เกิดใหม่ทำเกม: ข้าต้นฉบับเท่านั้น

ตอนที่ 2 ระบบสนับสนุนความฝัน

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

กู้หมิงไม่เคยคิดเลยว่าหลังจากตายไปแล้วจะยังรู้สึกอะไรได้อีก

ความอัดอั้นที่ต้องรับเคราะห์แทนคนอื่นกับความเจ็บปวดรุนแรงกลางอกยังคงหลงเหลืออยู่ในใจ

“บ้าเอ๊ย……”

กู้หมิงลืมตาโพลงขึ้นมาอย่างฉับพลัน หอบหายใจเฮือกใหญ่ แสงแดดจ้าส่องลอดช่องว่างระหว่างม่านเข้ามาจนเขาต้องยกมือขึ้นบังโดยสัญชาตญาณ

เดี๋ยวก่อน แสงแดดเหรอ?

กู้หมิงชะงักไป เขาค่อย ๆ ลดมือลงแล้วกวาดตามองไปรอบห้อง

นี่ห้องของเขาเหรอ?!

ผังห้องที่คุ้นเคย รูปถ่ายตอนทริปท่องเที่ยวหลังเรียนจบมหาวิทยาลัยที่ยังติดอยู่บนผนัง แม้แต่พลูด่างบนขอบหน้าต่างที่เขาเลี้ยงจนเกือบตาย ก็เหมือนกับในความทรงจำทุกอย่าง

แต่เขาไม่ได้ตายไปแล้วเหรอ?

ตายตอนอายุยี่สิบแปด ตายในห้องทำงานแบบช่องสี่เหลี่ยมที่ทำให้เขาชาและไม่มีทางหนีไปไหนได้

“หรือว่า……”

กู้หมิงสะบัดผ้าห่มออกแล้วดีดตัวลงจากเตียงทันที ก่อนจะวิ่งเท้าเปล่าไปหากระจกเต็มตัวที่มุมห้อง

เงาที่สะท้อนอยู่ในกระจกไม่ใช่ตัวเขาที่ถูกชีวิตขัดเกลาจนหมดเหลี่ยมคม แต่เป็นตัวเขาตอนเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัย

ผิวขาวสะอาด ดูหนุ่มและหล่อเหลา แววตายังมีความไร้เดียงสาแบบนักศึกษา เขาหยิกท้องตัวเองดู ไขมันส่วนเกินยังไม่สะสมขึ้นมา แนวผมก็ยังไม่ร่น

กู้หมิงจ้องตัวเองในกระจก ขอบตาพลันแดงก่ำขึ้นมา

เขายกมือขึ้นตบหน้าตัวเองอย่างแรงหนึ่งฉาด

เจ็บจนเขาเบ้หน้า

นี่ไม่ใช่ความฝัน!

เขากลับมาจริง ๆ

ในตอนนั้นเอง เสียงกลไกเย็นชาก็ดังขึ้นในหัวของเขาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

【ติ๊ง——】

【ตรวจพบว่าสัญญาณชีพของโฮสต์ในชีวิตเดิมสิ้นสุดลง ระบบได้ย้ายจิตสำนึกของโฮสต์ไปยังโลกคู่ขนานแล้ว】

【กำลังผูกระบบสนับสนุนความฝัน……ผูกสำเร็จ】

【จับคู่ตัวตนใหม่เสร็จสิ้น เริ่มหลอมรวมความทรงจำ】

กู้หมิงชะงักไปครู่หนึ่ง

ระบบเหรอ?

เขาอ่านนิยายแนวระบบมาไม่น้อย รู้ว่านี่เป็นองค์ประกอบสุดคลาสสิกของนิยายทะลุมิติและเกิดใหม่

เพียงแต่ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งมันจะตกมาอยู่กับตัวเอง

ความทรงจำจำนวนมหาศาลพลันทะลักเข้ามาในหัวของกู้หมิงอย่างไม่ทันตั้งตัว

ไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็ย่อยความทรงจำทั้งหมดเสร็จ

เขาเกิดใหม่แล้ว และมาอยู่ในโลกคู่ขนานที่ชื่อว่าหลานซิง

ชาตินี้เขายังคงชื่อกู้หมิง เพียงแต่สิ่งอื่น ๆ นอกเหนือจากชื่อและหน้าตา ล้วนแตกต่างจากชาติก่อนอยู่ไม่มากก็น้อย

สถานที่ที่เขาอยู่คือเมืองหยุนไห่ ประเทศหัวเซีย

หยุนไห่เป็นเมืองระดับสองแห่งหนึ่งในเขตสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซี มีทั้งภูเขาและสายน้ำ ทิวทัศน์ร่มรื่นงดงาม ใจกลางเมืองยังมีแม่น้ำชิงหลานไหลผ่าน

แม้เมืองนี้จะเป็นเพียงเมืองระดับสองขนาดเล็ก แต่ก็มีวิทยาลัยศิลปะหยุนไห่ที่ติดอันดับสามของประเทศ และมหาวิทยาลัยหยุนไห่ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยระดับ 985 โดยเฉพาะสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ที่ติดอันดับสิบของประเทศ

ปีนี้เขาอายุยี่สิบสอง เป็นนักศึกษาจบใหม่จากภาควิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์ของมหาวิทยาลัยหยุนไห่

พ่อแม่ของเขายังมีชีวิตอยู่ดี พ่อชื่อกู้เจี้ยนกั๋ว เป็นเจ้าของบริษัทวัสดุก่อสร้าง

แม่ชื่อหวังซิวหลาน เป็นครูมัธยม

น้องชายชื่อกู้หยาง อายุน้อยกว่าเขาสามปี ปีนี้เพิ่งเข้าเรียนปีหนึ่งที่มหาวิทยาลัยหูโจวซึ่งอยู่เมืองข้าง ๆ

ฐานะทางบ้านของพวกเขาอาจไม่ถึงกับร่ำรวย แต่ในหยุนไห่เรียกได้ว่าไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง

อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องเหมือนชาติก่อนที่ต้องคอยนับวันรอจ่ายค่างวดกับค่าเช่าทุกเดือน แถมยังกังวลเรื่องค่ารักษาของแม่และค่าเล่าเรียนกับค่าครองชีพของน้องชาย

กู้หมิงตั้งสติได้แล้วลองเรียกหยั่งเชิงดู

“ระบบ?”

ม่านแสงสีฟ้าอ่อนปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาทันที

【ระบบสนับสนุนความฝัน】

【โฮสต์: กู้หมิง】

【อายุ: 22】

【บริษัท: ไม่มี】

【เงินทุน: 26053 หยวน】

【เป้าหมายอาชีพ: เป็นโปรดิวเซอร์เกมที่ยอดเยี่ยม】

【ฟังก์ชันระบบ: สนับสนุนเงินทุน (ฟังก์ชันอื่นรอปลดล็อก)】

【คำอธิบายระบบ: ระบบนี้มีจุดประสงค์เพื่อช่วยให้โฮสต์ทำความฝันด้านเกมให้เป็นจริง โดยจะไม่มอบผลงานหรือแนวทางการออกแบบใด ๆ ให้โดยตรง โฮสต์ต้องสร้างสรรค์ผลงานด้วยความสามารถของตนเอง】

กู้หมิงจ้องข้อความบรรทัดสุดท้ายอยู่นาน มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น

ไม่ให้เกมเหรอ?

ไม่ให้เกมนั่นแหละดีแล้ว!

ถ้าระบบโยนเกมระดับเทพมาให้เขาสักหลายเกม แล้วยกผลงานที่ผ่านการพิสูจน์ในตลาดมาแล้วจากชาติก่อนให้เขาเอาไปใช้

ถึงจะไม่มีใครรู้ แต่เขาก็จะดูถูกตัวเอง

เอาของคนอื่นมาใช้ก็คือขโมย คือการลอกเลียนแบบ

ต่อให้ลอกได้ดีแค่ไหน มันก็ยังเป็นของคนอื่น และของคนอื่นก็ไม่มีวันกลายเป็นของตัวเอง

อีกอย่าง ชาติก่อนเขาคลุกคลีอยู่ในวงการเกมมาห้าปี ตั้งแต่เป็นนักวางแผนจนได้เป็นหัวหน้านักวางแผน เขาเก็บแนวคิดต้นฉบับไว้ไม่น้อย

ในสายตาเจ้านายพวกนั้น แนวคิดเหล่านั้นล้วนเป็นขยะที่ทำเงินไม่ได้ ส่วนไอ้หลิวปินนั่นถึงกับโยนเอกสารแผนงานของเขาลงพื้นต่อหน้า แล้วบอกว่าเขาไร้เดียงสา ไม่รู้จักความจริง เอาแต่เสียเวลาไปเปล่า ๆ

สิ่งที่เขาขาดไม่ใช่ไอเดีย แต่เป็นเงิน

ถ้ามีเงิน เขาก็จะสร้างสิ่งต่าง ๆ ในหัวออกมาได้ทีละอย่าง

ในตอนนั้นเอง ระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง

【ติ๊ง——】

【มอบรางวัลสำหรับผู้เริ่มต้นแล้ว】

【เงินทุนเริ่มต้นสำหรับธุรกิจ: 3000000 หยวนหัวเซีย】

【เงินทุนดังกล่าวมีแหล่งที่มาสมเหตุสมผล และโอนเข้าบัญชีส่วนตัวของโฮสต์ผ่านช่องทางที่ถูกต้องตามกฎระเบียบแล้ว】

กู้หมิงมองตัวเลขในช่องเงินทุนของข้อมูลส่วนตัว จากเดิมสองหมื่นกว่ากลายเป็นสามล้านกว่า ดวงตาพลันเบิกกว้าง

สามล้าน?!

เขาจ้องตัวเลขนั้น มือสั่นระริก ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง สมองอื้ออึงไปหมด

ชาติก่อนเขาทำงานหนักแทบตายอยู่ห้าปี ถูกกดขี่ ถูกโยนความผิดให้รับแทน แถมยังถูกแทงข้างหลัง สุดท้ายมีเงินเก็บไม่ถึงสองหมื่นหยวน

ตอนนี้ระบบกลับโอนสามล้านเข้าบัญชีเขาให้หน้าตาเฉยงั้นเหรอ?

“ระบบ”

กู้หมิงข่มอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน บังคับตัวเองให้ใจเย็นลง

“เงินก้อนนี้มีข้อจำกัดในการใช้ไหม? มีภารกิจที่ผมต้องทำให้สำเร็จหรือเปล่า? ถ้าล้มเหลวจะเกิดอะไรขึ้น? ผมต้องจ่ายอะไรเป็นการแลกเปลี่ยนไหม?”

เขาถามทุกคำถามที่นึกออกออกมารวดเดียว

ชาติก่อนเขาเชื่อคำสัญญาลม ๆ แล้ง ๆ ของเจ้านายมากเกินไป จึงถูกหลอกเหมือนคนโง่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชาตินี้เขาจะไม่ทำพลาดแบบนั้นอีก

เขาเห็นเรื่องส้มหล่นจากฟ้ามามากเกินไปแล้ว ส้มทุกลูกล้วนมีหลุมพรางกินคนซ่อนอยู่เบื้องหลัง

ระบบตอบกลับอย่างรวดเร็ว

【การใช้เงินทุนที่ระบบมอบให้ไม่มีข้อจำกัดใด ๆ โฮสต์สามารถจัดสรรได้ตามต้องการ】

【โฮสต์ไม่จำเป็นต้องจ่ายสิ่งใดเป็นการแลกเปลี่ยน】

【ระบบนี้มีเป้าหมายเพียงอย่างเดียว คือให้โฮสต์เป็นโปรดิวเซอร์เกมที่ยอดเยี่ยม เป้าหมายนี้ไม่มีข้อจำกัดด้านเวลา ไม่มีภารกิจบังคับ และไม่มีระบบลงโทษใด ๆ】

กู้หมิงชะงักไป

ไม่มีข้อจำกัด? ไม่มีภารกิจ? ไม่มีบทลงโทษ?

ให้เงินเขาสามล้านฟรี ๆ เอาไปใช้ตามใจได้เลยงั้นเหรอ?

เขาจ้องม่านแสงอยู่นานถึงครึ่งนาที ก่อนจะหัวเราะออกมา ทว่าพอหัวเราะไปหัวเราะมา ขอบตาก็เริ่มร้อนผ่าว

ชาติก่อนอะไรคือสิ่งที่ทำให้เขาทุกข์ที่สุด? ไม่ใช่ความเหนื่อย ไม่ใช่ความจน แต่เป็นการที่ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าควรทำอย่างไร เขากลับไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ

เขามีไอเดีย มีความคิด มีแผนงาน แต่ไม่มีเงิน ไม่มีโอกาส และไม่มีใครเชื่อใจ

เจ้านายต้องการรายได้ นักลงทุนต้องการผลตอบแทน ส่วนคนอย่างหลิวปินก็อยากไต่เต้าขึ้นไป ทุกคนบอกเขาว่าทางที่ถูกต้องคือทำเกมเปลี่ยนแค่หน้าตาเพื่อรีดเงินจากผู้เล่น ส่วนเกมต้นฉบับมีแต่ทางตัน

นักวางแผนตัวเล็ก ๆ ที่แม้แต่เงินเดือนก็ยังได้ไม่ครบอย่างเขา จะเปลี่ยนแปลงอะไรได้?

เปลี่ยนอะไรไม่ได้เลย

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว

ตอนนี้ในบัญชีเขามีเงินสามล้าน แถมยังมีระบบคอยหนุนหลัง ในที่สุดเขาก็เลือกทางเดินให้ตัวเองได้แล้ว

กู้หมิงถามต่อ

“ระบบ การสนับสนุนเงินทุนให้ครั้งเดียวหรือเปล่า?”

สามล้านดูเหมือนเยอะ แต่การทำเกมใช้เงินมาก

เงินเดือนทีมเล็ก ๆ ทีมหนึ่งตลอดปีก็เป็นหลักล้านแล้ว ไหนจะค่าอุปกรณ์ ค่าเช่าสำนักงาน และค่าโฆษณาประชาสัมพันธ์หลังเกมเสร็จ สามล้านอาจหมดไปในพริบตา

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป