เฉินหยางจงใจสูดหายใจเข้าลึก ๆ หน้าอกกระเพื่อมแรง ราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกยั่วโทสะ
เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างฉับพลัน ฝ่าเท้ากระแทกพื้นถนนยางมะตอยดังตุบ ใบหน้าที่เดิมสงบนิ่งบิดเบี้ยวในพริบตา กลายเป็นสีหน้าเกรี้ยวกราดปนคับแค้นอย่างน่ากลัว
“ฟึ่บ!”
ดาบพร้าในมือยกขึ้น ปลายดาบชี้ตรงไปยังหลินหว่าน เสียงดังจนแทบจะทำหลังคารถปลิว “นังสารเลว! แกยังไม่ตายอีกเหรอ!!”
ดวงตาทั้งสองของเขาแดงก่ำขึ้นมาทันที ทำท่าจะพุ่งเข้าไปสู้ตายโดยไม่สนอะไรทั้งนั้น
พวกผู้ตื่นพลังที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเห็นดังนั้นก็ชักดาบออกมาพร้อมกัน ยืนขวางชายวัยกลางคนไว้ราวกับเผชิญหน้าศัตรูตัวฉกาจ
“น้องเฉิน ใจเย็น! ใจเย็นก่อน!”
โจวเฉินกำลังกลุ้มใจที่หาเหตุผลไม่ได้พอดี พอเห็นโอกาสก็ลิงโลด รีบคว้าแขนเฉินหยางไว้แน่น แสร้งทำสีหน้าร้อนใจและตกตะลึง ก่อนตะโกนเสียงดัง “มีอะไรก็ค่อย ๆ พูดกัน นี่นายเป็นอะไรไป?”
เฉินหยางอาศัยแรงดึงของโจวเฉิน พลิกตัวหันไปชี้ผู้หญิงที่มอมแมมคนนั้น แล้วคำรามลอดไรฟัน “หัวหน้าโจว ก็ผู้หญิงชั่วคนนี้ไง! ตอนเจออันตรายวันนี้ เพื่อเอาชีวิตตัวเองรอด ถึงกับผลักฉันออกไปเป็นเหยื่อล่อ!”
“พวกเราคบกันตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย! หลังวันสิ้นโลก ฉันเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องและตามใจเธอ ไม่นึกเลยว่าเธอจะทำกับฉันแบบนี้!”
พอคำพูดเหล่านี้หลุดออกมา บรรยากาศรอบข้างก็แข็งค้างไปทันที
หลินหว่านที่ก้มหน้าอยู่ตลอด สีหน้าอิดโรย พอได้ยินคำว่า “ผลักออกไป” กับ “เหยื่อล่อ” ร่างก็พลันแข็งทื่อ
เธอเงยหน้าขึ้นอย่างลนลาน สายตาฝ่าฝูงชนไปจับจ้องใบหน้าเดือดดาลของเฉินหยาง แม้ตอนนี้ใบหน้าของเขาจะเปื้อนมอมแมม แต่ดวงตาเย็นเยียบถึงกระดูกคู่นั้น เธอจะจำผิดได้อย่างไร?