วันรุ่งขึ้น
หลี่เหลียงตื่นแต่เช้าตรู่ กินเสบียงแห้งรองท้องพอประมาณ สวมเสื้อบุนวมและหมวกสักหลาดกันหนาว ก่อนห้อยถุงมีดไว้ที่เอวแล้วเตรียมออกไปล่าสัตว์
เพิ่งก้าวพ้นประตูบ้าน ลมหนาวก็พัดปะทะใบหน้าจนรู้สึกราวกับถูกคมมีดบาด
เขารีบดึงหมวกสักหลาดลงมาปิดหู แล้วฝ่าลมหนาวมุ่งหน้าไปทางภูเขาหมางตัง
“อาเหลียง ระวังตัวให้มาก อย่าฝืนตัวเอง อย่าเข้าไปลึกเกินไป ข้าได้ยินมาว่าบริเวณภูเขาหมางตังมีสัตว์ป่ากับโจรภูเขาปรากฏตัวอยู่บ่อย ๆ ต้องระวังความปลอดภัยให้ดี”
หนานกงเหยายืนอยู่ตรงประตู สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล นางกำชับหลี่เหลียงที่กำลังเดินห่างออกไป
“รู้แล้ว!” หลี่เหลียงไม่ได้หันกลับมา เพียงขานรับเสียงดัง
หนานกงเหยาหันกลับเข้าบ้าน เตรียมล้างหน้าล้างตาและจัดการธุระให้เรียบร้อย จากนั้นจะไปทำงานรายวันในร้านยา วันนี้เป็นวันแรกที่นางจะไปทำงาน จึงห้ามไปสายเด็ดขาด
ในตอนนั้นเอง ป้าหวังเพื่อนบ้านก็เดินเข้ามา
“เหยาเหยา เจ้าหน้าที่เก็บภาษีมาบ้านเจ้าเมื่อคืนใช่ไหม?”
“อืม” หนานกงเหยาพยักหน้าเบา ๆ
“บ้านเจ้าต้องจ่ายภาษีเงินเท่าไร?” ป้าหวังถาม
“เจ็ดตำลึงเจ้าค่ะ” หนานกงเหยาตอบเสียงเบา
“อ้อ” ป้าหวังกลอกตาไปมา ทำปากจุ๊บจั๊บแล้วส่งเสียง “จิ๊” พลางส่ายหน้า “เจ็ดตำลึง เจ็ดตำลึง ภาษีหนักขึ้นทุกทีจริง ๆ ไม่เหลือทางให้คนเขาอยู่กันแล้ว”
หนานกงเหยาถอนหายใจ “ใครว่าไม่จริงล่ะเจ้าคะ”
ป้าหวังขยับเข้ามาใกล้สองสามก้าว ก่อนกระซิบว่า “ภาษีเงินของบ้านเจ้ามีทางหาแล้วหรือยัง?”
หนานกงเหยาส่ายหน้า
ป้าหวังถอนใจ “เหยาเหยา ไม่ใช่ว่าป้าจะว่าเจ้านะ อาเหลียงบ้านเจ้าน่ะมันคนไม่ได้เรื่อง นอกจากเมาเหล้าก็เล่นพนัน เจ้าเป็นสาวงามเพียบพร้อมเช่นนี้ จะทนอยู่กับเขาไปทำไม เสียเวลาชีวิตเปล่า ๆ”
“ป้าว่าเจ้าอายุยังน้อย รีบหาครอบครัวดี ๆ แต่งเข้าไปไม่ดีกว่าหรือ? ในยุคสมัยเช่นนี้ ทางรอดเดียวของผู้หญิงอย่างพวกเราก็คือแต่งกับผู้ชายดี ๆ”
“ถ้าเจ้าสนใจ ป้ามีครอบครัวดี ๆ อยู่ครอบครัวหนึ่ง บุตรชายคนโตของคหบดีเจิ้งชื่อเจิ้งหู่ รูปร่างหน้าตาสง่างาม ตอนนี้รับตำแหน่งนายกองร้อยอยู่ใต้บัญชาของผู้บัญชาการเฉิน ได้กินข้าวหลวง คหบดีเจิ้งยังเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองวั่งกุยด้วย”
“ถ้าแต่งเข้าไป ชีวิตที่เหลือก็มีแต่ความมั่งคั่งรุ่งเรือง เสวยสุขไม่รู้จบ...จะทนลำบากอยู่กับอาเหลียงคนไม่ได้เรื่องไปทำไม?”
“ป้าหวัง ขอบคุณในความหวังดีเจ้าค่ะ แต่ตอนนี้ข้ายังไม่คิดแต่งงาน”
หนานกงเหยาปฏิเสธอย่างเด็ดขาด ไม่ต้องพูดถึงว่านางไม่อยากแต่งงาน ต่อให้คิดจะแต่ง นางก็ไม่มีวันเลือกเจิ้งหู่
ตระกูลเจิ้งอาศัยอำนาจเงินทอง คบคิดกับทางการและโจรภูเขา ไม่เห็นชีวิตคนเป็นสำคัญ ข่มเหงคนดี ก่อกรรมทำเข็ญไว้สารพัด ชาวบ้านละแวกนี้ต่างหวาดกลัวเมื่อเอ่ยถึงพวกเขา
โดยเฉพาะเจิ้งหู่ อาศัยตำแหน่งนายกองร้อยกดขี่รีดไถผู้คนและฉุดคร่าหญิงสาวมาหลายปี เพียงเห็นสตรีคนใดถูกใจก็ฉุดมาเป็นของตน ต่อให้เป็นภรรยาของผู้อื่นก็ตาม นางบำเรอที่เขารับไว้มีถึงเจ็ดคนแล้ว
หากใครกล้าปฏิเสธ ก็แค่ถูกจับไปใช้แรงงานเกณฑ์เท่านั้น หากหนักกว่านั้นก็ถูกตีจนตาย
ถ้านางแต่งเข้าไป มีหวังถูกย่ำยีจนตายแน่นอน
ด้วยเหตุนี้ นางจึงปฏิเสธข้อเสนอของป้าหวังโดยไม่ต้องคิด
“เฮ้อ ดูเจ้าสิ ทำไมถึงไม่รู้จักแยกแยะดีชั่วเช่นนี้ มีคนตั้งมากมายอยากแต่งกับนายกองเจิ้งแต่ไม่มีโอกาส ส่วนเจ้าน่ะ...” ป้าหวังทำสีหน้าเหมือนเสียดายที่อีกฝ่ายไม่เอาไหน พลางชี้หนานกงเหยาและพูดไม่หยุด “อย่าหาว่าป้าพูดจาไม่น่าฟังเลย อีกสามวันถ้าจ่ายภาษีเงินไม่ได้ เจ้าคิดว่าพวกเจ้าสองคนจะยังมีทางรอดหรือ?”
หนานกงเหยาก้มหน้า แกะนิ้วนับไปมาแล้วตอบเสียงเบา “อาเหลียงบอกว่าจะหาทางเองเจ้าค่ะ”
“พรืด!” ป้าหวังกลั้นหัวเราะไม่อยู่ เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยความเยาะเย้ยถากถาง “เขาน่ะหรือ? คนเมากับนักพนันอย่างนั้น เจ้าหวังพึ่งเขาหรือ? คนไม่ได้เรื่องอย่างเขาจะทำอะไรได้?”
“อาเหลียงบอกว่าจะไปล่าสัตว์หาเงินมาจ่ายภาษีเจ้าค่ะ” หนานกงเหยาตอบเสียงเบา
“ฮ่า ๆ ๆ...เขาจะไปล่าสัตว์ หา...หาเงินหรือ? โอ๊ย ขำจะตายอยู่แล้ว ฮ่า ๆ ๆ...”
ป้าหวังยกมือปิดปากหัวเราะ ในสายตานาง คนไม่ได้เรื่องอย่างหลี่เหลียงอย่าว่าแต่ไปล่าสัตว์เลย แค่ฆ่าไก่สักตัวยังลำบาก
“เหยาเหยา ไม่ใช่ว่าป้าดูถูกเขาหรอกนะ ถ้าเขาล่ากระต่ายป่ากลับมาได้สักตัว ป้าจะยอมตัดหัวให้เลย นิสัยของเขาแต่ก่อน คนทั้งเมืองรู้กันหมด เจ้ารู้ไหมว่าคนนอกเขาลือกันว่าอย่างไร? เขาบอกว่าเขาเป็นคนไร้ประโยชน์อันดับหนึ่งของเมืองวั่งกุย...”
“พอได้แล้ว!” หนานกงเหยาเริ่มไม่พอใจ จึงขัดคำพูดของป้าหวัง “ป้าหวัง เมื่อก่อนอาเหลียงอาจทำตัวไม่เอาไหนจริง แต่ตอนนี้เขาไม่เหมือนเดิมแล้ว เขากำลังพยายามเปลี่ยนแปลง ข้าไม่ยอมให้ท่านด่าว่าเขาเป็นคนไม่ได้เรื่อง”
“หึ...” ป้าหวังหัวเราะเยาะ แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน “เหยาเหยา ลองคิดเรื่องที่ป้าแนะนำให้ดีเถอะ ขอแค่เจ้าพูดคำเดียว ชีวิตที่เหลือก็ไม่ต้องห่วงเรื่องความมั่งคั่งรุ่งเรืองแล้ว”
“ไม่ต้องคิดแล้ว ข้าตอบได้เดี๋ยวนี้เลย” หนานกงเหยากล่าวอย่างหนักแน่น “ต่อให้ต้องตาย ข้าก็ไม่มีวันแต่งกับเจิ้งหู่”
“เจ้า...” ป้าหวังชี้หนานกงเหยา ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ “ไม่รู้จักแยกแยะดีชั่ว ขี้เกียจยุ่งเรื่องเหลวไหลของเจ้าแล้ว ข้าจะคอยดูว่าเมื่อถึงเวลาจ่ายภาษีไม่ได้ ปากเจ้าจะยังแข็งเช่นนี้หรือไม่ ฮึ!” กล่าวจบก็หันหลังเดินจากไป
หนานกงเหยากลับเข้าบ้านด้วยความขุ่นเคือง นั่งลงบนเก้าอี้ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ
แต่จะน้อยใจแล้วทำอย่างไรได้?
ชีวิตก็ยังต้องดำเนินต่อไป
อาเหลียงเปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัด นางเชื่อว่าขอเพียงผ่านพ้นอุปสรรคนี้ไปได้ วันดี ๆ ก็จะมาถึง
นางฝืนเก็บความน้อยใจ จัดการธุระให้เรียบร้อยแล้วออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังร้านยา
……
……
ภูเขาหมางตังตั้งอยู่ห่างจากเมืองวั่งกุยไปทางตะวันตกกว่าสิบลี้
ทอดยาวนับร้อยลี้ ภูเขาสูงสลับซับซ้อน ป่าทึบปกคลุมทั่วบริเวณ
หลี่เหลียงสะพายถุงมีด ฝ่าลมหนาวมุ่งหน้าไปยังประตูเมืองฝั่งตะวันตก ระหว่างทางมีคนไม่น้อยชี้นิ้วมาทางเขา
ช่วยไม่ได้ ร่างเดิมเป็นคนไม่ได้เรื่องที่มีชื่อเสียงในเมือง ผู้คนมากมายจึงรู้จักเขา
คนเราจะมีชื่อเสียงได้มีอยู่สองแบบ แบบหนึ่งคือแข็งแกร่งมาก อีกแบบคือไร้ความสามารถสุด ๆ
เห็นได้ชัดว่าร่างเดิมเป็นแบบหลัง
“ดูนั่นสิ นั่นไม่ใช่เจ้าหลี่น้อย คนไม่ได้เรื่องคนนั้นหรือ?”
“ที่เอวเขาห้อยถุงมีดไว้ จะไปทำอะไรน่ะ?”
“ดูทิศที่เขาไปสิ เหมือนจะไปภูเขาหมางตัง เจ้านั่นคงไม่ได้คิดจะไปล่าสัตว์หรอกกระมัง?”
“ล่าสัตว์? ล้อเล่นน่า! ไอ้ไร้ประโยชน์นี่นอกจากเมาเหล้ากับเล่นพนันแล้วทำอะไรเป็นอีก?”
“อีกอย่าง ล่าสัตว์ก็ต้องใช้ธนูกับหน้าไม้สิ เขาจะพกมีดบินไปทำไม?”
“เฮ้ เจ้าหลี่น้อย เตรียมจะไปล่าสัตว์หรือ? ระวังตัวหน่อยล่ะ อย่าให้สัตว์ป่ากินเจ้าเป็นอาหารเสียก่อน ฮ่า ๆ ๆ...”
“แถวนั้นมีโจรภูเขาอยู่ไม่น้อย ระวังจะเอาชีวิตหมา ๆ ไปทิ้งเสียล่ะ”
“...”
หลี่เหลียงทำเป็นหูทวนลมต่อเสียงหัวเราะเยาะและคำถากถางนับไม่ถ้วน
ที่พวกเขาด่าคือโจวซู่เหริน แล้วเกี่ยวอะไรกับหลู่ซวิ่นอย่างข้าด้วย...หลี่เหลียงไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย
เขาเดินไปตามทางแคบคดเคี้ยว ไม่นานก็ถึงป่าทึบแห่งหนึ่งตรงตีนเขาหมางตัง
มองออกไปเห็นป่าลึกทึบ ทว่าในยามเหมันต์ ใบไม้ร่วงโรยจนทั่วทั้งป่าดูแห้งเหี่ยวทรุดโทรม
หลี่เหลียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนชักมีดบินออกมาหนึ่งเล่มซ่อนไว้ในฝ่ามือ แล้วค่อย ๆ ย่างเท้าเข้าไปในป่าอย่างระมัดระวัง พลางมองหาร่องรอยของสัตว์ป่าอย่างละเอียด
ก่อนหน้านี้ไม่นานเพิ่งมีหิมะตกหนัก หิมะในป่ายังไม่ละลาย ขาวโพลนไปทั่ว
รอยเท้าของสัตว์บนพื้นหิมะพอช่วยให้แยกทิศทางการเคลื่อนไหวได้ราง ๆ
เขาตามรอยเท้าสัตว์บนหิมะไปเรื่อย ๆ ไม่นานก็เห็นกระต่ายป่าตัวหนึ่งกำลังตั้งใจกัดเปลือกไม้ ดูเหมือนไม่รู้ตัวเลยว่าอันตรายกำลังย่างกรายเข้ามา
“ระยะยิงที่แม่นยำของข้ามีแค่ยี่สิบก้าว ต้องเข้าไปใกล้อีกหน่อย”
หลี่เหลียงย่องเข้าไปอย่างเงียบเชียบ
เขากะระยะด้วยสายตา เมื่อเห็นว่าใกล้พอแล้วก็กลั้นหายใจ รวมสมาธิ ก่อนปล่อยมีดบินออกจากมือ
“ฟิ้ว”
เสียงแหวกอากาศดังขึ้น มีดปักเข้าเป้ากลางลำตัวกระต่าย กระต่ายป่าดิ้นรนอยู่สองครั้งก็สิ้นใจ
“ดูท่าการล่าสัตว์ก็ไม่ยากเท่าไรนี่นา”
หลี่เหลียงดีใจจนเนื้อเต้น รีบวิ่งเข้าไปดึงมีดบินที่ปักอยู่บนตัวกระต่ายออกมา เช็ดคราบเลือดบนเสื้อผ้า แล้วเอากระต่ายใส่ถุงที่เตรียมไว้ก่อน จากนั้นจึงมุ่งหน้าเข้าไปค้นหาในป่าลึกต่อ
ด้วยวิชามีดบินของเขาที่ “ไม่เคยพลาดเป้า” เพียงครึ่งชั่วยามสั้น ๆ ก็ล่ากระต่ายป่าได้สองตัวกับเก้งอีกหนึ่งตัว นับว่าได้ผลลัพธ์งดงาม
เท่าที่เขารู้ สัตว์ส่วนใหญ่จำศีลในฤดูกาลนี้ ต่อให้นายพรานเฒ่าบางคนออกล่าสัตว์ตลอดทั้งวัน ก็ยังจับสัตว์ป่าได้ไม่กี่ตัว
นี่เป็นการล่าสัตว์ครั้งแรกของเขา แต่กลับได้ผลงานดีถึงเพียงนี้ เกินความคาดหมายไปมาก
ยังเช้าอยู่ หลี่เหลียงจึงตัดสินใจเดินลึกเข้าไปอีก
คราวนี้โชคไม่ค่อยดีนัก เดินอยู่หนึ่งชั่วยามเต็ม ๆ นอกจากกองมูลสัตว์ไม่กี่กองแล้ว แม้แต่ขนสัตว์สักเส้นก็ยังไม่เห็น
ตอนนี้ใกล้เที่ยงแล้ว เขาเริ่มอ่อนล้า จึงหาต้นไม้ต้นหนึ่งนั่งลง ตั้งใจจะกินเสบียงแห้งสักหน่อยเพื่อฟื้นกำลัง
เพิ่งหยิบเสบียงแห้งออกมาเตรียมกิน ก็มีอักษรแถวหนึ่งลอยผ่านสายตาไป
【วิชา: วิชาก้าวย่าง (ขั้นต้น)】
【ความคืบหน้า: 4/200】
【รางวัล: ก้าวไวราวเหินบิน】
“บัดซบ!”
หลี่เหลียงตื่นเต้นจนแทบกระโดดจากพื้น
เขาตรวจสอบซ้ำหลายครั้ง ในที่สุดก็มั่นใจว่าตาไม่ได้ฝาด คราวนี้เขาปลุกจุดฝึกฝนใหม่ขึ้นมาอีกแล้ว
วิชาก้าวย่าง ย่อมเป็นวิชาเบาตัวอะไรทำนองนั้น
เมื่อมองแถบความคืบหน้า หลี่เหลียงก็ได้สติจากความงุนงง ก่อนจมอยู่ในห้วงความคิด
ตลอดทางนี้ข้าเดินไปราว ๆ 20 ลี้ หรือทุก ๆ 5 ลี้จะเพิ่มความคืบหน้าหนึ่งแต้ม?
ขอเพียงเดินต่อไปก็เพิ่มความชำนาญได้ และตราบใดที่เป็นงานฝีมืออย่างหนึ่ง ก็ฝึกฝนได้ไม่รู้จบ ถูกแล้ว คงเป็นเช่นนี้แน่
ก้าวไวราวเหินบิน หากฝึกจนได้รางวัลนี้ ข้าก็ทะยานขึ้นสู่ฟ้าได้เลยมิใช่หรือ?
เมื่อรู้ว่าระบบไม่ได้มีประโยชน์เพียงอย่างเดียว ใบหน้าของหลี่เหลียงก็เผยความยินดีอย่างปิดไม่มิด
“ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือยังไม่รู้ว่าเงื่อนไขปลุกจุดฝึกฝนใหม่คืออะไร!”
เขาส่ายหน้าอย่างเสียดายเล็กน้อย
พักอยู่ครู่หนึ่ง กำลังเริ่มฟื้นคืนมาแล้ว จึงออกค้นหาเหยื่อต่อ
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว หลี่เหลียงก็เห็นกองมูลสีดำสนิทบนพื้นหิมะ ขนาดเท่าฝ่ามือ ดูเหมือนยังมีไอร้อนลอยขึ้นมา เห็นได้ชัดว่าเพิ่งถ่ายออกมาไม่นาน
สัตว์ที่ถ่ายมูลกองใหญ่เช่นนี้ออกมาได้ ต้องเป็นสัตว์ตัวใหญ่แน่
หากล่าสัตว์ตัวใหญ่ได้ เช่น หมูป่าหรือกวาง อย่างไรก็ขายได้หลายตำลึง โดยเฉพาะเขากวางอ่อนซึ่งเป็นของบำรุงชั้นดี ร้านยารับซื้อในราคาสูงทีเดียว
คิดได้ดังนั้น หลี่เหลียงก็ไม่รอช้า รีบตามรอยเท้าสัตว์ออกไปค้นหา
เดินไปได้ไม่ไกล ก็เห็นนายพรานสามคนแบกธนูเดินมาจากด้านหน้าอย่างเร่งรีบ เสื้อผ้าเต็มไปด้วยหิมะและคราบสกปรก ดูสะบักสะบอมไม่น้อย แววตายังฉายความหวาดกลัวออกมาอย่างไม่ปิดบัง
หลี่เหลียงจำพรานที่เดินนำหน้าได้ เขาคือหงต้าจื้อ ผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นนายพรานอันดับหนึ่งของเมืองวั่งกุย
เขามีธนูคันแข็งเป็นอาวุธคู่กาย ยิงทะลุลำตัวกวางได้ในระยะห้าสิบก้าว มีชื่อเสียงไม่น้อยในเมืองวั่งกุย
บิดาของร่างเดิมกับเขาพอจะมีไมตรีต่อกันอยู่บ้าง แต่ไม่ลึกซึ้งนัก เป็นเพียงคนรู้จักที่ทักทายกันตามมารยาท
“เสี่ยวเหลียง เจ้าทำอะไรอยู่ที่นี่? รีบกลับไปซะ อยากตายนักหรือ?” หงต้าจื้อหยุดฝีเท้าและตวาดใส่ตอนเดินผ่านหลี่เหลียง
“ท่านอาหง ข้ามาล่าสัตว์ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?” หลี่เหลียงถามด้วยความสงสัย
“เจ้า...มาล่าสัตว์หรือ?” หงต้าจื้อประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด จากที่เขารู้จัก “หลี่เหลียง” คนไม่ได้เรื่องนี่แต่ก่อนพึ่งพาบิดา ต่อมาก็พึ่งศิษย์พี่หญิง ตัวเองไม่มีความสามารถสักนิด ไม่เป็นภาระคนอื่นก็นับว่าดีแล้ว
ล่าสัตว์หรือ? ล้อเล่นน่า
เขาไม่เชื่อแม้แต่น้อยว่าหลี่เหลียงมาล่าสัตว์จริง ๆ
“กลับไปซะ รีบไปเดี๋ยวนี้” หงต้าจื้อมีสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง “ข้างหน้าพบมูลของเจ้าขุนเขา เกรงว่าเจ้าตัวใหญ่จะลงจากเขามาหาอาหารแล้ว ถ้าไม่รีบไป พวกเจ้าจะกลายเป็นอาหารในปากของมันกันหมด”
ทิ้งคำพูดนี้ไว้ หงต้าจื้อก็พานายพรานอีกสองคนจากไป
เจ้าขุนเขาหรือ?
หลี่เหลียงตื่นตระหนกอย่างหนัก
เสือที่เร่ร่อนหาอาหารตามป่าทั่วไป สมควรถูกเรียกว่าเพียงเสือร้ายเท่านั้น
มีเพียงเสือที่ครองภูเขาทั้งลูกจนสัตว์ร้ายทั้งปวงต้องหลีกทางให้ จึงจะคู่ควรกับสมญาเจ้าขุนเขา
เสือระดับนี้นับเป็นราชันพยัคฆ์แล้ว
มิน่าเล่า แม้แต่นายพรานเฒ่าอย่างหงต้าจื้อยังตกใจกลัวไม่เบา ที่แท้ก็พบเจ้าขุนเขาเข้าแล้ว
ดูท่าวันนี้คงล่าสัตว์ได้แค่นี้...หลี่เหลียงมองภูเขาที่ทอดไกลออกไปอย่างอาลัยอาวรณ์ ทว่าด้วยพลังฝีมือในตอนนี้ หากเจอเจ้าขุนเขาเข้า เพียงชั่วพริบตาชีวิตก็คงจบสิ้น
แต่ในอีกสามวันต้องจ่ายภาษีเจ็ดตำลึง หากไม่รีบหาเงินให้ครบ ทางการไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่
ถ้าข้าไม่เข้าไปลึก ก็คงไม่เจอเจ้าตัวใหญ่นั่นหรอก ล่าสัตว์แถวชายป่าอีกสักสองสามตัวแล้วค่อยกลับก็แล้วกัน...หลี่เหลียงคิดเช่นนั้น
เขามุ่งไปอีกทิศทาง ไม่นานก็ได้ยินเสียงสวบสาบดังมาจากด้านหน้า
เขาเพ่งมอง แล้วก็เห็นสุนัขจิ้งจอกสีขาวโพลนตัวหนึ่ง ขนปุยสีขาวกลืนไปกับพื้นหิมะ หากไม่สังเกตให้ดีแทบมองไม่เห็น
“จิ้งจอกขาวตัวงามจริง!”
หลี่เหลียงดีใจจนเนื้อเต้น
หนังจิ้งจอกระดับนี้เป็นที่โปรดปรานของสตรีในตระกูลร่ำรวย อย่างน้อยก็ขายได้หลายตำลึง
เขาชักมีดบินออกมา เตรียมล่าสังหาร
ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงคำรามของพยัคฆ์ก็ดังกึกก้องสะเทือนฟ้าดินไปทั่วขุนเขา
“โฮก...”
เสียงคำรามสะท้านทั่วสารทิศ ฉีกทึ้งเวหา