อายุหกสิบแล้ว ไหงกลายเป็นราชันเกาะร้าง

ตอนที่ 2 ฉันอายุ 60 แล้ว ทำไมถึงกลายเป็นราชาเกาะร้าง

9 นาที· 2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลินหลิงหลิงตัวสั่นเล็กน้อย

“นั่นอะไรน่ะ? ชนต้นไม้ใหญ่ขนาดนั้นล้มได้ เป็นหมูป่าหรือเปล่า?”

เหยียนเฟิงหรี่ตามองไปทางนั้น แต่ไม่เห็นสัตว์ป่า

ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังขมวดคิ้วแน่น

“หลิงหลิง ตอนอยู่บนเรือ ฉันสอนเทคนิคสังเกตทะเลให้เธอตั้งหลายอย่าง เธอรู้สึกว่ามีอะไรแปลก ๆ ไหม?”

“จุดที่เรืออับปางอยู่ทางตะวันออกของมหาสมุทรแปซิฟิก ใกล้แผ่นดินใหญ่ทวีปอเมริกาเหนือ”

“ก่อนขึ้นเกาะทุกอย่างยังปกติดี แต่ตอนนี้ล่ะ?”

“กระแสน้ำที่พัดเข้าหาเราเมื่อกี้หายไปแล้ว ลมมรสุมก็ไม่รู้สึกถึงเหมือนกัน”

เขาหยิบเข็มทิศออกมา เข็มหมุนติ้วอย่างรวดเร็วราวกับลูกข่าง

“แล้วก็สนามแม่เหล็กแถวนี้…”

หลินหลิงหลิงยกมือปิดแก้ม

“สนามแม่เหล็กแปรปรวนเหรอ? หมายความว่าถึงมีทีมช่วยเหลือ ก็อาจหาเราไม่เจองั้นเหรอ?”

เหยียนเฟิงกับเธอเงียบไปพร้อมกัน

เหยียนเฟิงลูบคาง

“น่าสนใจดี ดูเหมือนสวรรค์ก็ไม่อยากให้ฉันไป งั้นฉันก็เป็นเจ้าถิ่นอยู่ที่นี่เลยแล้วกัน”

……

“หยุด! ทุกคนหยุดเดี๋ยวนี้!”

เสียงผู้หญิงแหลมสูงดังบาดแก้วหูมาจากโขดหินที่สูงที่สุดริมฝั่ง

ไม่รู้ว่าเซียวเม่ยขึ้นไปยืนบนก้อนหินสูงสุดตั้งแต่เมื่อไร เธอกำลังมองฝูงชนที่แย่งชิงเสบียงอยู่ด้านล่างด้วยสายตาเหยียดหยัน

เสื้อผ้าของเธอเปียกชุ่ม เครื่องสำอางถูกน้ำทะเลชะล้างจนหมด ผมเป็นลอนยุ่งเหยิง

แต่ราศีของผู้มีอำนาจที่ซึมซับมาจากการอยู่กับเงินทองมานานกลับไม่ลดลงแม้แต่น้อย

“เลิกแย่งกันได้แล้ว!”

“ตอนนี้เราควรร่วมมือกัน!”

“เรือไห่เสินมีระบบระบุตำแหน่งจีพีเอสที่ทันสมัยที่สุด หลังชนเรือก็ส่งข่าวออกไปทันที ขอแค่สามวัน ไม่สิ…”

“อย่างช้าที่สุดสองวัน ทีมช่วยเหลือก็จะมาถึงที่นี่!”

ฝูงชนเงียบลง

มือที่กำลังคว้าเสบียงค่อย ๆ คลายออก

“คุณผู้หญิงพูดถูก เราไม่จำเป็นต้องแย่งเสบียงแค่นี้กันหรอก”

ผู้คนบนชายหาดค่อย ๆ สงบลงอย่างไม่น่าเชื่อ

เซียวเม่ยจงใจเหลือบมองมาทางเหยียนเฟิง

แววตานั้นเต็มไปด้วยความเวทนาแบบคนที่อยู่เหนือกว่า

หลินหลิงหลิงโมโหจนหน้าอกกระเพื่อมแรง

“มองอะไร? นี่คือท่าทีที่เธอใช้ตอบแทนคนมีพระคุณเหรอ?”

เซียวเม่ยแค่นเสียงเย็นชา ก่อนพูดต่ออย่างฮึกเหิม

“ทุกคน เรือชูชีพทั้ง 12 ลำบนเรือมาถึงที่นี่ครบแล้ว คนที่หนีออกมาทั้งหมดอยู่ที่นี่!”

“ถึงจะรู้ว่าอีก 3 วันก็มีคนมาช่วย แต่เราก็ต้องวางแผนกันไว้”

เธอชี้ไปยังเสบียงอันน้อยนิดบนชายหาด ดวงตาเป็นประกาย

“เสบียงแค่นี้ไม่พอแน่ ต้องหาทางกันแล้ว”

เซียวเม่ยยิ้มอย่างได้ใจ เท้าเอวแล้วก้าวขาเรียวยาวไปข้างหน้าสองก้าว

“ฉัน เซียวเม่ย บริหารกลุ่มธุรกิจมูลค่าหลายหมื่นล้าน เรื่องเอาชีวิตรอดแค่นี้ง่ายมาก ใครเชื่อฉันก็มารวมตัวกัน แล้วไปหาน้ำกับฉัน”

พูดจบ เธอก็ก้มมองฝูงชนด้านล่างอีกครั้ง

เหยียนเฟิงหัวเราะ แล้วตะโกนสุดเสียง

“นี่ คุณนายใหญ่เซียว คุณมั่นใจได้ยังไงว่าทีมช่วยเหลือจะมาถึงใน 3 วัน? ราชามังกรโทรมาบอก หรือเง็กเซียนฮ่องเต้มาบอกในฝันล่ะ?”

เซียวเม่ยขมวดคิ้ว จ้องเขาเขม็ง

“หุบปาก! ถ้าอยากมากับฉันไปหาน้ำก็เข้ามา ถ้าไม่อยากมาก็อย่าพูดพล่าม!”

เธอยังพูดไม่ทันจบ เสียงทุ้มหนักก็ดังขึ้นจากฝูงชน

“คุณผู้หญิงพูดไม่ถูกนะ คุณไม่มีทางยืนยันได้เลยว่าทีมช่วยเหลือจะมาถึงใน 3 วัน ทุกคนต้องเตรียมตัวรับมือระยะยาว”

ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมเล็กน้อยเดินออกมายังกลางฝูงชน

เหยียนเฟิงจำได้ว่าชายคนนี้คือหวงจินติ่ง ประธานบริษัทลงทุนจินติ่ง

เขาเป็นมหาเศรษฐีที่มีทรัพย์สินหลายหมื่นล้านและออกข่าวอยู่บ่อย ๆ ไม่มีใครในที่นี้ไม่รู้จักเขา

เขายิ้มมองผู้คนรอบตัว ราศีของผู้มีอำนาจที่แผ่ออกมานั้นไม่ด้อยไปกว่าเซียวเม่ยเลย

“ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือสร้างที่พัก เพราะอุณหภูมิกลางวันกับกลางคืนในทะเลต่างกันมาก ถ้าไม่มีที่หลบลม ตอนกลางคืนจะลำบากเอาได้”

“ฟ้าใกล้มืดแล้ว ทุกคนอย่ามัวลังเล ฉันเคยเป็นทหารและสร้างที่พักเป็น แต่ต้องมีคนมาช่วย”

เซียวเม่ยแย้งว่า

“ที่พักยังไม่ใช่เรื่องด่วน ตอนนี้เพิ่งต้นฤดูใบไม้ร่วง จะหนาวได้สักแค่ไหน? สิ่งสำคัญที่สุดคือหาอาหารกับน้ำดื่ม!”

หวงจินติ่งหัวเราะเยาะ

“ไม่มีที่พัก ถ้ากลางคืนอุณหภูมิลดฮวบหรือฝนตก คนก็อาจตัวเย็นจนตายได้!”

“อีกอย่าง ผู้หญิงที่ไม่มีประสบการณ์เอาตัวรอดอย่างคุณ จะหาอาหารกับน้ำเจอจริงเหรอ?”

“ไม่ได้ดูถูกนะ แต่คนอย่างคุณคงเก็บได้แค่กิ่งไม้กับหอยทะเลนิดหน่อย อย่างมากก็เท่านั้นแหละ!”

เซียวเม่ยไม่พอใจจนรีบขึ้นเสียง

“คุณบอกว่าพวกเราผู้หญิงทำไม่ได้เหรอ หวงจินติ่ง ทรัพย์สินฉันไม่น้อยไปกว่าคุณหรอก แล้วคนที่ทำให้ทุกคนสบายใจเมื่อกี้ก็คือฉัน!”

“ฉันว่าพวกคุณยังพูดไม่ตรงประเด็นนะ”

หญิงสาวในชุดลำลองคนหนึ่งเดินออกมาจากฝูงชน

เธอมีบุคลิกโดดเด่นไม่แพ้กัน เริ่มจากแนะนำตัวอย่างมั่นใจ

“ฉันซูเนี่ยนชิง ประธานกลุ่มธุรกิจตระกูลซู ฉันคิดว่าเราควรแยกเป็นทีมชายกับทีมหญิง”

“ที่พักกับอาหารสำคัญก็จริง แต่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ พวกเราผู้หญิงต้องป้องกันตัวเองไม่ให้ถูกทำร้ายเป็นอันดับแรก!”

“ที่นี่ไม่มีใครคอยรักษากฎหมาย ฉันไม่อยากกลับไปแล้วยังต้องขึ้นศาลฟ้องพวกหื่นกามอีก”

คำพูดของเธอทำให้หญิงสาวรอบข้างสูดปากด้วยความตกใจ

ผู้คนเริ่มแยกกลุ่มกันอย่างเห็นได้ชัด

ผู้ชายส่วนใหญ่ไปยืนอยู่ข้างหลังหวงจินติ่ง

ส่วนหญิงสาวกว่ายี่สิบคนไปยืนอยู่ข้างหลังซูเนี่ยนชิง

ซูเนี่ยนชิงยิ้มอย่างได้ใจ แล้วเชิดหน้าขึ้นใส่เซียวเม่ย

“คุณผู้หญิง ผู้ชายพวกนั้นเชื่อถือไม่ได้ เรามาหาทางเอาตัวรอดกันเองเถอะ”

เซียวเม่ยกัดฟัน แค่นเสียงเย็นชา แล้วดึงลูกสาวไปยืนข้างหน้าซูเนี่ยนชิง

“ได้! ให้พวกผู้ชายเฮงซวยพวกนั้นเห็นผลของการดูถูกผู้หญิงไปเลย!”

หลินหลิงหลิงกระซิบข้างหูเหยียนเฟิง

“พวกเขาเถียงกันเรื่องแค่นี้ไปทำไม? ต้องการอะไรกันแน่?”

เหยียนเฟิงหัวเราะเยาะ

“ตอนนี้ถ้าได้เป็นผู้นำ แล้วออกไปจากเกาะได้ ก็จะเป็นข่าวดัง บริษัทของพวกเขาได้ประโยชน์มหาศาล”

“ถึงหนีออกไปไม่ได้ อย่างน้อยมีคนอยู่ข้างหลังเป็นกลุ่ม ก็มีโอกาสรอดมากกว่าต้องเอาตัวรอดคนเดียว”

หลินหลิงหลิงแค่นเสียง

“แต่พวกเขาไม่รู้เรื่องเอาตัวรอดเลย แบบนี้ไม่ตลกไปหน่อยเหรอ?”

เหยียนเฟิงหัวเราะเยาะเช่นกัน จากนั้นก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วโบกมือ

“ทุกคน ฉันไม่ร่วมวงเล่นสนุกด้วยหรอก อย่ามายุ่งกับฉัน ใครกล้ามาป่วนถิ่นฉัน ก็อย่าหาว่ากำปั้นฉันไม่ปรานี!”

เขากวาดตามองทุกคนอย่างเย็นชา ก่อนพาหลินหลิงหลิงเดินเข้าไปในป่า

หวงจินติ่งหัวเราะเยาะ

“ตาแก่นั่นก็แค่หลอกเด็กผู้หญิงได้เท่านั้นแหละ”

เขาสั่งคนที่ยืนอยู่ข้างตัว

“ตอนนี้ทุกคนตรวจนับเสบียง”

เสียงแหลมของเซียวเม่ยดังขึ้นทันที

“แบ่งเสบียงให้พวกเราครึ่งหนึ่ง!”

แล้วการโต้เถียงก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง

……

เหยียนเฟิงพาหลินหลิงหลิงเดินเข้าไปในป่า

เขารับหน้าที่เป็นครูสอนเอง

“อย่างแรกต้องหาที่นอน เรื่องนี้หวงจินติ่งพูดไม่ผิด ถ้าไม่มีที่กำบังลมฝน กลางคืนเธอได้หนาวตายแน่”

หลินหลิงหลิงย่อมไม่คัดค้าน

ยิ่งเดินลึกเข้าไป เหยียนเฟิงก็ยิ่งตกใจ พืชบนเกาะนี้ไม่มีสักชนิดที่เขารู้จัก ทำได้แค่ใช้ระบบช่วยจำแนก

จู่ ๆ หลินหลิงหลิงก็เห็นต้นหนึ่งที่ดูเหมือน “ต้นมะพร้าว”

เธอชี้ไปยังผลบนต้นแล้วถามว่า

“เก็บลงมาได้ไหม? มะพร้าวช่วยเติมน้ำให้ร่างกายได้ดีกว่าสตรอว์เบอร์รีป่าเยอะเลย”

เหยียนเฟิงกลับส่ายหน้า

“ยัยหนู นี่เรียกผลเปลือกน้ำเงิน หน้าตาเหมือนมะพร้าว แต่ถ้าดื่มเข้าไปจะท้องเสียจนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่ แถมผิวยังเปลี่ยนเป็นสีเหมือนอวตารได้ด้วย”

หลินหลิงหลิงมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับมามองเหยียนเฟิงด้วยแววตาจริงจัง

“แน่ใจนะ? ไม่ใช่ว่าเก็บไม่ถึงแล้วหลอกฉันใช่ไหม?”

เหยียนเฟิงชะงักไป ก่อนหัวเราะลั่น

“เฮ้ ยัยเด็กนี่ กล้าใช้วิธียั่วให้ฉันทำเหรอ? ได้เลย ไว้เจอพวกที่ไม่รู้จักเจียมตัว ฉันจะทำให้ดูเอง”

เดินต่อไปอีกนาน จู่ ๆ ก็เห็นภูเขาลูกเล็กอยู่ข้างหน้า

เขาพาหลินหลิงหลิงสำรวจรอบ ๆ แล้วในที่สุดก็พบ “ที่พักชั่วคราว” ที่ถูกใจ

ถ้ำเล็ก ๆ แห่งนี้สูงราว 2 เมตร ข้างในมีพื้นที่ประมาณเท่าเตียงคู่หนึ่งเตียง

พื้นเป็นหินแห้ง ไม่มีแมลง ถือว่าสะอาดมาก

ถ้าสองคนนอนด้วยกันคงรู้สึกคับแคบ แต่ก็พอใช้ได้

เหยียนเฟิงถอนหายใจอย่างโล่งอก

“มีที่นอนแล้ว ตอนนี้ไปหาน้ำกัน!”

หลินหลิงหลิงกลับหน้าแดงไปถึงใบหู

“จะนอนเบียดกับฉันเหรอ? นายจะไม่ทำอะไรฉันกลางดึกใช่ไหม?”

เหยียนเฟิงมองหญิงสาวตรงหน้าที่เขินอายจนหน้าแดง

เธออยู่ในวัยสาว ดวงตาใสกระจ่าง รูปร่างเป็นทรงเอสที่สมบูรณ์แบบ

ผมดำขลับยาวสยายลงบนไหล่ บางส่วนตกอยู่บนลำคอขาวและไหปลาร้า

ริมฝีปากอวบอิ่มชุ่มชื้น สีชมพูระเรื่อยังติดน้ำสตรอว์เบอร์รีป่าที่แดงฉานราวกับเลือดจากเมื่อครู่

หน้าอกงดงามที่ไม่เคยทำให้ชายคนไหนตื่นเต้นมาก่อนกลับหยิ่งทะนงเป็นธรรมชาติ ขยับตามลมหายใจแต่ละครั้งก็สะกดสายตาไว้ได้อยู่หมัด

ลูกกระเดือกของเหยียนเฟิงขยับขึ้นลง

เธอยังสาวและเปี่ยมไปด้วยพลัง ทุกอย่างบนตัวไร้ที่ติ ถ้าไม่อย่างนั้นตอนแรกเขาคงไม่เลือกเธอ

เพื่อรั้งเธอไว้ เหยียนเฟิงจำเป็นต้องใช้ลูกไม้สักหน่อย

“คิดอะไรอยู่? ฉันอายุ 60 แล้ว ครึ่งตัวลงไปอยู่ในโลงแล้ว ยังจะกินเธอได้อีกหรือไง?”

สีหน้าของหลินหลิงหลิงชะงักไป แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ที่จะโต้กลับ

“ผู้ชายถ้ายังไม่ถูกแขวนอยู่บนผนัง ก็ไม่มีวันเลิกคิดหรอก!”

“ฉันมาด้วยเพราะรับงานของนาย ถ้านายกล้าล้ำเส้น ฉันจะ…”

เหยียนเฟิงยกมุมปากขึ้น

ถ้าหลินหลิงหลิงไปจริง เขาคงทำใจไม่ได้

ไม่ต้องรีบหรอก รอให้ฉันกลับไปเป็นหนุ่มอีกครั้งก่อน แล้วค่อยดูว่าเธอยังเดินไหวหรือเปล่า

ทั้งสองเข้าไปในป่าอีกครั้ง แต่เดินไปได้ไม่ไกลก็เจอกับกลุ่มผู้หญิงล้วนของเซียวเม่ย

เซียวเม่ยมองเหยียนเฟิงอย่างเย็นชา ชี้ไปยังผลเปลือกน้ำเงิน 12 ผลบนต้น แล้วออกคำสั่งทันที

“ตาแก่ ลูกสาวฉันหิวน้ำ เก็บมะพร้าวลงมาให้หน่อย ผลละ 1,000 หยวน”

เหยียนเฟิงมองผลเปลือกน้ำเงิน แล้วมองเซียวเม่ย ก่อนหัวเราะเยาะไม่หยุด

“1,000 หยวนเหรอ? คุณนายใหญ่เซียว เงินของคุณบนเกาะนี้เอาไปเช็ดก้นยังรู้สึกแข็งเลย”

เขากวาดตามองรูปร่างเว้าโค้งของเซียวเม่ยตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วยิ้มเจ้าเล่ห์

“แต่ถ้าคุณยอมพูดดี ๆ เรียกฉันเพราะ ๆ สักคำ แล้วฉันอารมณ์ดีขึ้นมา บางทีอาจช่วยก็ได้”

เซียวเม่ยโมโหจนหน้าเขียว “นาย… ไอ้แก่หื่นกาม!”

เหยียนเฟิงโบกมือ

“ไป ๆ อยากได้ก็เก็บเอง อย่ามาขวางฉันหาน้ำ”

เขาอยากเห็นเหมือนกันว่าผู้หญิงคนนี้จะกล้ากินผลเปลือกน้ำเงินที่ทำให้ท้องเสียจริงหรือเปล่า

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป