ในห้องประชุม ผู้อำนวยการหลิวปินฟาดกองรายงานข้อมูลลงบนโต๊ะ
“อัตราการจ่ายเงินลดลงสามจุด! ผู้เล่นรายวันหายไปแปดเปอร์เซ็นต์! คะแนนในฟอรัมดิ่งจาก 3.2 เหลือ 2.1! กู้หมิง ดูสิว่านายทำกิจกรรมขยะอะไรลงไป!”
น้ำลายของเขากระเด็นใส่เต็มหน้ากู้หมิง
ส่วนกู้หมิงได้แต่กำแผนกิจกรรมที่แก้มาแล้วสิบสามรอบไว้แน่น ไม่พูดอะไรสักคำ
เมื่อสามเดือนก่อน ตอนที่เขายื่นแผนขึ้นไปครั้งแรก เขาก็บอกแล้วว่ากิจกรรมนี้เป็นการฆ่าไก่เอาไข่
บีบทรัพยากรที่ปกติต้องใช้เวลาเก็บเป็นเดือนให้เหลือแค่สามวัน ผู้เล่นที่ไม่เติมเงินแม้แต่เศษเสี้ยวของรางวัลหลักก็ยังเอื้อมไม่ถึง
นี่ไม่ใช่การจัดกิจกรรม แต่เป็นการเอาคำว่า “ไม่มีเงินก็ไสหัวไป” แปะใส่หน้าผู้เล่นตรง ๆ
ตอนนั้นกู้หมิงยืนอยู่ในห้องทำงานของหลิวปินแล้วพูดว่า
“ถ้าบีบผู้เล่นทั่วไปหนักเกินไป พวกเขาก็เลิกเล่นกันหมด พอผู้เล่นสายฟรีกับสายเติมน้อยหนีไปหมดแล้ว พวกวาฬที่เติมเงินไปจะไปสู้กับใคร? ซื้อสกินมาให้ใครดู? ถึงตอนนั้นพวกเขาก็รู้สึกไม่สนุกเหมือนกัน ถ้าผู้เล่นรายวันทั้งเกมพัง รายได้ก็จะ—”
“นายรู้อะไร?”
หลิวปินขัดขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า
“นี่เรียกว่ากลยุทธ์สร้างรายได้”
เขายกแก้วชาขึ้นจิบ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูแคลน
“พอผู้เล่นอยู่ต่อกันน้อยลง ก็ยิ่งต้องขุดเงินจากคนที่ยอมจ่ายให้หนักขึ้น ผู้เล่นทั่วไปอยากเล่นก็เล่น ไม่อยากเล่นก็ไสหัวไป พวกเราสนใจแค่ผู้เล่นที่จ่ายเงิน พวกเขาอยากได้พลังรบ อยากได้ของสวย ๆ อยากได้ความสะใจ ขอแค่ตอบสนองความต้องการให้ครบ รายได้ก็เพิ่มขึ้นเองไม่ใช่หรือไง?”
“แต่ถ้าเกมไม่สนุก—”
“สนุกแล้วเอามากินแทนข้าวได้หรือไง?”
หลิวปินเงยหน้าขึ้น มองกู้หมิงราวกับกำลังมองคนโง่ที่ไร้เดียงสา
“ความสนุกเปลี่ยนเป็นอัตราการจ่ายเงินได้หรือไง?”
กู้หมิงอ้าปาก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร
เขาเป็นแค่ลูกจ้าง ต่อให้มีความคิดในใจแค่ไหนก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้
เบื้องบนสั่งให้ทำอะไร เขาก็ต้องทำตามนั้น
เพราะอย่างนั้นเขาจึงเขียนแผนตามที่หลิวปินต้องการทุกอย่าง และคนที่อนุมัติขั้นสุดท้ายก็ไอ้หมอนี่เอง
แล้วพอเปิดให้เล่นจริงจนเกมพัง กลับกลายเป็นความผิดของเขาทั้งหมดงั้นหรือ?
“กู้หมิง! นายเป็นหัวหน้าฝ่ายวางแผน เรื่องนี้ถ้านายไม่รับผิดชอบ แล้วใครจะรับ?”
หลิวปินตบโต๊ะประชุมเสียงดังจนแก้วน้ำกระโดดขึ้นมาครั้งหนึ่ง
กู้หมิงเงยหน้าขึ้น สายตากวาดผ่านศีรษะที่พากันก้มต่ำเป็นแถวในห้องประชุม
สัปดาห์ก่อน จางหัวหน้าฝ่ายศิลป์ยังตบไหล่เขาในห้องพักดื่มชาแล้วพูดว่า กิจกรรมนี้ออกแบบมาโหดเกินไปจริง ๆ ตอนนี้ถึงเวลาที่เขาควรพูดอะไรสักอย่างแล้ว แต่ผลกลับก้มหน้าดูโทรศัพท์ นิ้วเลื่อนไปมาบนหน้าจออย่างรวดเร็ว ไม่รู้ว่ากำลังไถดูข่าวด่วนอะไรอยู่
ส่วนหลี่ฝ่ายวางแผนค่าสถานะ ลูกศิษย์ที่เขาปั้นมากับมือ
ตอนนี้กำลังแสร้งทำเป็นพลิกสมุดจด สายตาหลบเลี่ยง ไม่กล้าสบตาเขาเลย
กู้หมิงกำเอกสารในมือแน่นจนแทบจะขยำกระดาษทั้งปึกให้ขาด
เขาอยากกระชากบัตรพนักงานออกจากคอแล้วฟาดใส่หน้าหลิวปิน พร้อมตะโกนว่าผมไม่ทำแล้ว
แต่เขาทำไม่ได้
หนี้บ้านยังเหลืออีกยี่สิบปี หนี้รถอีกสี่ปี ค่าเช่าห้องถูกหักตรงเวลาทุกเดือน ยาลดความดันของแม่หยุดกินไม่ได้ ค่าเทอมเทอมหน้าของน้องชายก็ยังรวบรวมไม่ครบ
เขาสูดหายใจลึก ๆ อดทนไว้ เขายอมรับความซวยนี้
กู้หมิงฝืนกดความไม่ยอมรับทั้งหมดลงไป พร้อมกลืนศักดิ์ศรีของตัวเองลงคอไปด้วย
“คืนนี้ผมจะแก้ใหม่อีกฉบับ”
“จะแก้อะไรอีก?”
หลิวปินโบกมือ ตัดสินใจอย่างไม่ใส่ใจ
“ประกาศให้ผู้เล่นรู้ไปเลยว่ากิจกรรมอัปเกรดทางเทคนิคจะจบก่อนกำหนด แล้วชดเชยให้ห้าร้อยเหรียญก็พอ นายกลับไปคิดดูว่ากิจกรรมไตรมาสหน้าจะออกแบบยังไง อย่ามาสร้างเรื่องปวดหัวแบบนี้ให้ฉันอีก!”
ห้าร้อยเหรียญ
คิดเป็นเงินจริงก็แค่ห้าหยวน
เขาไม่กล้าคิดด้วยซ้ำว่าผู้เล่นจะด่ากันขนาดไหนหลังเห็นประกาศ ฟอรัมจะเดือดจนเป็นยังไง แล้วจะมีรีวิวแย่ ๆ ถูกโพสต์เพิ่มอีกกี่รายการ
แต่เขาไม่มีแรงจะเถียงแล้ว
เขาหันหลังเดินออกจากห้องประชุม ด้านหลังมีเสียงกระซิบกระซาบที่จงใจพูดเบา ๆ แต่ก็ดังพอให้เขาได้ยิน
“คราวนี้กู้หัวหน้าวางแผนพังจริง ๆ แล้วแฮะ”
“ใครใช้ให้เขาดึงดันจะทำเองล่ะ ผู้อำนวยการหลิวสั่งให้ทำยังไงก็ทำตามดี ๆ สิ”
“นั่นสิ ไม่มีฝีมือแล้วยังทำเก่งอีก”
กู้หมิงเร่งฝีเท้า ทิ้งเสียงพวกนั้นไว้เบื้องหลัง
พอกลับมาถึงโต๊ะทำงาน ไอคอนกลุ่มแชตกระต่ายบนมุมขวาล่างของหน้าจอคอมพิวเตอร์ก็กะพริบไม่หยุด
นั่นคือกลุ่มผู้เล่นที่เขาใช้บัญชีรองแฝงตัวเข้าไป
ปกติเขาแค่อ่าน ไม่พูดอะไร คอยแอบดูความคิดที่แท้จริงของผู้เล่น
วันนี้เขาควรปิดหน้าต่างไปเลย แต่กลับควบคุมมือไม่ได้ กดเข้าไปดู
“เมื่อไหร่ไอ้คนวางแผนหมาอย่างกู้หมิงจะตายสักที! ฉันเติมไปสี่ชุด ชุดละ 648 หยวน สุดท้ายละลายหายไปหมด!”
“สี่ชุดละ 648 จะไปนับอะไรได้? เจ้าพ่อข้างบ้านเติมไปแปดหมื่นหยวน แล้วลบเกมทิ้งทันทีเลยนะ!”
“พวกพี่น้องฟังทางนี้ ไปเป็นกลุ่มแล้วให้คะแนนแย่ในร้านแอปกัน! ทำเกมเฮงซวยนี่ให้เจ๊งไปเลย!”
“ให้คะแนนแย่แล้วได้อะไร? คนวางแผนย้ายไปโปรเจกต์อื่นก็ทำคนเดือดร้อนต่ออยู่ดี”
“คนวางแผนไร้มนุษยธรรม ขอให้ทั้งครอบครัวไปสู่สุขคติ!”
“คนวางแผนไร้มนุษยธรรม ขอให้ทั้งครอบครัวไปสู่สุขคติ!”
“คนวางแผนไร้มนุษยธรรม ขอให้ทั้งครอบครัวไปสู่สุขคติ!”
ข้อความเรียงเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบไหลผ่านหน้าจอ กู้หมิงจ้องมันแล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา
เขาหัวเราะสองครั้ง ก่อนหน้าอกจะกระตุกวูบอย่างรุนแรง
ความเจ็บปวดแสนสาหัสแผ่ซ่านออกมาจากหัวใจ ตรงหน้าของเขาเริ่มมืดลง โลกหมุนคว้าง
เขาพยายามยื่นมือไปคว้าฉากกั้นโต๊ะทำงาน แต่ยกมือขึ้นได้ครึ่งทางก็ขยับตามใจไม่ได้อีก
“พี่กู้? พี่กู้!”
หลี่ร้องเรียกเขาอย่างร้อนรน
หลิวปินมองเขาด้วยสายตาเย็นชา
“กู้หมิง เป็นอะไรไป? อย่ามาเสแสร้ง ประกาศต้องส่งออกไปก่อนสองทุ่ม!”
แต่กู้หมิงควบคุมร่างกายไม่ได้ เขาฟุบไปข้างหน้า หัวเข่ากระแทกพื้น ตามด้วยไหล่ แล้วโลกทั้งใบก็พลิกกลับ
เขาได้ยินเสียงคนกรีดร้อง บางคนตะโกนให้โทรเรียกรถพยาบาล 120 และยังมีคนถามว่าเขาหัวใจวายตายหรือเปล่า
ชั่วขณะที่ล้มลง เขาเห็นเอกสารวางแผนจำนวนมหาศาลบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของตัวเอง
กิจกรรมเติมเงิน แพ็กเกจเติมเงินครั้งแรก ระบบสุ่มการันตี ปรับอัตราสุ่มแบบลับ ๆ ส่วนลดจำกัดเวลา...
มีแต่กลอุบาย มีแต่การรีดเงิน มีแต่การมองผู้เล่นเป็นต้นกุยช่ายให้เก็บเกี่ยว
ขณะจ้องหลอดไฟบนเพดาน ความคิดสุดท้ายในหัวของกู้หมิงคือ
นี่มันบ้าเอ๊ย ยังเรียกว่าเกมได้อีกเหรอ?
จากนั้นภาพตรงหน้าของเขาก็ดับมืดสนิท
กู้หมิงตายแล้ว
อายุยี่สิบแปดปี
ตอนที่ตาย หน้าจอคอมพิวเตอร์ของเขายังแสดงข้อความที่ผู้เล่นพิมพ์กันอย่างพร้อมเพรียงอยู่
และเขากลับรู้สึกว่าผู้เล่นด่าได้ถูกแล้ว
เพราะแม้แต่ตัวเขาเองก็อยากด่าเหมือนกัน
ถ้านี่คืออุตสาหกรรมเกม ถ้างานของคนวางแผนคือคิดหาวิธีควักเงินจากกระเป๋าผู้เล่นตลอดเวลา ตลอดห้าปีที่ผ่านมาเขาก็ไม่เคยทำเกมที่เป็นเกมจริง ๆ เลยสักเกม
สติกู้หมิงพร่าเลือน เขาจู่ ๆ ก็นึกฝันถึงตัวเองตอนเด็ก
ตอนนั้นทุกครั้งที่ปิดเทอม เขาจะนอนคว่ำเล่นซูเปอร์มาริโอกับเพื่อน ๆ หน้าโทรทัศน์ พอเจอเห็ดซ่อนอยู่ ความตื่นเต้นดีใจก็ทำให้เขาแทบอยากบอกให้คนทั้งโลกรู้
แล้วยังมีสูตรกดขึ้นขึ้นลงลงซ้ายขวาซ้ายขวา BA ของเกมคอนทราอีก
สูตรโกงเพิ่มชีวิตสามสิบชีวิตนี้ เขายังจำได้จนถึงตอนนี้ สมัยก่อนเขากับเพื่อน ๆ ต่อสู้ด้วยกันจนถึงที่สุด ตายแล้วก็ยืมชีวิตกัน เล่นกันอย่างสนุกสุดเหวี่ยง
ตอนนั้นไม่มีโบนัสเติมเงินครั้งแรก ไม่มีแพ็กเกจเติมเงินฉูดฉาดอะไรทั้งนั้น
มีเพียงความสุขเรียบง่ายอย่างแท้จริง
เขาคิดว่าพอโตขึ้นก็อยากทำเกมแบบนี้ ให้ทุกคนเล่นอย่างมีความสุข
ต่อมาเขาสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ไม่เลว เรียนคอมพิวเตอร์ แล้วทุ่มสุดตัวเพื่อเข้าทำงานในวงการเกม เขาคิดว่าตัวเองเข้าใกล้ความฝันขึ้นอีกก้าวแล้ว
แต่ความจริงกลับกระแทกเขาอย่างจัง
ตั้งแต่เรียนจบและเข้าบริษัทเกมที่ติดอันดับสิบอันดับแรกของประเทศมาจนถึงตอนนี้ก็ห้าปีแล้ว เขาทำมาเจ็ดโปรเจกต์ มีส่วนร่วมแก้แผนงานนับครั้งไม่ถ้วน
แต่เป้าหมายสุดท้ายของทุกแผนกลับเป็นการหาวิธีควักเงินจากกระเป๋าผู้เล่นให้ได้มากขึ้น ไม่ใช่ทำให้ผู้เล่นรู้สึกว่าเกมสนุกขึ้น
ตอนเพิ่งเข้าวงการ เขายังเถียงกับเพื่อนร่วมงานอยู่เลยว่าเกมอินดี้ของต่างประเทศเกมนั้นยอดเยี่ยมแค่ไหน และการคิดรูปแบบการเล่นใหม่ ๆ สำคัญขนาดไหน
เพื่อนร่วมงานตบไหล่เขาแล้วบอกว่า พอทำไปสักสองสามปีก็จะเข้าใจเอง
ใช่แล้ว พอทำไปหลายปีเขาก็มองเห็นความจริงว่า ผู้สร้างเกมอย่างเขาที่ไม่มีทั้งเงินทุน เทคโนโลยี หรือเส้นสาย ต่อให้มีแต่ไอเดียก็ไม่มีทางทำเกมออกมาได้
ตลอดห้าปีนั้น เขาเปลี่ยนจากผู้สร้างเกมที่แบกความฝันไว้เต็มอก กลายเป็นนักวางแผนที่ทำได้แค่ออกแบบกลโกงให้คนเติมเงิน
ใช้ความต้องการของผู้เล่นที่อยากเพิ่มพลังรบ ใช้ความกังวลว่าจะพลาดสกินที่วางขายจำกัดเวลา แล้ววางกับดักต่อกันเป็นทอด ๆ ทุกอย่างล้วนมุ่งเก็บเกี่ยวผู้เล่นโดยอาศัยจิตวิทยาอย่างแม่นยำ
บางทีผู้เล่นอาจไม่ได้รู้สึกว่าเกมสนุกขนาดนั้น แต่เพราะลงทุนทั้งเวลาและเงินไปมากเกินกว่าจะถอนตัว จึงติดอยู่ในวงจรที่เล่นต่อก็ไม่สนุก เลิกก็เสียดาย
เขาเคยคิดจะย้ายงาน เขาอยากทำเกมดี ๆ อยากสร้างเกมที่ทำให้คนรู้สึกสนุกจากใจจริง แต่ทั้งวงการกลับแข่งกันว่าใครจะใช้มีดเกี่ยวเก็บผู้เล่นได้เร็วกว่า
ดูท่าไอเดียเกมมากมายในหัวของเขาคงไม่มีโอกาสได้ทำออกมาจริงแล้ว
ถ้ามีชาติหน้า
ผมจะทำเกมที่สนุกจริง ๆ ให้ได้!