เมืองจงไห่ สถานีตำรวจเขตเฉาหยาง แม้จะล่วงเข้าตี 12 แล้ว แต่ภายในยังสว่างไสว ผู้คนเดินขวักไขว่ เสียงอึกทึก เสียงโหวกเหวก และเสียงตักเตือนดังระงม
มีคนจำนวนไม่น้อยนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น ผู้หญิงมีมากกว่าผู้ชายเสียอีก แต่ละคนกอดศีรษะไว้ ใครเห็นก็รู้ว่าพวกนี้ถูกจับกวาดล้างการค้าประเวณี ดูท่าวันนี้จะได้ผลงานไม่น้อย
ตำรวจคนหนึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ ถือกระบองตำรวจ คอยเตือนว่า “ห้ามพูด คอยนั่งดี ๆ ทีละคน รอเรียกชื่อ”
คำเตือนของเขายังใช้ได้ผลกับคนที่เพิ่งเข้ามาครั้งแรก แต่สำหรับพวกหน้าเก่าแล้วคงไม่ค่อยได้ผล ที่นี่อย่างมากก็แค่ถูกขังไม่กี่วันแล้วปล่อย ทุกคนจึงชินกันหมด
เขาเพิ่งพูดจบ ก็มีเสียงผู้หญิงดังขึ้น “คุณตำรวจคะ หนูอยากฉี่ กลั้นไม่ไหวแล้วค่ะ”
“หนีบไว้ ถ้าฉี่ลงพื้นจะถูกกักตัวเพิ่มอีก 7 วัน”
เขาเห็นคนแบบนี้จนชินตาแล้ว เรื่องพ่อป่วย แม่เป็นอัมพาต น้องชายเรียนหนังสือ ส่วนตัวเองยากจนอะไรทำนองนั้น
ระหว่างที่ทุกคนกำลังวุ่นวาย ตำรวจหญิงคนหนึ่งก็ถูกเพื่อนร่วมงานหยอก “เสี่ยวเหม่ย ไอ้คู่แค้นเก่าของเธอมาอีกแล้ว คราวนี้ก็ให้เธอจดบันทึกแล้วกัน เธอคุ้นเคยดีนี่”
“ก็ได้ ดีกว่าพวกขายบริการกลุ่มนั้นตั้งเยอะ คอมีตุ่มกันหมด ฉันกลัวติดโรค” เสี่ยวเหม่ยเบ้ปาก ถือว่าตกลง แล้วหยิบสมุดกับของอื่น ๆ เดินไปยังห้องสอบสวนหมายเลข 3
ภายในห้องสอบสวน ร่างผอมซูบของจูเสี่ยวเฉียงไหววูบอยู่ใต้แสงไฟ เขานั่งบนเก้าอี้อย่างสบายใจ แถมยังไขว่ห้าง แล้วถามตำรวจจางจื้อเหว่ยที่นั่งอยู่ตรงข้ามว่า
“พี่เหว่ย คืนบุหรี่ให้ผมหน่อยสิ มันก็ไม่ใช่ของกลางสักหน่อย ไม่เห็นต้องยึดไว้เลย ถ้ายังไม่คืน เชื่อไหมว่าผมจะตายให้ดู”
ตำรวจที่นั่งตรงข้ามชินกับเรื่องแบบนี้แล้ว พอเห็นเขาก็ได้แต่จนใจ “จริงจังหน่อย เดือนหนึ่งเข้ามา 3 ครั้ง นายไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง”
“พี่เหว่ย พูดแบบนั้นก็ไม่ถูกนะ ลองคิดดูสิ ตอนที่พี่เหงาและโดดเดี่ยว มีผู้หญิงคนหนึ่งไม่สนว่าพี่มีรถหรือมีบ้าน แค่อยากอยู่เป็นเพื่อนพี่สักคืน”
“ผู้หญิงแบบนี้ใช้เงินแค่ 800 หยวนเอง คุ้มกว่าตอนพี่แต่งงานแล้วต้องจ่ายสินสอดหลายแสนหยวนไม่ใช่หรือไง” จูเสี่ยวเฉียงแบมือ เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละ
จางจื้อเหว่ยฟังคำแก้ตัวของเขาแล้วมุมปากกระตุก “จู ไปหาหมอเถอะ ตายช้าดีกว่าตายเร็ว ไม่แน่อาจมีชีวิตต่อได้อีกหลายเดือน”
จูเสี่ยวเฉียงยิ้มอย่างสงบ ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย “จะรักษายังไง ผมเป็นระยะสุดท้ายแล้ว ยังจะรักษาหายได้หรือไง นอนรอความตายอยู่บนเตียง สู้ตายเพราะหมดแรงบนเตียงไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ”
จากนั้นเขาก็เร่งอีกฝ่าย “รีบคืนบุหรี่หวงเหอให้ผม ไม่งั้นผมจะกระอักเลือดใส่พื้นให้หมด แล้วตายให้ดูตรงนี้เลย”
เมื่อเจอหน้าเก่าอย่างเขา จางจื้อเหว่ยก็จนปัญญา ได้แต่ล้วงบุหรี่ในกระเป๋าออกมายื่นให้
เขากับจูเสี่ยวเฉียงเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก เติบโตในบ้านพักครอบครัวเดียวกัน และยังสอบเข้าโรงเรียนตำรวจมาด้วยกัน
เพียงแต่จูเสี่ยวเฉียงเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่ยังเด็ก ขาดคนในครอบครัวคอยดูแล จึงมีนิสัยนักเลงหัวไม้และไม่ค่อยยำเกรงกฎหมาย
เขาใช้ชีวิตเหลวไหล เที่ยวเตร่ตามร้านสนุกเกอร์กับร้านอินเทอร์เน็ต โชคดีที่พื้นฐานเดิมยังดี อย่างน้อยก็สอบเข้าโรงเรียนตำรวจได้
แต่เรื่องนั้นไม่ได้ทำให้เขาเปลี่ยนไป หลังเรียนจบ ในช่วงสำคัญก่อนบรรจุเป็นตำรวจ เขาแอบส่งข่าวให้คนในวงการใต้ดิน พอถูกจับได้ก็ถูกไล่ออก
พอไม่มีงานเป็นหลักแหล่ง เขาก็เปิดแผงขายของกลางคืนและร้านสนุกเกอร์ มีเพื่อนเหลวไหลอยู่ไม่น้อย แต่กิจการก็ไปได้ดี เขากินดื่มและแช่เท้าอบไอน้ำอยู่ทุกวัน แถมยังรู้ข่าวสารรอบด้าน
แต่แล้วครั้งหนึ่งเขาเมาจนไอเป็นเลือด ตรวจพบว่าเป็นมะเร็ง เขาจึงตัดสินใจใช้ชีวิตแบบปล่อยวันไปวัน ๆ รอความตาย
จูเสี่ยวเฉียงรับบุหรี่ฝูหรงหวังจากจางจื้อเหว่ยมา จุดสูบแล้วพ่นควันออกอย่างพึงพอใจ
“ฟู่...”
ความรู้สึกล่องลอยนั้นทำให้จางจื้อเหว่ยคิดขึ้นมาว่า ฉากสูบบุหรี่ช่วงท้ายของเรื่องสงครามชีวภาพยังสู้ตอนนี้ที่จูสูบอย่างสบายใจไม่ได้เลย
“แสบคอนิดหน่อย ไม่หอมนุ่มเท่าหวงเหอ” จูเสี่ยวเฉียงยัดบุหรี่ฝูหรงหวังใส่กระเป๋า แล้วยังฉกไฟแช็กไปด้วย
“ไร้สาระ เงินเดือนฉันเดือนหนึ่งได้เท่าไร ส่วนนายกินดื่ม เที่ยวผู้หญิง เล่นพนันทุกวัน ฉันจะเหมือนนายได้ยังไง”
พอดีกับที่ประตูห้องสอบสวนเปิดออก จูเสี่ยวเฉียงก็ยิ้ม แล้วเริ่มแซวตำรวจหญิงซุนเสี่ยวเหม่ย
“เสี่ยวเหม่ย เลิกวางท่าซะทีเถอะ ช่วงนี้ฉันรู้จักสาว ๆ จากโรงเรียนศิลปะอยู่สองสามคน มีทั้งบุคลิกทั้งหน้าตา พอดีจะแนะนำให้พี่เหว่ย เธออย่าขัดขวางเขาไม่ให้มีทายาทเลย”
“จูเสี่ยวเฉียง นายเสพยามาหรือไง ถ้าป่วยก็ไปหาหมอ อย่าพูดจาเหลวไหลทั้งวัน” ซุนเสี่ยวเหม่ยเห็นเขาทีไรก็ทำหน้าบึ้ง เธอนั่งลงข้างโต๊ะสอบสวนอย่างหัวเสีย
สำหรับเธอ จูเสี่ยวเฉียงเป็นตัวเสื่อมเสียของโรงเรียนตำรวจ เป็นพวกอันตรายที่คลุกคลีกับสังคมมืดและเดินอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างกฎหมายกับศีลธรรม
“จู ระวังคำพูดหน่อย ที่นี่มีกล้องวงจรปิด อย่าพูดเหลวไหล” จางจื้อเหว่ยเตือนเสียงเบาอย่างกระอักกระอ่วน
ทั้งสามคนจบจากโรงเรียนเดียวกัน ต่างรู้ไส้รู้พุงกันดี เพียงแต่จางจื้อเหว่ยขี้อาย จึงพูดออกมาตรง ๆ ไม่ได้สักที
ส่วนจูเสี่ยวเฉียงไม่เคยชอบซุนเสี่ยวเหม่ย เหมือนผู้หญิงคนนั้นที่เขาเคยพูดถึง เขาไม่ชอบคนวางท่า
อินเทอร์เน็ตมีความทรงจำ!
ปฏิบัติการกวาดล้างการค้าประเวณีและสิ่งผิดกฎหมายครั้งนี้ได้ผลดี จับคนได้กว่าร้อยคน มีเพียงจูเสี่ยวเฉียงที่ค่อนข้างพิเศษ เพราะเป็นผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้าย
เขาเหมือนปลาดุกเจ้าเล่ห์คนหนึ่ง ปรับก็ไม่มีเงิน จะจับขังก็ไม่กล้า
ยิ่งไปกว่านั้น เขารู้ขั้นตอนการสอบสวนพวกนี้ดี จะเค้นคำพูดจากปากเขานั้นเป็นไปไม่ได้เลย
ขังไว้นานเกินไปก็ยุ่งยาก หากเขาตายในสถานีขึ้นมา พวกเขาก็อธิบายกับผู้บังคับบัญชาได้ลำบาก
ซุนเสี่ยวเหม่ยทำได้เพียงจดบันทึกสั้น ๆ แล้วส่งตัวให้จางจื้อเหว่ย “เอาละ ฝากเขาไว้กับคุณ พาตัวไปเถอะ ช่วยพูดให้เขาคิดดี ๆ ด้วย”
เมื่อเผชิญหน้ากับเพื่อนเก่าอย่างจูเสี่ยวเฉียง เธอเองก็รู้สึกหลากหลาย บางทีทั้งหมดนี้อาจเป็นชะตากรรม
บนถนน จูเสี่ยวเฉียงกับจางจื้อเหว่ยคาบบุหรี่ นั่งยอง ๆ อยู่ข้างรถบรรทุกดินริมทาง คุยกันเรื่องนั้นบ้างเรื่องนี้บ้าง
“จู ไม่งั้นลองไปเมืองหลวงดูไหม การรักษาที่นั่นดีกว่า ไม่แน่อาจยังมีทางรอด”
“ไปดูบ้าอะไร นั่นมันหลุมเงิน ต่อให้มีเงินเท่าไรก็ถมไม่เต็ม ฉันเลิกตั้งแผงกลางคืนแล้ว บ้านก็ขายไปแล้ว เหลือแค่รถบรรทุกดินคันเดียว”
จูเสี่ยวเฉียงรู้ดีว่าตัวเองคงอยู่ได้อีกไม่กี่วัน สู้จากไปให้เร็วหน่อยยังดีกว่า
“เห็นแก่นายที่กตัญญูขนาดนี้ สมบัติของฉันยกให้นายหมดแล้วนะ การ์ดสะสมวีรบุรุษเหลียงซานชุดเต็มของเสี่ยวหวนสงที่ฉันเก็บมาหลายปี เสื้อแข่งพร้อมลายเซ็นของทีมจินโจวกับลูกบาส รองเท้ารุ่นลิมิเต็ดของไอ้หัวไข่ แล้วก็สื่อการเรียนในคอม นายชอบทั้งนั้น”
“อีกอย่าง คอมสเปกสูงนะ ฉันจ่ายไปเกือบหมื่น ยังมีเครื่องเล่นเกมกับจอย จัดการไว้เรียบร้อยแล้ว นายก็เอาไปดีใจเถอะ แม้แต่พ่อแท้ ๆ นายยังให้ของนายได้ไม่เท่าฉันเลย”
จูเสี่ยวเฉียงยิ้มกระหยิ่ม ของสะสมพวกนั้นล้วนเป็นของที่พี่เหว่ยใฝ่ฝันอยากได้
“บ้าจริง พูดอะไรของนาย ของนายก็ของฉันไม่ใช่หรือไง” จางจื้อเหว่ยไม่พอใจที่ถูกเอาเปรียบ จึงสบถออกมา
“พี่เหว่ย ชีวิตคนเรามันเหนื่อยเกินไปแล้ว หมอเจ้าของไข้ของฉันแต่งงานมา 10 ปี ลูกทั้ง 3 คนไม่ใช่ลูกเขาสักคน เมียยังพาลูกหนีไปอีก”
“เรือดำน้ำไม้ไผ่ของบรรพบุรุษยังได้ผลดีจริง ๆ คัดเลือกมาอย่างพิถีพิถันไม่เหมือนกันเลย อานุภาพข่มขวัญเต็มเปี่ยม”
“เพราะงั้นฉันถึงอยากให้นายคิดให้ดี การแต่งงานไม่ใช่เรื่องเล็ก เสี่ยวเหม่ยก็ไม่เลว แต่ถือดีเกินไป แต่งงานแล้วอาจไม่ได้มีความสุขก็ได้ ฉันยังมีธุระ ไปก่อนนะ”
จูเสี่ยวเฉียงรับโทรศัพท์ แล้วโยนกระเป๋าใบเล็กลายการ์ตูนให้เพื่อนเก่า ก่อนขึ้นรถไปอย่างสง่าผ่าเผย ทิ้งควันดำไว้เบื้องหลัง แล้วหายลับไปในราตรี
ดวงตาจางจื้อเหว่ยเริ่มชื้น เขารู้สึกเหมือนอีกฝ่ายกำลังสั่งเสีย บีบกระเป๋าใบเล็กแล้วรู้สึกว่ามีอะไรแปลก ๆ พอเปิดดู ก็พบว่าข้างในไม่เพียงมีบัตรสมาชิกสถานบันเทิงหลายแห่งกับกุญแจ แต่ยังมีจดหมายอยู่ฉบับหนึ่ง
เขาอาศัยแสงไฟกวาดตามองคร่าว ๆ
“ฉันฝากเงินไว้ให้นายหน่อย ของอื่น ๆ อยู่ในห้องเช่า บัตรเครดิต ฮวาเป้ยกับเจี้ยเป้ยไม่ต้องรับช่วงต่อนะ ฉันรูดจนเต็มวงเงินหมดแล้ว บัตรสมาชิกของคลับหวงเฉาที่ใช้เบอร์นายสมัครไว้ เวลาไปใช้ก็ระวังหน่อย อย่าซวยจนถูกจับได้ล่ะ”
“อีกอย่าง ถ้ามีธุระด่วน ไปหาหมอหลินได้ เขากำลังจะติดหนี้บุญคุณฉันก้อนใหญ่ เป็นหนี้ที่ยังไงก็ใช้ไม่หมด...”
จางจื้อเหว่ยพลิกไปหน้าถัดไปด้วยความสงสัย รู้สึกว่าข้อความนั้นดูเหมือนจูเสี่ยวเฉียงกำลังเขียนคำสั่งเสียถึงเขา
“พี่เหว่ย ความยุติธรรมไม่ได้มาช้า แต่แม่งปิดบังต่อไปไม่ไหวแล้ว ฉันจะไปผดุงความยุติธรรมแทนสวรรค์ ชาติหน้าฉันจะไปเกิดเป็นหมาที่บ้านนาย นายต้องดูแลฉันให้ดี ตักขี้ อาบน้ำ เช็ดก้น ทำอาหารให้ทุกวัน แล้วยังต้องหาคู่ให้ฉันด้วย...”
ยิ่งอ่าน จางจื้อเหว่ยก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล ทันใดนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไป เขาลุกพรวดแล้ววิ่งกลับเข้าไปในสถานี
…………
ทางแยกถนนเจี่ยฟ่าง รถบรรทุกดินคันหนึ่งพุ่งทะยานด้วยความเร็วราวกับรถแข่ง พร้อมเสียงเครื่องยนต์คำรามบ้าคลั่ง ก่อนจะพุ่งชนรถมาสด้าที่จอดอยู่ริมถนน
เสียงสนั่นหวั่นไหวดังขึ้น มาสด้ากลายเป็นเหมือนของเล่น ถูกชนจนแบนเป็นแผ่นเหล็ก คนสองคนภายในถูกบีบอัดจนเละเป็นก้อนเนื้อ เปลวไฟและแรงระเบิดลุกโหม แสงเพลิงย้อมอาคารบริเวณใกล้เคียงให้กลายเป็นสีแดง
เมื่อรถตำรวจไปถึง คนในรถก็ถูกเผาจนเป็นตอตะโกแล้ว
จางจื้อเหว่ยมองมาสด้ากับรถบรรทุกดินที่ไหม้เกรียม ก่อนทรุดตัวลงร้องไห้อย่างสิ้นหวังใต้ต้นไม้ เขากำกระเป๋าใบเล็กในมือ ไม่อาจพูดอะไรได้อยู่นาน
นี่คือวิธีผดุงความยุติธรรมของจู แม้จะสะใจ แต่ก็ต้องแลกด้วยชีวิตตัวเอง
“ฉันบอกแล้วว่าจูเสี่ยวเฉียงคงเสพยามา เขามันตัวเสื่อมเสียของวงการตำรวจ จะตายทั้งทีก็ยังลากผู้บริสุทธิ์ไปตายด้วยอีกสองคน” ซุนเสี่ยวเหม่ยไม่พอใจกับคดีฆาตกรรมที่เกิดขึ้นกลางดึก คนลงมือยังเป็นคนที่เพิ่งถูกปล่อยตัวจากสถานีอีกต่างหาก
เมื่อได้ยินคำพูดนี้จากคนที่แอบชอบมานาน ภาพลักษณ์ของเธอในใจจางจื้อเหว่ยก็พังทลายลงทันที ราวกับตึกแฝดอเมริกา
จางจื้อเหว่ยโกรธจนเลือดขึ้นหน้า ดวงตาแดงก่ำ เขาตะโกนใส่เธอเสียงดัง “ไสหัวไป เธอรู้อะไรบ้าง นั่นเพื่อนฉัน เป็นลูกผู้ชายที่ยืนหยัดอย่างผ่าเผย”
……………………
จุดลงชื่อของหนุ่มหล่อสาวสวย
จุดฝากสมอง
ใครไม่ได้ฝากไว้ ฉันส่งเพื่อนร่วมชั้นป่างเกิ่งไปขโมยสมองของคุณแล้ว รอเรื่องจบค่อยมารับคืนเอง
ส่วนคนที่ยังไม่ได้มารับจากเล่มก่อน ฉันเอาไปทำสมองย่างฟอยล์แล้ว ตอนกลางคืนไปเอาคืนที่ร้านปิ้งย่างเองนะ
ตามธรรมเนียม นี่เป็นนิยายแฟนฟิกเรือนสี่ประสานเล่มที่สาม ความยาวล้านตัวอักษร เขียนด้วยมือทั้งหมด ไม่มีเอไอ หากเจอคำผิดช่วยแจ้ง ฉันจะแก้ให้
กว่าหนึ่งปีที่ผ่านมา รายได้ไม่มาก แต่ร่างกายทรุดโทรมหนัก ทั้งไหล่และข้อมือมีปัญหา แถมยังพิมพ์คีย์บอร์ดพังไปตัวหนึ่ง
โดยเฉพาะการนั่งนานไม่ขยับ ทำให้เกิดปัญหานิ่ว ฉันนอนโรงพยาบาลอยู่หลายวัน กลับมาแล้วใช้เวลากว่าสิบวันขัดเกลาโครงเรื่องของเล่มที่สามต่อ
ยังคงรับประกันจำนวนตามเดิม วางแผนไว้ที่ล้านตัวอักษร คุณภาพก็จะพัฒนาขึ้นอย่างต่อเนื่อง และยังสั่งสมประสบการณ์มาไม่น้อย