กู้หมิงไม่เคยคิดเลยว่าหลังจากตายไปแล้วจะยังรู้สึกอะไรได้อีก
ความอัดอั้นที่ต้องรับเคราะห์แทนคนอื่นกับความเจ็บปวดรุนแรงกลางอกยังคงหลงเหลืออยู่ในใจ
“บ้าเอ๊ย……”
กู้หมิงลืมตาโพลงขึ้นมาอย่างฉับพลัน หอบหายใจเฮือกใหญ่ แสงแดดจ้าส่องลอดช่องว่างระหว่างม่านเข้ามาจนเขาต้องยกมือขึ้นบังโดยสัญชาตญาณ
เดี๋ยวก่อน แสงแดดเหรอ?
กู้หมิงชะงักไป เขาค่อย ๆ ลดมือลงแล้วกวาดตามองไปรอบห้อง
นี่ห้องของเขาเหรอ?!
ผังห้องที่คุ้นเคย รูปถ่ายตอนทริปท่องเที่ยวหลังเรียนจบมหาวิทยาลัยที่ยังติดอยู่บนผนัง แม้แต่พลูด่างบนขอบหน้าต่างที่เขาเลี้ยงจนเกือบตาย ก็เหมือนกับในความทรงจำทุกอย่าง
แต่เขาไม่ได้ตายไปแล้วเหรอ?
ตายตอนอายุยี่สิบแปด ตายในห้องทำงานแบบช่องสี่เหลี่ยมที่ทำให้เขาชาและไม่มีทางหนีไปไหนได้
“หรือว่า……”
กู้หมิงสะบัดผ้าห่มออกแล้วดีดตัวลงจากเตียงทันที ก่อนจะวิ่งเท้าเปล่าไปหากระจกเต็มตัวที่มุมห้อง
เงาที่สะท้อนอยู่ในกระจกไม่ใช่ตัวเขาที่ถูกชีวิตขัดเกลาจนหมดเหลี่ยมคม แต่เป็นตัวเขาตอนเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัย
ผิวขาวสะอาด ดูหนุ่มและหล่อเหลา แววตายังมีความไร้เดียงสาแบบนักศึกษา เขาหยิกท้องตัวเองดู ไขมันส่วนเกินยังไม่สะสมขึ้นมา แนวผมก็ยังไม่ร่น
กู้หมิงจ้องตัวเองในกระจก ขอบตาพลันแดงก่ำขึ้นมา
เขายกมือขึ้นตบหน้าตัวเองอย่างแรงหนึ่งฉาด
เจ็บจนเขาเบ้หน้า
นี่ไม่ใช่ความฝัน!
เขากลับมาจริง ๆ
ในตอนนั้นเอง เสียงกลไกเย็นชาก็ดังขึ้นในหัวของเขาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
【ติ๊ง——】
【ตรวจพบว่าสัญญาณชีพของโฮสต์ในชีวิตเดิมสิ้นสุดลง ระบบได้ย้ายจิตสำนึกของโฮสต์ไปยังโลกคู่ขนานแล้ว】
【กำลังผูกระบบสนับสนุนความฝัน……ผูกสำเร็จ】
【จับคู่ตัวตนใหม่เสร็จสิ้น เริ่มหลอมรวมความทรงจำ】
กู้หมิงชะงักไปครู่หนึ่ง
ระบบเหรอ?
เขาอ่านนิยายแนวระบบมาไม่น้อย รู้ว่านี่เป็นองค์ประกอบสุดคลาสสิกของนิยายทะลุมิติและเกิดใหม่
เพียงแต่ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งมันจะตกมาอยู่กับตัวเอง
ความทรงจำจำนวนมหาศาลพลันทะลักเข้ามาในหัวของกู้หมิงอย่างไม่ทันตั้งตัว
ไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็ย่อยความทรงจำทั้งหมดเสร็จ
เขาเกิดใหม่แล้ว และมาอยู่ในโลกคู่ขนานที่ชื่อว่าหลานซิง
ชาตินี้เขายังคงชื่อกู้หมิง เพียงแต่สิ่งอื่น ๆ นอกเหนือจากชื่อและหน้าตา ล้วนแตกต่างจากชาติก่อนอยู่ไม่มากก็น้อย
สถานที่ที่เขาอยู่คือเมืองหยุนไห่ ประเทศหัวเซีย
หยุนไห่เป็นเมืองระดับสองแห่งหนึ่งในเขตสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซี มีทั้งภูเขาและสายน้ำ ทิวทัศน์ร่มรื่นงดงาม ใจกลางเมืองยังมีแม่น้ำชิงหลานไหลผ่าน
แม้เมืองนี้จะเป็นเพียงเมืองระดับสองขนาดเล็ก แต่ก็มีวิทยาลัยศิลปะหยุนไห่ที่ติดอันดับสามของประเทศ และมหาวิทยาลัยหยุนไห่ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยระดับ 985 โดยเฉพาะสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ที่ติดอันดับสิบของประเทศ
ปีนี้เขาอายุยี่สิบสอง เป็นนักศึกษาจบใหม่จากภาควิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์ของมหาวิทยาลัยหยุนไห่
พ่อแม่ของเขายังมีชีวิตอยู่ดี พ่อชื่อกู้เจี้ยนกั๋ว เป็นเจ้าของบริษัทวัสดุก่อสร้าง
แม่ชื่อหวังซิวหลาน เป็นครูมัธยม
น้องชายชื่อกู้หยาง อายุน้อยกว่าเขาสามปี ปีนี้เพิ่งเข้าเรียนปีหนึ่งที่มหาวิทยาลัยหูโจวซึ่งอยู่เมืองข้าง ๆ
ฐานะทางบ้านของพวกเขาอาจไม่ถึงกับร่ำรวย แต่ในหยุนไห่เรียกได้ว่าไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง
อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องเหมือนชาติก่อนที่ต้องคอยนับวันรอจ่ายค่างวดกับค่าเช่าทุกเดือน แถมยังกังวลเรื่องค่ารักษาของแม่และค่าเล่าเรียนกับค่าครองชีพของน้องชาย
กู้หมิงตั้งสติได้แล้วลองเรียกหยั่งเชิงดู
“ระบบ?”
ม่านแสงสีฟ้าอ่อนปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาทันที
【ระบบสนับสนุนความฝัน】
【โฮสต์: กู้หมิง】
【อายุ: 22】
【บริษัท: ไม่มี】
【เงินทุน: 26053 หยวน】
【เป้าหมายอาชีพ: เป็นโปรดิวเซอร์เกมที่ยอดเยี่ยม】
【ฟังก์ชันระบบ: สนับสนุนเงินทุน (ฟังก์ชันอื่นรอปลดล็อก)】
【คำอธิบายระบบ: ระบบนี้มีจุดประสงค์เพื่อช่วยให้โฮสต์ทำความฝันด้านเกมให้เป็นจริง โดยจะไม่มอบผลงานหรือแนวทางการออกแบบใด ๆ ให้โดยตรง โฮสต์ต้องสร้างสรรค์ผลงานด้วยความสามารถของตนเอง】
กู้หมิงจ้องข้อความบรรทัดสุดท้ายอยู่นาน มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น
ไม่ให้เกมเหรอ?
ไม่ให้เกมนั่นแหละดีแล้ว!
ถ้าระบบโยนเกมระดับเทพมาให้เขาสักหลายเกม แล้วยกผลงานที่ผ่านการพิสูจน์ในตลาดมาแล้วจากชาติก่อนให้เขาเอาไปใช้
ถึงจะไม่มีใครรู้ แต่เขาก็จะดูถูกตัวเอง
เอาของคนอื่นมาใช้ก็คือขโมย คือการลอกเลียนแบบ
ต่อให้ลอกได้ดีแค่ไหน มันก็ยังเป็นของคนอื่น และของคนอื่นก็ไม่มีวันกลายเป็นของตัวเอง
อีกอย่าง ชาติก่อนเขาคลุกคลีอยู่ในวงการเกมมาห้าปี ตั้งแต่เป็นนักวางแผนจนได้เป็นหัวหน้านักวางแผน เขาเก็บแนวคิดต้นฉบับไว้ไม่น้อย
ในสายตาเจ้านายพวกนั้น แนวคิดเหล่านั้นล้วนเป็นขยะที่ทำเงินไม่ได้ ส่วนไอ้หลิวปินนั่นถึงกับโยนเอกสารแผนงานของเขาลงพื้นต่อหน้า แล้วบอกว่าเขาไร้เดียงสา ไม่รู้จักความจริง เอาแต่เสียเวลาไปเปล่า ๆ
สิ่งที่เขาขาดไม่ใช่ไอเดีย แต่เป็นเงิน
ถ้ามีเงิน เขาก็จะสร้างสิ่งต่าง ๆ ในหัวออกมาได้ทีละอย่าง
ในตอนนั้นเอง ระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง
【ติ๊ง——】
【มอบรางวัลสำหรับผู้เริ่มต้นแล้ว】
【เงินทุนเริ่มต้นสำหรับธุรกิจ: 3000000 หยวนหัวเซีย】
【เงินทุนดังกล่าวมีแหล่งที่มาสมเหตุสมผล และโอนเข้าบัญชีส่วนตัวของโฮสต์ผ่านช่องทางที่ถูกต้องตามกฎระเบียบแล้ว】
กู้หมิงมองตัวเลขในช่องเงินทุนของข้อมูลส่วนตัว จากเดิมสองหมื่นกว่ากลายเป็นสามล้านกว่า ดวงตาพลันเบิกกว้าง
สามล้าน?!
เขาจ้องตัวเลขนั้น มือสั่นระริก ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง สมองอื้ออึงไปหมด
ชาติก่อนเขาทำงานหนักแทบตายอยู่ห้าปี ถูกกดขี่ ถูกโยนความผิดให้รับแทน แถมยังถูกแทงข้างหลัง สุดท้ายมีเงินเก็บไม่ถึงสองหมื่นหยวน
ตอนนี้ระบบกลับโอนสามล้านเข้าบัญชีเขาให้หน้าตาเฉยงั้นเหรอ?
“ระบบ”
กู้หมิงข่มอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน บังคับตัวเองให้ใจเย็นลง
“เงินก้อนนี้มีข้อจำกัดในการใช้ไหม? มีภารกิจที่ผมต้องทำให้สำเร็จหรือเปล่า? ถ้าล้มเหลวจะเกิดอะไรขึ้น? ผมต้องจ่ายอะไรเป็นการแลกเปลี่ยนไหม?”
เขาถามทุกคำถามที่นึกออกออกมารวดเดียว
ชาติก่อนเขาเชื่อคำสัญญาลม ๆ แล้ง ๆ ของเจ้านายมากเกินไป จึงถูกหลอกเหมือนคนโง่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชาตินี้เขาจะไม่ทำพลาดแบบนั้นอีก
เขาเห็นเรื่องส้มหล่นจากฟ้ามามากเกินไปแล้ว ส้มทุกลูกล้วนมีหลุมพรางกินคนซ่อนอยู่เบื้องหลัง
ระบบตอบกลับอย่างรวดเร็ว
【การใช้เงินทุนที่ระบบมอบให้ไม่มีข้อจำกัดใด ๆ โฮสต์สามารถจัดสรรได้ตามต้องการ】
【โฮสต์ไม่จำเป็นต้องจ่ายสิ่งใดเป็นการแลกเปลี่ยน】
【ระบบนี้มีเป้าหมายเพียงอย่างเดียว คือให้โฮสต์เป็นโปรดิวเซอร์เกมที่ยอดเยี่ยม เป้าหมายนี้ไม่มีข้อจำกัดด้านเวลา ไม่มีภารกิจบังคับ และไม่มีระบบลงโทษใด ๆ】
กู้หมิงชะงักไป
ไม่มีข้อจำกัด? ไม่มีภารกิจ? ไม่มีบทลงโทษ?
ให้เงินเขาสามล้านฟรี ๆ เอาไปใช้ตามใจได้เลยงั้นเหรอ?
เขาจ้องม่านแสงอยู่นานถึงครึ่งนาที ก่อนจะหัวเราะออกมา ทว่าพอหัวเราะไปหัวเราะมา ขอบตาก็เริ่มร้อนผ่าว
ชาติก่อนอะไรคือสิ่งที่ทำให้เขาทุกข์ที่สุด? ไม่ใช่ความเหนื่อย ไม่ใช่ความจน แต่เป็นการที่ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าควรทำอย่างไร เขากลับไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ
เขามีไอเดีย มีความคิด มีแผนงาน แต่ไม่มีเงิน ไม่มีโอกาส และไม่มีใครเชื่อใจ
เจ้านายต้องการรายได้ นักลงทุนต้องการผลตอบแทน ส่วนคนอย่างหลิวปินก็อยากไต่เต้าขึ้นไป ทุกคนบอกเขาว่าทางที่ถูกต้องคือทำเกมเปลี่ยนแค่หน้าตาเพื่อรีดเงินจากผู้เล่น ส่วนเกมต้นฉบับมีแต่ทางตัน
นักวางแผนตัวเล็ก ๆ ที่แม้แต่เงินเดือนก็ยังได้ไม่ครบอย่างเขา จะเปลี่ยนแปลงอะไรได้?
เปลี่ยนอะไรไม่ได้เลย
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว
ตอนนี้ในบัญชีเขามีเงินสามล้าน แถมยังมีระบบคอยหนุนหลัง ในที่สุดเขาก็เลือกทางเดินให้ตัวเองได้แล้ว
กู้หมิงถามต่อ
“ระบบ การสนับสนุนเงินทุนให้ครั้งเดียวหรือเปล่า?”
สามล้านดูเหมือนเยอะ แต่การทำเกมใช้เงินมาก
เงินเดือนทีมเล็ก ๆ ทีมหนึ่งตลอดปีก็เป็นหลักล้านแล้ว ไหนจะค่าอุปกรณ์ ค่าเช่าสำนักงาน และค่าโฆษณาประชาสัมพันธ์หลังเกมเสร็จ สามล้านอาจหมดไปในพริบตา