อายุหกสิบแล้ว ไหงกลายเป็นราชันเกาะร้าง

ตอนที่ 3 ตบหน้าเศรษฐีนีอันดับหนึ่ง

8 นาที· 1.9K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เหยียนเฟิงมองภรรยาของเศรษฐีนีอันดับหนึ่งด้วยสายตาลุ่มลึก

เธออายุราว 40 ปี ผมยาวดำขลับเกล้าขึ้นอย่างลวก ๆ ชุดกี่เพ้าขาด เผยให้เห็นผิวเนียนกระชับ

ถุงน่องที่หุ้มเรียวขาสวยตรงมีรอยขาดอยู่หลายรู ชวนให้คนอยากฉีกมันต่อเสียจริง

ทั่วร่างยังมีกลิ่นหอมของดอกพุดซ้อนที่ซึมซาบติดตัวมาเนิ่นนาน

เหยียนเฟิงสูดจมูก แล้วจุ๊บปากสองสามที

“หอมจริง กลิ่นนี้ถูกปากกว่าลมทะเลตั้งเยอะ”

“ไอ้แก่หื่น มองอะไรของนาย? พวกเราไม่ใช่สาวน้อยไร้เดียงสานะ อย่าหวังจะเอาเปรียบพวกเรา”

“เธอนั่นแหละสาวน้อยไร้เดียงสา!”

หลินหลิงหลิงเดือดปุด ๆ ราวกับแมวน้อยขนพอง

“เขาเป็นกะลาสีระดับตำนานที่มีประสบการณ์โชกโชน! อยู่ที่นี่ไม่ยอมเกาะติดผู้เชี่ยวชาญเอาชีวิตรอดตัวจริง คนโง่ก็คือพวกเธอต่างหาก!”

“หึ ๆ!”

เซียวเม่ยกับบรรดาผู้หญิงที่อยู่ด้านหลังหัวเราะเยาะพร้อมกัน

“กะลาสีระดับตำนาน? พวกเธอก็เชื่อด้วยเหรอ?”

“ถ้านายเป็นกะลาสีระดับตำนานจริง ก็ไปเก็บมะพร้าวข้างบนลงมาสิ ไม่ใช่ว่าแค่อยากฉวยโอกาสขึ้นราคาหรอกเหรอ? ได้ ฉันเพิ่มเงินให้ เก็บมะพร้าวมาหนึ่งลูก ฉันจ่าย 2,000 หยวน พอไหม?”

เหยียนเฟิงขยับเข้าไปใกล้ครึ่งก้าว แล้วกดเสียงต่ำ

“ฝีมือระดับฉัน เงิน 2,000 หยวนซื้อไม่ได้หรอก ต้อง 200 ล้าน”

“นายว่าอะไรนะ?”

เซียวเม่ยเบิกตากว้าง

“นายคิดว่าตัวเองเก่งกาจนักหรือไง? รู้ไหมว่า 200 ล้านมันมากแค่ไหน? เงินมากขนาดนั้นทับนายตายได้เลยนะ!”

เหยียนเฟิงหัวเราะลั่น

“ทับฉันตายเหรอ? ดีเลย คุณนาย รีบจัดมาเร็ว”

ซูเนี่ยนชิงก้าวออกมาจากด้านหลังเซียวเม่ย

เธออายุน้อยกว่าเซียวเม่ยเกือบ 20 ปี ทั้งสวยกว่า เปี่ยมชีวิตชีวากว่า แววตาก็มั่นใจยิ่งกว่า

“อย่าคิดว่าถ้าไม่มีนายแล้วพวกเราจะเก็บมันไม่ได้! ฉันสอบเทควันโดได้สายดำ 3 ดั้ง ฉันจะไปเก็บเอง”

พูดจบ เธอก็ปีนต้น “มะพร้าว” ที่ลื่นลื่นขึ้นไปอย่างคล่องแคล่ว

ผู้หญิงคนนี้มีฝีมืออยู่บ้างจริง ๆ

เหยียนเฟิงแหงนหน้ามอง สายตากวาดผ่านส่วนโค้งของบั้นท้ายที่เกร็งแน่นของเธอ ก่อนจะจิ๊ปากเบา ๆ

เซียวเม่ยกับลูกทีมยิ้มหน้าบาน ส่วนโจวย่าก็เลียริมฝีปากไม่หยุด

“ดีจัง มีน้ำแล้ว! ขอบคุณนะคะพี่ซู!”

เซียวเม่ยโบก “มะพร้าว” ไปทางเหยียนเฟิง สีหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

“ฮึ! ไอ้แก่ นายไม่ใช่กะลาสีระดับตำนานเหรอ? พวกเราแก้ปัญหาเรื่องน้ำดื่มได้แล้ว แล้วนายล่ะ? คงไม่ได้ต้องทนกระหายอยู่คนเดียวหรอกนะ!”

หลินหลิงหลิงเพิ่งเห็นชัดว่า “มะพร้าว” พวกนี้หน้าตาไม่ถูกต้อง แต่เธอก็บอกไม่ได้ว่ามันแปลกตรงไหน

เหยียนเฟิงจงใจรอจนพวกเธอทุบ “มะพร้าว” ด้วยสีหน้าตื่นเต้นเต็มที่แล้ว ถึงค่อยพูดขึ้น

“ของนี่ไม่ใช่มะพร้าว เรียกว่าผลเปลือกน้ำเงิน กินแล้วจะอาเจียนท้องเสีย แถมตัวจะเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินนานถึง 3 วัน”

คำพูดของเหยียนเฟิงทำให้สีหน้าของเซียวเม่ยกับคนอื่น ๆ ชะงักไป

คนอื่นมองเขาด้วยความสงสัย ส่วนเซียวเม่ยกลับแค่นเสียงเย็นชา

“ไอ้แก่ อย่าคิดจะหลอกฉันนะ บริษัทขนส่งสินค้าแช่เย็นที่บ้านฉันขนมะพร้าวปีละเป็นพันตัน ฉันจะมีความรู้น้อยกว่านายได้ยังไง?”

พูดจบเธอก็ดื่มเข้าไปอึกหนึ่ง จากนั้นก็ทำสีหน้าอิ่มเอมราวกับผู้ชนะ

“อ้า! หวานจัง! ทำไมหวานขนาดนี้?”

เซียวเม่ยหันไปเร่งลูกทีมอย่างไม่พอใจ

“พวกเธอยังยืนบื้ออะไรอยู่? เชื่อคำพูดเหลวไหลของตาแก่นี่จริง ๆ เหรอ?”

แต่ในกลุ่มผู้หญิงที่อยู่ตรงนั้น ไม่มีใครกล้าลองอีกคน

“คุณนาย เขาพาคุณหนีเอาชีวิตรอดมาถึงที่นี่ได้ บางที...เขาอาจมีฝีมืออยู่บ้างก็ได้ค่ะ”

เหยียนเฟิงยิ้มเย็นชา

“ฉันบอกแล้วไงว่านี่เรียกว่าผลเปลือกน้ำเงิน! แค่ 20 นาที เธอก็จะท้องเสียจนหยุดไม่ได้ จับเวลากันได้เลย”

เขาหาหินปะการังสะอาด ๆ มานั่งไขว่ห้าง แล้วจงใจลากเสียงสูงต่ำ

“20 นาที 20 นาที 20 นาที 20 นาที...”

เซียวเม่ยตะโกนลั่น

“อย่าไปกลัวเขา! มะพร้าวนี่หวานกว่าทุกลูกที่ฉันเคยกิน ถ้าพลาดไปก็เป็นความเสียหายของพวกเธอเอง”

เหยียนเฟิงพูดประชดประชันอยู่ข้าง ๆ

“โอ๊ย เหลืออีก 15 นาทีแล้ว คุณนายเซียว ท้องยังสบายดีอยู่ไหม?”

“ฮึ! พวกเธอไม่ดื่ม ฉันดื่มเอง พอฉันดื่มหมดแล้วอย่ามาเสียใจทีหลังล่ะ”

เซียวเม่ยยังปากแข็ง แต่โจวย่าลูกสาวของเธอกลับดึงแขนเสื้อไว้

“แม่ อย่าดื่มเลย...”

เซียวเม่ยสะบัดมือเธอออก

“กลัวอะไร! เชื่อแม่สิ! แม่เป็นเศรษฐีที่มีทรัพย์สินเป็นหมื่นล้าน จะไปแพ้ไอ้ต้มตุ๋นแก่ ๆ ได้ยังไง?”

“เฮ้ ฉันอยากเห็นจริง ๆ ว่าเศรษฐีหมื่นล้านจะถ่ายทองคำออกมาได้ไหม”

20 นาทีต่อมา

“โครกคราก”

“อ๊า! ปวดท้องจัง!”

เซียวเม่ยหน้าซีดเผือด รีบวิ่งเข้าไปในป่า...

ตอนที่เธอออกมา ขาก็แทบไม่มีแรง จนต้องให้ลูกสาวประคอง

บริเวณลำคอยังมีผิวหนังเป็นปื้นใหญ่เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินจริง ๆ

“อ๊า! มันมีพิษจริงด้วย!”

พวกผู้หญิงโยนผลเปลือกน้ำเงินลงกับพื้น แล้วหันไปมองเหยียนเฟิงพร้อมกัน

แววตาของพวกเธอเพิ่มความยำเกรงขึ้นมานิดหนึ่ง

“ต่อไปอย่าสุ่มสี่สุ่มห้ากินของมั่ว ๆ อีก!”

เหยียนเฟิงหัวเราะเยาะ ก่อนเดินจากไปยังไม่วายหันกลับมาแทงใจดำซ้ำ

“จำไว้ บนเกาะนี้เงินก็แค่เศษกระดาษ ฝีมือของฉันต่างหากที่เป็นของจริง ไม่พอใจเหรอ? ก็กลืนไว้สิ”

ผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังรู้สึกเหมือนมีก้อนหินกดทับลำคอของแต่ละคน

หลังจากนั้นพักใหญ่ เสียงหายใจจึงค่อยดังขึ้น

แต่เซียวเม่ยยังรวบรวมแรงที่เหลืออยู่ กำหมัดแน่นแล้วพูดเสียงเย็น

“ไอ้แก่ ครั้งนี้ถือว่านายชนะแล้วก็แล้วกัน คอยดูครั้งหน้า ฉันไม่มีทางแพ้อีกแน่!”

เหยียนเฟิงกับหลินหลิงหลิงเดินไปได้ไม่ไกล เขาก็มองรากไม้ที่เลื้อยคดเคี้ยวอยู่บนพื้น และบางครั้งก็ย่อตัวลงสำรวจอย่างละเอียด

หลินหลิงหลิงมองเขาด้วยความสงสัย

“ทำไมนายถึงดูรากไม้ล่ะ?”

เหยียนเฟิงตอบว่า “ใบไม้หันเข้าหาแสง รากไม้หาน้ำ ตรงไหนรากไม้สมบูรณ์ ตรงนั้นก็มีน้ำใต้ดินมาก”

“หาน้ำก็ดูรากไม้ ดูคราบน้ำบนหิน แล้วก็ดูพวกแมลงกับมด อีกไม่นานเธอก็เรียนรู้ได้”

“แน่นอนว่าทักษะระดับสูงแบบนี้ พวกผู้หญิงที่ไม่เคยต้องลงมือทำอะไรเอง ต่อให้เรียนทั้งชีวิตก็ไม่มีวันทำได้”

เมื่อเห็นฝูงมดเดินเข้าออกใต้ก้อนหินใหญ่ เขาก็ย่อตัวลงชี้ “ข้างใต้นี้น่าจะมีน้ำ ลองยกออกดู”

ทั้งสองช่วยกันพลิกก้อนหินออก ข้างใต้กลับเผยให้เห็นปากถ้ำแห่งหนึ่ง

ปากถ้ำกว้างพอ ๆ กับเอวผู้ชายและสูงกว่าคนหนึ่งช่วงตัว ผู้หญิงสามารถกระโดดลงไปนั่งตักน้ำได้

ตรงกลางก้นถ้ำมีตาน้ำจากหินงอกหินย้อยขนาดเท่าไข่ไก่อยู่จริง ๆ

ตาน้ำนั้นผุดฟองปุด ๆ ไม่หยุด ส่วนแอ่งน้ำที่ขังอยู่ในหินมีปริมาณมากพอ ๆ กับถังใบใหญ่

ทันทีที่เหยียนเฟิงมองไปยังผิวน้ำ ข้อความจากระบบก็ปรากฏขึ้นพอดี

“น้ำด่างอ่อน สะอาดบริสุทธิ์ ไม่มีพิษและปราศจากปรสิต ดื่มได้โดยตรง”

หลินหลิงหลิงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

“มีน้ำจริง ๆ ด้วยเหรอ? นายทำได้ยังไง ถึงได้เก่งขนาดนี้?”

เหยียนเฟิงหัวเราะลั่น

“นี่เรียกว่าอะไรน่ะเหรอ? เรียกว่าสวรรค์ประทานอาหารให้ไง ฉันกระหายน้ำเมื่อไหร่ มันก็ต้องพ่นน้ำออกมาปุด ๆ”

“น้ำนี้ดื่มได้เลย หลิงหลิง ลงไปใช้มือรองขึ้นมาดื่มสิ”

หลินหลิงหลิงกระโดดลงไปในโพรง เธอดมกลิ่นน้ำแล้วถามว่า “ไม่มีกลิ่นแปลก ๆ แต่มีปรสิตหรือมีพิษหรือเปล่า?”

เหยียนเฟิงกลอกตา

“ถ้าไม่เชื่อก็รองมาให้ฉันสิ ฉันบอกแล้วว่าดื่มได้เลย ทำไมเธอไม่เชื่อสักที?”

หลินหลิงหลิงถลึงตาใส่เหยียนเฟิง

“ก็เพื่อสุขภาพของพวกเรานี่นา ถ้าดื่มแล้วเป็นอะไรขึ้นมา ค่อยมาเสียใจทีหลังก็ไม่ทันแล้ว”

เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวักน้ำขึ้นมาลองจิบหนึ่งคำ

“หวานจัง นุ่มคอด้วย อร่อยกว่าน้ำขวดอีก แต่...”

เธอประคองน้ำขึ้นมายื่นตรงหน้าเหยียนเฟิง

“ช่วยลองพิษให้หน่อย!”

ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอเผยความเขินอายออกมาเล็กน้อย แต่ก็ยังรอจนเหยียนเฟิงดื่มน้ำในอุ้งมือจนหมด

ทั้งสี่ตาสบกัน เธอก้มหน้าลง แต่ไม่นานก็เงยขึ้น เผยรอยยิ้มจริงใจ

“ฉันรอต้มน้ำให้เดือดก่อนค่อยดื่มดีกว่า ขอรอดูนายก่อนว่าจะโดนพิษตายไหม”

เหยียนเฟิงกัดฟันด้วยความโมโห

“ได้ เธอเก่งมาก! ถ้าฉันโดนพิษตาย จะเป็นผีมายืนหัวเตียงเธอทุกคืน คอยดูว่าเธอจะหลับลงไหม!”

เขาไปหาไม้ไผ่ในป่าแล้วเอามาทำเป็นกระบอก ใส่น้ำได้ไม่มาก แต่พอใช้คืนนี้

เหยียนเฟิงให้หลินหลิงหลิงช่วยกันเอาหินกลับไปวางที่เดิม

“วางหินกลับที่เดิมด้วย นี่เป็นไพ่ตายสำคัญที่สุดของพวกเราตอนนี้ อย่าทำให้น้ำปนเปื้อนล่ะ!”

หลินหลิงหลิงหัวเราะคิกคัก

“พวกโง่นั่นยังดูถูกพวกเราอีก ฉันอยากเห็นจริง ๆ ว่าพวกเธอจะหาน้ำเจอได้ยังไง!”

เหยียนเฟิงแค่นเสียง

“พวกเธอน่ะเกิดมาเพื่อดื่มน้ำโคลน รอให้ดื่มปรสิตเข้าไปเต็มท้องก่อน แล้วจะรู้เองว่าตาน้ำพุนี่มีค่าขนาดไหน”

ขณะที่ทั้งคู่ถือกระบอกไม้ไผ่เดินกลับ จู่ ๆ เหยียนเฟิงก็รู้สึกใจหวิวขึ้นมา

เขาหยุดเดินโดยไม่รู้ตัว

“หยุด! ข้างหน้ามีอะไรบางอย่าง!”

เขาย่อตัวลง คว้ากิ่งไม้ใหญ่จากพื้นขึ้นมาทันที

จากส่วนลึกของป่ามีเสียงหายใจต่ำ ๆ ดังมา

ต่อจากนั้นพุ่มไม้ก็แยกออก สัตว์ป่าตัวหนึ่งขนาดเท่าแพะปรากฏขึ้นห่างออกไปสิบก้าว

มันมีหน้าตาคล้ายสุนัข แต่ดวงตาสีแดงก่ำเบิกกว้าง เผยเขี้ยวขาววาววับ จ้องเหยียนเฟิงกับพวกเขม็ง

หลินหลิงหลิงร้องเสียงเบา

“ตัวนี้เป็นหมาป่าเหรอ?”

เธอถอยหลัง ร่างกายสั่นเทา แต่ก็ยังเก็บก้อนหินขึ้นมา

“ฉันสู้หมาป่าไม่เป็น แต่ถ้านายต้องการความช่วยเหลือก็ตะโกนเรียกนะ”

เหยียนเฟิงเองก็สงสัย เพราะสัตว์ตัวนี้ไม่เหมือนหมาป่าชนิดใดที่เขารู้จัก

ระบบแสดงข้อความขึ้นมาในจังหวะนั้น

“หมาป่าดินแห่งเกาะร้าง กินได้ เนื้อนุ่มละเอียดและหอมอร่อย พลังโจมตีสูง”

เหยียนเฟิงหรี่ตาลง

หมาป่าดินแห่งเกาะร้างเหรอ?

เป็นสายพันธุ์ใหม่จริง ๆ ด้วย

กินได้งั้นเหรอ?

พลังโจมตีสูงงั้นเหรอ?

เขามองรูปร่างของหมาป่าแล้วหัวเราะเย็นชา

หมาป่าตัวใหญ่เท่าแพะ ต่อให้พลังโจมตีสูงแค่ไหนจะเก่งสักเท่าไรกันเชียว

เมื่ออยู่ต่อหน้ามนุษย์ ผู้มีสติปัญญาและถืออาวุธอยู่ในมือ หมาป่าตัวนี้ก็มีแต่จะถูกกดเอาไว้

ขอแค่แขนขาแก่ ๆ ของเขาไม่ทรยศ โอกาสชนะก็มีมากกว่า 70 เปอร์เซ็นต์

“ฉันกำลังกลุ้มอยู่พอดีว่าคืนนี้มีแต่ผลไม้ป่ากินเล่น แล้วแกก็เอาเนื้อมาเสิร์ฟถึงที่ รู้ความดีนี่!”

“หลิงหลิง หลบไปอยู่ข้างหลังฉัน”

เขาประจันหน้ากับหมาป่าจากระยะไกล

ทั้งสองฝ่ายต่างคิดถึงเรื่องเดียวกัน

จะฆ่า “อาหาร” ฝั่งตรงข้ามยังไงดี

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป