ตัวอีกทีก็ดึกดื่นแล้ว
แบบร่างหลักเป็นรูปเป็นร่างแล้ว ช่วงหลายวันนี้เธอจึงเอาแต่เก็บรายละเอียดอย่างประณีต
มีอยู่ไม่กี่จุดที่เธอยังไม่ค่อยพอใจ เลยเอาแบบร่างมาที่บริษัทด้วย ตั้งใจแอบแก้รายละเอียดช่วงพักเที่ยง
พอถึงเวลาพักเที่ยง คนในออฟฟิศก็ออกไปกันเกือบหมดแล้ว หร่านถังรีบแทะข้าวโพดที่ซื้อติดมือมาจากร้านสะดวกซื้อตอนเช้าจนหมด ก่อนจะเริ่มแก้รายละเอียด
การจัดเรียงเพชรเม็ดเล็ก ๆ รอบเพชรเม็ดหลักบนต่างหู เธอปรับมาแล้วไม่ต่ำกว่าห้าแบบ แต่ละแบบก็ยังขาดอะไรไปนิดหน่อย
หร่านถังคาบปากกาไว้พลางครุ่นคิด จดจ่อจนไม่ทันสังเกตว่ามีคนเดินมาหยุดอยู่ข้างหลัง
ซูซูกินข้าวเสร็จกลับมา มือหิ้วถุงกระดาษสองใบ แล้วค่อย ๆ ย่องไปด้านหลังเธอ
“โห ถึงว่าช่วงนี้ไม่กินไม่นอน” ซูซูสูดหายใจลึก “หร่านถัง เธอนี่ซ่อนฝีมือไว้ไม่เบาเลยนะ!”
หร่านถังสะดุ้งไหล่กระตุกเพราะเสียงอุทานนั้น พอหันไปเห็นว่าเป็นซูซูก็ถามว่า “กินข้าวเสร็จเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”
“อือ ไม่มีอะไรน่ากิน เลยลงไปซื้อแรปมากินแล้วกลับมา”
ซูซูวางถุงกระดาษใบหนึ่งลงตรงหน้าเธอ ส่วนตัวเองหยิบแรปจากอีกถุงออกมากัด “นี่ ของเธอ”
“มีของฉันด้วยเหรอ?” หร่านถังโอบเอวซูซู ซุกหน้าเข้ากับสีข้างแล้วถูไถไปมา “พี่สาวใจดีเกินไปแล้ว… ขอกอดหน่อย…”
“กลัวเธอไม่กินข้าวจนหิวตายน่ะสิ ถึงตอนนั้นแฟนสุดหล่อของเธอมาตามหาคนจากฉัน ฉันชดใช้ไม่ไหวหรอก”
ปากซูซูบ่น แต่ร่างกายกลับซื่อตรง ไม่ได้ผลักเธอออก