บทที่ 3 ยิงไม่พลาดเป้า
มองแผ่นหลังของสวีขุยที่จากไป หลี่เหลียงลูดมีดบินในอกเสื้อ แล้วขมวดคิ้วแน่น
หลังข้ามภพมา มีเพียงหนานกงเหยาที่จริงใจต่อเขา
สวีขุยเป็นเดรัจฉานที่เลวยิ่งกว่าสุนัขหรือสุกร หากหนานกงเหยาตกไปอยู่ในเงื้อมมือของมัน เกรงว่าจะถูกย่ำยีจนไม่เหลือสภาพ สุดท้ายยังอาจถูกขายเข้าโรงคณิกาเพื่อหาเงินให้มันอีก
แม้เขากับหนานกงเหยาจะอยู่ด้วยกันมาไม่นาน ทั้งยังไม่ได้มีความผูกพันลึกซึ้งนัก แต่เมื่อเห็นหญิงสาวที่จริงใจต่อเขาถูกอันธพาลหมายตา หากปล่อยไว้โดยไม่ยื่นมือช่วย ย่อมไม่สมเหตุสมผลทั้งทางใจและเหตุผล
เขาไม่คิดต่อให้มากความ สะพายถุงเสบียงแล้วมุ่งหน้าไปยังบ้าน
เมื่อกลับถึงบ้าน ก็ไม่พบหนานกงเหยา จึงคาดว่านางคงออกไปทำงาน
เท่าที่เขารู้ นอกจากช่วยซักผ้าให้ผู้อื่นแล้ว หนานกงเหยายังรับจ้างโม่แป้งเป็นครั้งคราว ร่างกายของนางผอมบางอ่อนแอเช่นนั้น แต่กลับต้องเข็นโม่หินหนักเป็นร้อยชั่ง ทุกวันเหนื่อยจนปวดเอวเมื่อยหลัง ทำงานทั้งวันยังได้เงินเพียงสิบกว่าอีแปะ
ทุกสิ่งที่นางทำ ล้วนเป็นไปเพื่อหลี่เหลียง
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หลี่เหลียงก็สัมผัสได้เป็นครั้งแรกถึงความสุขจากการได้รับความรักความห่วงใยอย่างจริงใจ
หญิงสาวในชาติก่อนล้วนมองเขาเป็นตู้กดเงินบ้าง เป็นสุนัขรับใช้ที่คอยตามตื๊อบ้าง เขาทุ่มเทใจให้พวกนาง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมีเพียงความรังเกียจและสายตาดูแคลน ช่างมีชีวิตที่น่าอเนจอนาถนัก
พอคิดถึงเรื่องเหล่านั้น ก็รู้สึกปวดใจขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
หลี่เหลียงไม่อยากเสียเวลา เทเสบียงลงโอ่งแล้วปิดด้วยฝาชาน เพื่อป้องกันหนูกัดและความชื้น จากนั้นก็รีบรุดไปยังลานบ้าน เริ่มฝึกฝนอย่างหนัก
เขายืนอยู่บนพื้นราบในลาน ชักมีดออกมาถือ ตั้งสมาธิแล้วเล็งไปยังกลางเป้า
“ฟิ้ว!”
เสียงแหวกอากาศดังขึ้น มีดบินพุ่งปักตรงกลางเป้าอย่างแม่นยำ
เขาทำซ้ำอยู่อย่างนั้น ท่ามกลางลมหนาวนานถึงหนึ่งชั่วยาม ใบหน้าหนาวจนแดงก่ำ นิ้วมือแทบจะแข็งจนขยับไม่ได้
เสียง “ติ๊ง” ดังขึ้น ความชำนาญก็เต็มพอดีเสียที
ทันใดนั้น กระแสอุ่นสายหนึ่งไหลเข้าสู่ร่าง ก่อเกิดการหล่อหลอมอวัยวะภายในทั้งห้า เขารู้สึกว่าร่างกายเปี่ยมด้วยพละกำลัง ความเหนื่อยล้าพลันมลายหายไป ความรู้สึกนั้นช่างสบายเกินบรรยาย ราวกับได้เกิดใหม่
“น่าจะทะลวงขั้นแล้ว”
เมื่อสัมผัสถึงความเปลี่ยนแปลงของร่างกายหลังทะลวงขั้น หลี่เหลียงก็ดีใจจนแทบคลุ้มคลั่ง เขายืดเส้นยืดสาย แล้วรู้สึกว่าพละกำลังเพิ่มขึ้นไม่น้อย
จากนั้นเขากะพริบตา เปิดหน้าต่างสถานะเพื่อตรวจดู
【ทักษะ: มีดบิน (เริ่มชำนาญ)】
【ความคืบหน้า: 0/500】
【รางวัล: ภายในระยะห้าสิบก้าว มีดหลุดมือปลิดวิญญาณ】
ทักษะมีดบินของเขานับว่าเริ่มเข้าสู่ขั้นพื้นฐานแล้ว คราวนี้ต้องใช้ความชำนาญสูงขึ้น แต่รางวัลที่ได้รับก็ยิ่งมากมายกว่าเดิม
“ลองความสามารถยิงไม่พลาดเป้าดูก่อน”
หลี่เหลียงหลับตาลง บีบด้ามมีด รวมจิตเป็นหนึ่ง แล้วอาศัยความทรงจำสะบัดมีดบินไปยังกลางเป้าที่อยู่ห่างออกไปยี่สิบก้าว
เมื่อลืมตาขึ้น มีดบินก็ปักอยู่กลางเป้าอย่างมั่นคง สมกับชื่อยิงไม่พลาดเป้า ดูท่าแผนล่าสัตว์ในวันพรุ่งนี้จะมีหวังแล้ว
หลี่เหลียงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ เก็บมีดบินกลับมา ตั้งใจจะไปลับมีด พรุ่งนี้เช้าตรู่จะได้เข้าป่าล่าสัตว์
เมื่อเข้าไปในบ้าน เขาเติมฟืนลงในเตาให้ไฟลุกโชนขึ้น เพื่อขับไล่ความหนาวรอบกาย จากนั้นยกม้านั่งเตี้ยมา หยิบหินลับมีดออก แล้วเริ่มลับมีด
ไม่นานนัก มีดบินทั้งหกเล่มก็ถูกลับจนคมกริบ
ถือมีดไว้ในมือ มองคมมีดอันแหลมคม หลี่เหลียงพยักหน้าอย่างพอใจ รอเพียงวันพรุ่งนี้เพื่อเข้าป่าล่าสัตว์
เห็นว่าท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว เขาคิดว่าหนานกงเหยาคงใกล้กลับมา จึงนำฟืนแห้งมาก่อไฟในเตาแล้วเริ่มหุงอาหาร
ในชาติก่อน นอกจากเขียนโปรแกรมแล้ว ฝีมือที่หลี่เหลียงภาคภูมิใจที่สุดก็คือการทำอาหาร อาหารบ้าน ๆ ง่าย ๆ ย่อมไม่ทำให้เขาจนปัญญา
เพียงแต่วัตถุดิบมีไม่มาก นอกจากผักกับเนื้อหมักครึ่งชิ้น และข้าวสารที่เพิ่งซื้อมา ก็ไม่มีอย่างอื่นแล้ว
ยามเย็น หนานกงเหยากลับบ้านด้วยร่างกายอ่อนล้า เมื่อเห็นอาหารบนโต๊ะส่งกลิ่นหอมกรุ่น ดวงตาของนางก็เบิกกว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
หลี่เหลียงคนก่อนอย่าว่าแต่ทำกับข้าวเลย แค่ก่อไฟยังลำบาก กลางวันนางเหน็ดเหนื่อยแทบตายออกไปหาเงิน ตกกลางคืนกลับบ้านก็ยังต้องทำกับข้าว ไม่เคยได้กินอาหารที่มีคนทำเตรียมไว้เลย
ขณะนี้หนานกงเหยารู้สึกราวกับ “ตะวันขึ้นทางทิศตะวันตก” กระแสอุ่นสายหนึ่งเอ่อท้นในใจ จนดวงตาเปียกชื้น
ในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตู “ปัง ๆ ๆ” ก็ดังขึ้นจากด้านนอกอย่างหยาบคาย
ประตูเปิดออก
ด้านนอกมีเจ้าหน้าที่เก็บภาษียืนอยู่สองคน
เจ้าหน้าที่คนหนึ่งถือสมุดทะเบียนภาษี พลิกดูอย่างลวก ๆ สองสามหน้า จากนั้นก็เลิกคิ้วหนา เอ่ยเสียงเย็นชา
“ถึงเวลาจ่ายภาษีฤดูหนาวของปีนี้แล้ว ทั้งหมดเจ็ดตำลึงเงิน เอาออกมา”
“เจ็ดตำลึง?” หลี่เหลียงถามอย่างตกใจ จากความทรงจำที่ได้รับ ภาษีฤดูหนาวแต่ละปีมากที่สุดก็เพียงสามตำลึง ปีนี้เหตุใดจึงกลายเป็นเจ็ดตำลึงไปได้?
เงินเจ็ดตำลึงเพียงพอให้ชาวบ้านธรรมดาซื้อเสบียงกินได้ครึ่งปีแล้ว
“อะไร? เจ้ามีความเห็นหรือ?” เจ้าหน้าที่ถลึงตาดุใส่แล้วตวาดเสียงดัง
หลี่เหลียงโกรธแต่ไม่กล้าพูดออกมา ตามกฎหมายราชวงศ์ต้าโจว การล่วงเกินเจ้าหน้าที่เป็นความผิดร้ายแรง เขาทำได้เพียงข่มโทสะไว้ แล้วถามว่าเหตุใดปีนี้จึงขึ้นภาษีอีกสี่ตำลึง
“ให้จ่ายเท่าไรก็จ่ายเท่านั้น จะพูดมากไปทำไม?” เจ้าหน้าที่เริ่มหมดความอดทน “ศึกทางเหนือกำลังตึงเครียด ช่วงหลายปีมานี้โจรผู้ร้ายก็ชุกชุม พวกเจ้ายังมีชีวิตสุขสบายอยู่ได้ มิใช่เพราะเหล่าทหารกองทัพพิทักษ์เหนือเอาชีวิตเข้าแลกหรอกหรือ? ยังไม่รู้จักพออีก ไอ้พวกบัดซบ”
“ข้าให้เวลาพวกเจ้าสามวัน จ่ายภาษีให้ครบ มิฉะนั้นผู้หญิงจะถูกขายเข้าโรงคณิกา ส่วนผู้ชายจะถูกลากไปใช้แรงงานซ่อมกำแพงเมืองกับสถานีพักม้า อย่าหาว่าข้าไม่เตือนก็แล้วกัน หึ!”
ทิ้งคำข่มขู่ไว้แล้ว เจ้าหน้าที่เก็บภาษีก็จากไป
เมื่อกลับเข้ามาในบ้าน
หลี่เหลียงกับหนานกงเหยานั่งอยู่หน้าโต๊ะ ทั้งคู่ต่างมองหน้ากันโดยไม่เอ่ยคำใด
หนานกงเหยามีสีหน้ากลัดกลุ้ม ถอนหายใจยาว
ภาษีเจ็ดตำลึง บวกกับหนี้พนันสามตำลึงที่ค้างอยู่ นางจะไปหาเงินสิบตำลึงจากที่ใดให้ทันเวลาอันสั้นเช่นนี้?
จะหวังให้พี่เหลียงล่าสัตว์หาเงินหรือ?
ในสายตาของนาง ด้วยความสามารถเพียงน้อยนิดของหลี่เหลียงคนก่อน ออกไปล่าสัตว์ก็คงหาเงินได้ไม่กี่อีแปะ สุดท้ายก็ยังต้องพึ่งนางอยู่ดี
เมื่อนึกถึงคำพูดของเจ้าหน้าที่ที่ว่า “ผู้หญิงจะถูกขายเข้าโรงคณิกา” ในใจก็อดหวาดกลัวขึ้นมาอีกไม่ได้
ทางด้านหลี่เหลียงเองก็มีจิตใจไม่สงบ
จากความทรงจำ เขารู้ว่าบทลงโทษของราชวงศ์ต้าโจวต่อผู้ที่จ่ายภาษีไม่ไหวนั้นหนักหนาสาหัสนัก
โทษเบาคือถูกเฆี่ยนแล้วจับเข้าคุก โทษหนักคือถูกเนรเทศไปชายแดน ใช้แรงงานหนัก เสี่ยงตายเก้าส่วนจากสิบ
ยุคสมัยบัดซบเช่นนี้ ช่างไม่เปิดทางให้คนมีชีวิตอยู่เลย...หลี่เหลียงแอบก่นด่าในใจ
“พะ...พี่เหลียง ถะ...ถ้าไม่มีทางจริง ๆ ก็ขายข้าเถอะ” หนานกงเหยาราวกับรวบรวมความกล้าอยู่นานกว่าจะเอ่ยประโยคนี้ออกมาได้
นางเคยได้ยินคนพูดมานานแล้วว่า ตอนหลี่เหลียงอยู่บ่อนพนัน เขาเคยบอกว่าจะขายนางแลกเงิน
“พี่สาวพูดเหลวไหลอะไร?” หลี่เหลียงถามอย่างตะลึง
ดวงตาของหนานกงเหยามีน้ำตาคลอ นางถอนหายใจแผ่วเบาแล้วกล่าวว่า
“มีเพียงขายข้าเท่านั้น ถึงจะผ่านพ้นวิกฤตตรงหน้าไปได้ ชีวิตข้าเป็นอาจารย์ช่วยเอาไว้ ข้าติดหนี้ชีวิตเขาอยู่ ท่านเป็นทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลหลี่ ข้าจะยืนดูท่านตายโดยไม่ช่วยได้อย่างไร หากรวบรวมเงินภาษีไม่ครบ ท่านก็จะถูกส่งไปใช้แรงงาน ส่วนข้าก็จะถูกขายเข้าโรงคณิกา ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องลงเอยเช่นนี้ สู้ใช้ชีวิตข้าแลกกับหนทางรอดของท่านดีกว่า”
มือเรียวงามของหนานกงเหยาปาดหยาดน้ำตาตรงหางตา นางกลั้นความเศร้าไว้ แล้วเผยรอยยิ้มขมขื่นที่แฝงความอาลัยอย่างยิ่ง
เงินสามตำลึงนางอาจพอรวบรวมได้ แต่เงินภาษีเจ็ดตำลึง ภายในสามวันนางไม่มีทางหาได้ครบแน่นอน
นางขยับเข้ามาใกล้ กุมมือหลี่เหลียงไว้ ดวงตาที่เอ่อคลอด้วยน้ำตามองตรงเข้าไปในดวงตาของเขา ก่อนกล่าวอย่างจริงจังและหนักแน่นว่า
“ศิษย์พี่ไม่โทษท่าน นี่เป็นการตัดสินใจของศิษย์พี่เอง บางทีนี่อาจเป็นชะตาของข้า ท่านอย่าได้รู้สึกผิดเลย ศิษย์พี่เต็มใจทำเอง”
หลี่เหลียงยืนนิ่งอยู่กับที่ เคี้ยวคำพูดเหล่านั้นอยู่ในใจ รู้สึกขมขื่นสุดประมาณ
เขายื่นมือออกไปเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้างดงามของหนานกงเหยาเบา ๆ เม้มปากยิ้มแล้วกล่าวว่า “พี่สาว ข้ามีญาติเพียงคนเดียวคือท่าน จะให้ขายท่านเพื่อแลกกับทางรอดของข้าได้อย่างไร? ข้าทำเรื่องเดรัจฉานเช่นนั้นไม่ลงหรอก”
“ฟ้ายังไม่ปิดทางคน เงินนั้นไม่ต้องเป็นห่วง ข้ามีวิธีของข้า”
“เฮ้อ!” หนานกงเหยาถอนหายใจเบา ๆ ท่านจะมีวิธีอะไรได้? แต่นางไม่ได้พูดประโยคนั้นออกมา
หลังมื้อเย็น หนานกงเหยากลับห้องไปด้วยใจที่หนักอึ้ง
ส่วนหลี่เหลียงสวมเสื้อบุนวม หยิบมีดบินแล้วออกไปยังลานบ้าน
ยามค่ำคืน ความหนาวเหน็บยิ่งทวีขึ้น แต่เขาไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย ความปรารถนาที่จะมีชีวิตรอดทำให้ลืมความหนาวของคืนฤดูหนาวไปชั่วคราว
สิ่งสำคัญเร่งด่วนในตอนนี้คือเร่งฝึกฝนความชำนาญให้เร็วขึ้น
เขายืนอยู่ในลาน ชักมีดบินออกมา คีบไว้ที่ปลายนิ้ว หลับตาตั้งสมาธิ
ออกแรงเพียงเล็กน้อย มีดบินคมกริบก็พุ่งดุจดาวตกข้ามฟากฟ้ายามราตรี
“ฟิ้ว ๆ ๆ...ติ๊ง ๆ ๆ...”
เสียงแหวกอากาศดังขึ้นเป็นระลอกภายในลานบ้าน สลับกันไปมาไม่ขาดสาย
ผ่านไปครึ่งชั่วยาม กำลังวังชาของหลี่เหลียงก็ลดลงไปกว่าครึ่ง จิตใจเริ่มเลื่อนลอยเล็กน้อย ความแม่นยำด้อยลงกว่าเมื่อตอนแรกมาก
“ดูท่ายิ่งความชำนาญสูงขึ้น ก็ยิ่งต้องสิ้นเปลืองกำลังมากขึ้น”
เขาเปิดหน้าต่างสถานะเพื่อตรวจดูความคืบหน้า
【ทักษะ: มีดบิน (เริ่มชำนาญ)】
【ความคืบหน้า: 52/500】
【รางวัล: ภายในระยะห้าสิบก้าว มีดหลุดมือปลิดวิญญาณ】
ฝึกตั้งครึ่งชั่วยามเพิ่มขึ้นมาได้แค่นี้เองหรือ? หลี่เหลียงขมวดคิ้วเล็กน้อย แปลกใจอยู่บ้าง ความคืบหน้าที่ช้าลงทำให้เขาเชื่อมั่นในข้อสันนิษฐานก่อนหน้านี้
แม้รางวัลในขั้นนี้จะมากมาย แต่การฝึกความชำนาญก็ต้องใช้ทั้งสมาธิและกำลังเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว
ต้องเหลือเรี่ยวแรงไว้เตรียมล่าสัตว์วันพรุ่งนี้!
เขากลับเข้าห้อง สวมเสื้อนอนแล้วหลับไป