ระหว่างกินข้าว โจวเฉินเสนอให้ทุกคนแนะนำลำดับพลังของตัวเอง เพื่อให้ร่วมมือกันได้ดียิ่งขึ้นเมื่อเจออันตรายในวันข้างหน้า
เฉินหยางนั่งอยู่ข้างกองไฟ มือหนึ่งถือชามซุปผักป่าจืดชืดแทบไม่มีน้ำมัน อีกมือก็คอยฟังอย่างไม่ใส่ใจ
ถังเยาเยาเป็นคนแรกที่เปิดปาก เธอยกดาบโค้งรูปจันทร์เสี้ยวในมือขึ้น แล้วแนะนำตัวอย่างหยิ่ง ๆ ว่าเธออยู่ในลำดับ【นักดาบ】 เชี่ยวชาญการระเบิดพลังระยะประชิด
เหลยซานพูดเสียงทุ้มอู้อี้ว่าตัวเองอยู่ในลำดับ【ยักษ์ศิลา】 สามารถทำให้ร่างกายขยายใหญ่ขึ้น เพิ่มพละกำลังและพลังป้องกัน
หลินซูไป๋ดันแว่นกรอบดำ ก่อนจะพูดเสียงเบาว่าตัวเองปลุกพลัง【ช่างกล】ขึ้นมาได้ สามารถดัดแปลงเครื่องจักรเพื่อเพิ่มความเร็ว
แม้แต่โจวเฉินก็ยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่าลำดับพลังที่เปิดเผยต่อหน้าคนอื่นของเขาคือ【ผู้นำทาง】 เชี่ยวชาญการรับรู้ถึงอันตรายและพยากรณ์เส้นทางข้างหน้า
เฉินหยางฟังไปพลางแค่นหัวเราะในใจไปพลาง เขารู้ไส้รู้พุงคนกลุ่มนี้หมดแล้วจากการฟังเสียงในใจของพวกเขา
แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจจริง ๆ ไม่ใช่ลำดับพลังเหล่านี้
หากเป็นหญิงลึกลับที่สวมเสื้อคลุมดำมิดชิดมาตลอด เธอแนะนำลำดับพลังนักฆ่าของตัวเองเสร็จแล้วกลับถอดหน้ากากออกระหว่างกินข้าว
หัวใจเฉินหยางกระตุกวูบ เขาตะลึงไปเล็กน้อย
เขาไม่คิดเลยว่าพอหญิงคนนี้ถอดหน้ากากแล้วจะสวยขนาดนี้
ใบหน้านั้นมีเสน่ห์เย้ายวนราวกับจิ้งจอก ระหว่างคิ้วดวงตาแฝงความงามเย้ายวนที่ติดตัวมาแต่กำเนิด ราวกับจะสะกดวิญญาณคนให้หลุดลอย ทว่าดวงตาของเธอกลับเย็นชาอย่างยิ่ง แฝงความเย่อหยิ่งที่ผลักไสผู้คนให้อยู่ห่างไกล