โรงประมูลฮว๋าอี้ ห้องรับรองแขกวีไอพี
เย่หานนั่งเอนกายตามสบายอยู่บนโซฟาหนังแท้ตัวใหญ่
ตรงข้ามเขามีชายวัยกลางคนสวมเครื่องแบบ นั่งหลังตรง ผมหวีเรียบกริบทุกเส้น เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการประเมินราคามากประสบการณ์ของโรงประมูล แซ่หวัง
เหล่าหวังขยับแว่นกรอบทองบนสันจมูก มือหนึ่งถือแว่นขยาย อีกมือถือตะเกียงไฟฉายแรงสูง จ้องหยกโบราณบนโต๊ะน้ำชามาเกือบ 20 นาทีแล้ว
เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ซึมขึ้นเต็มหน้าผากโดยไม่รู้ตัว
ผู้ช่วยสาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถือถาดชาไว้ สีหน้าทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย
ในที่สุดเหล่าหวังก็วางแว่นขยายลง สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ ผ่อนออก
“คุณเย่ครับ... หยกชิ้นนี้” เขาเลือกสรรคำพูดอย่างระมัดระวัง ทุกถ้อยคำล้วนรอบคอบ
“ดูจากเนื้อหยก ฝีมือแกะสลัก สีที่ซึมเข้าเนื้อ แล้วก็คราบเก่ากับร่องรอยกาลเวลาอันเป็นเอกลักษณ์แบบนี้... นี่เป็นหยกโบราณชั้นยอดอย่างแน่นอน แถมยังเป็นของล้ำค่าของชนชั้นสูงที่สืบทอดกันมาอย่างมีที่มาที่ไป ไม่ใช่ของที่ขุดขึ้นมาจากหลุมครับ”
“รูปทรงนี้เป็นจี้หยกหงส์คู่ขับขานที่นิยมในยุคจ้านกั๋ว แต่รายละเอียดกลับมีเสน่ห์เรียบขรึมแบบช่วงต้นราชวงศ์ซีโจวอยู่ด้วย...”
“แปลกจริง ๆ แปลกมาก ฝีมือระดับนี้แทบจะ... แทบจะเหมือนกับคนแกะสลักเคยเห็นหงส์ตัวจริงมาก่อนเลย...”
เขาพูดศัพท์เฉพาะออกมายืดยาว ก่อนสรุปว่า “ประเมินอย่างระมัดระวัง หากนำเข้าประมูลใหญ่ฤดูใบไม้ร่วงของเรา ราคาเริ่มต้นตั้งไว้ที่ 80 ล้านได้ ราคาปิดประมูลมีโอกาสทะลุ 150 ล้าน หรืออาจสูงกว่านั้นแน่นอนครับ แต่ต้องผ่านการตรวจสอบทางวิทยาศาสตร์ที่เข้มงวดขึ้น และให้คณะผู้เชี่ยวชาญประเมินขั้นสุดท้าย ทั้งคุณยังต้องเซ็นสัญญามอบหมายให้เราดำเนินการด้วย...”
เย่หานฟังจนเริ่มเบื่อหน่าย
150 ล้านหรือ? น้อยกว่าที่เขาคาดไว้หน่อย แต่ก็พอแล้ว เขาพยักหน้า กำลังจะบอกว่า “เอาตามนี้”
จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากด้านนอก
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก—”
ประตูไม้บานหนาของห้องรับรองแขกวีไอพีถูกผลักเปิดพรวด คนที่เข้ามาไม่แม้แต่จะเคาะประตู
หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาในชุดกระโปรงสูทชาแนลรุ่นล่าสุด
เธอรูปร่างสูงโปร่ง ส่วนเว้าส่วนโค้งเย้ายวน ใบหน้าสวยคมอย่างมีแรงดึงดูด ดวงตากลมโต สันจมูกโด่ง ริมฝีปากแดงอวบอิ่ม ผมยาวหยักศกเล็กน้อยพาดอยู่ด้านหลังหัวไหล่ ผิวขาวเนียน ข้อมือสวมเรือนเวลาแพเท็ก ฟิลิปป์ลายท้องฟ้าดารา
ด้านหลังเธอมีผู้ช่วยชายสวมแว่นกรอบดำเดินตามมาติด ๆ แขนกอดแฟ้มเอกสารไว้แน่น แทบไม่กล้าหายใจแรง
ผู้เชี่ยวชาญเหล่าหวังกับผู้ช่วยสาวรีบลุกขึ้นยืน แล้วกล่าวอย่างนอบน้อมว่า
“คุณเสิ่น!”
คุณเสิ่น เสิ่นเฟิ่งอี๋ คุณหนูผู้สืบทอดโรงประมูลฮว๋าอี้ และเป็นผู้บริหารตัวจริงของที่นี่ เศรษฐีนีสาวระดับแนวหน้าของเมืองเจียงเฉิง เป็นขาประจำของนิตยสารการเงินและข่าวซุบซิบวงการบันเทิง เธอขึ้นชื่อเรื่องสายตาเฉียบคม ส่วนอารมณ์ก็ “คม” ยิ่งกว่า
เสิ่นเฟิ่งอี๋ไม่ได้มองลูกน้องเลยสักนิด พอเข้ามาในห้อง สายตาก็จับจ้องหยกโบราณบนโต๊ะน้ำชาอย่างไม่วางตา
ดวงตากลมโตคู่นั้นเบิกกว้าง
เธอเดินไม่กี่ก้าวก็ถึงโต๊ะน้ำชา แล้วโน้มตัวลงไปดูแทบจะเอาหน้าแนบกับหยก จ้องอยู่นานเต็มหนึ่งนาที จากนั้นจึงหยิบขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ยกส่องกับแสงและพินิจอย่างละเอียด ปลายนิ้วลูบไล้เนื้อหยกเบา ๆ สัมผัสความนุ่มนวลละมุนละไมอย่างถึงที่สุด
“หยกชิ้นนี้... ได้มาจากไหน?”
เธอเงยหน้าขึ้นมองเย่หาน
เหล่าหวังรีบอธิบาย “คุณเสิ่นครับ ท่านนี้คือคุณเย่ เป็นเจ้าของหยกชิ้นนี้ เขามอบหมายให้เรานำออกประมูล ผมเพิ่งตรวจสอบเบื้องต้น คิดว่าเป็นสมบัติระดับชาติอย่างแน่นอน ราคาประเมิน...”
“ไม่ต้องประเมินแล้ว”
เสิ่นเฟิ่งอี๋พูดขัดเขา พลางกวาดตามองเย่หานตั้งแต่หัวจรดเท้า ชายคนนี้หน้าตาใช้ได้ ดูสะอาดสะอ้าน แต่แต่งตัวธรรมดา บุคลิกก็แปลกอยู่บ้าง สงบนิ่งเกินไป จนดูไม่เหมือนคนวัยเดียวกัน
แต่เรื่องนั้นไม่สำคัญ
“ฉันจะซื้อหยกชิ้นนี้เป็นการส่วนตัว”
เสิ่นเฟิ่งอี๋เอ่ยเสียงฉะฉาน “ไม่ต้องผ่านขั้นตอนการประมูล คุณก็ไม่ต้องเสียค่านายหน้า ส่วนฉันก็ประหยัดเวลา สองร้อยล้าน จ่ายสด โอนเข้าบัญชีทันที ของเป็นของฉัน”
ภายในห้องเงียบกริบลงทันที
เหล่าหวังกับผู้ช่วยสบตากัน ก่อนจะลอบสูดหายใจเฮือกใหญ่
สองร้อยล้าน! มากกว่าราคาประเมินตั้งเท่าตัว! นี่มัน... ช่างทุ่มเงินเหลือเกิน!
เย่หานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
น่าสนใจ ผู้หญิงคนนี้ดูของเป็น แถมยังเด็ดขาดและร่ำรวยมากด้วย
เขาไม่สนใจว่าจะได้เงินมากหรือน้อย สิ่งที่เขาใส่ใจคือความรวดเร็ว การประมูลต้องรอ ต้องประชาสัมพันธ์ ต้องผ่านขั้นตอนต่าง ๆ วุ่นวาย ตอนนี้ได้เงินสองร้อยล้านทันที ก็สะดวกกว่า
“ตกลง”
เขาตอบเพียงคำเดียว
แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตาของเสิ่นเฟิ่งอี๋ พอได้ยินตัวเลขสองร้อยล้าน ชายตรงหน้าไม่แม้แต่จะเปลี่ยนสีหน้า รูม่านตาก็ไม่หดลงด้วยซ้ำ ไม่ใช่แค่เสแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง แต่ไม่ใส่ใจจริง ๆ
เธอเคยเห็นผู้คนมากมายแสดงท่าทีเมื่อได้ยินตัวเลขมหาศาล ทั้งโลภมาก ดีใจจนตัวลอย ไม่อยากเชื่อ หรือถึงขั้นเป็นลม แต่การไม่ใส่ใจอย่างสิ้นเชิงแบบนี้ เธอเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ หรือไม่ก็... ไม่เห็นเงินสองร้อยล้านอยู่ในสายตาจริง ๆ
“เด็ดขาดดี!”
เสิ่นเฟิ่งอี๋เผยรอยยิ้ม ท่าทีแข็งกร้าวกดดันเมื่อครู่จางลงไปบ้าง ยามนี้กลับดูสดใสเจิดจรัสขึ้นหลายส่วน
เธอหันไปสั่งผู้ช่วยแว่นว่า
“รีบเตรียมสัญญา โอนเงินจากบัญชีส่วนตัวของฉัน เอาให้เร็ว”
“ครับ คุณเสิ่น!” ชายสวมแว่นแทบจะวิ่งออกไป
ขั้นตอนหลังจากนั้นรวดเร็วจนน่าตกใจ
สัญญาโอนกรรมสิทธิ์ส่วนตัวแบบเรียบง่ายฉบับหนึ่ง เย่หานกวาดตาอ่าน เงื่อนไขชัดเจน ไม่มีช่องโหว่อะไร เขาจึงเซ็นชื่อ
เสิ่นเฟิ่งอี๋โอนเงินผ่านแอปธนาคารบนมือถือทันที ไม่กี่นาทีต่อมา บัตรธนาคารที่เย่หานใช้สมัยเรียนมหาวิทยาลัยก็ได้รับเงินเต็มจำนวนสองร้อยล้าน
จ่ายเงิน รับของ เรียบร้อย
เย่หานไม่คิดอยู่ต่อ เขาลุกขึ้นยืน
“ขอตัว”
“เดี๋ยวก่อน”
เสิ่นเฟิ่งอี๋ลุกขึ้นเช่นกัน แล้วเดินมาหยุดตรงหน้าเขา กลิ่นน้ำหอมชั้นดีลอยมาแตะจมูกจาง ๆ
“คุณเย่ ขอช่องทางติดต่อไว้ได้ไหม? คราวหน้าถ้ามีของดีแบบนี้ หรือวัตถุโบราณคล้าย ๆ กัน ติดต่อฉันได้โดยตรง”
“ราคา ฉันรับรองว่าคุณพอใจแน่นอน”
ขณะพูด เธอรับนามบัตรสีดำทองที่มีเพียงชื่อกับเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวจากผู้ช่วย แล้วยื่นให้เขา
เย่หานมองนามบัตร แต่ไม่ได้ยื่นมือไปรับ
“ผมไม่มีโทรศัพท์”
เสิ่นเฟิ่งอี๋ “...”
เหล่าหวังกับผู้ช่วย “???”
ในเมืองเจียงเฉิง ชายหนุ่มที่หยิบหยกโบราณมูลค่าสองร้อยล้านออกมาได้ตามใจ แต่กลับไม่มีโทรศัพท์เนี่ยนะ? เรื่องนี้ยังเหลือเชื่อกว่าการที่หยกชิ้นนี้เป็นของยุคจ้านกั๋วเสียอีก
เสิ่นเฟิ่งอี๋ชะงักไปเพียงครู่เดียว ก่อนรอยยิ้มจะกว้างขึ้น ไม่มีโทรศัพท์หรือ? น่าสนใจ
“เสี่ยวเฉิน” เธอหันไปสั่งผู้ช่วย “ลงไปข้างล่างเดี๋ยวนี้ ซื้อโทรศัพท์รุ่นใหม่ล่าสุดแบบจัดเต็มมาเครื่องหนึ่ง จัดการเรื่องซิมการ์ดให้เรียบร้อย แล้วเติมเงินค่าโทรศัพท์ 100,000”
“ครับ!” ผู้ช่วยอีกคนก็วิ่งออกไปเช่นกัน
สิบนาทีต่อมา โทรศัพท์เรือธงรุ่นล่าสุดที่ยังไม่แกะกล่อง พร้อมซิมการ์ดที่ใส่ไว้เรียบร้อยแล้ว ก็ถูกนำมาวางตรงหน้าเย่หาน
“ถือเป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ฝากตัวเป็นเพื่อนกันนะ” เสิ่นเฟิ่งอี๋ยิ้มกล่าว
เย่หานมองเธอแวบหนึ่ง ไม่ได้ปฏิเสธอย่างไว้ตัวเกินเหตุ แล้วรับโทรศัพท์มา
“ขอบคุณ”
“ฉันบันทึกเบอร์ไว้ให้แล้ว”
เสิ่นเฟิ่งอี๋ชี้โทรศัพท์ “คุณเย่ หวังว่าจะได้ต้อนรับคุณอีกครั้ง ไม่ว่าเป็นของอะไร ขอแค่เป็น ‘ของดี’ ฉันเอาหมด”
เย่หานพยักหน้า ไม่พูดอะไรอีก ก่อนหมุนตัวเดินออกจากห้องรับรองแขกวีไอพี
เสิ่นเฟิ่งอี๋มองแผ่นหลังของเขาที่ลับหายไปตรงประตู รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางลง จากนั้นเธอก็หยิบหยกโบราณขึ้นมาอีกครั้ง ลูบคลำเล่นอย่างทะนุถนอมจนแทบวางไม่ลง
“คุณเสิ่น หยกชิ้นนี้...” เหล่าหวังอดเอ่ยปากไม่ได้
“อาจารย์หวัง เรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่วันนี้ รวมถึงรายละเอียดเกี่ยวกับหยกชิ้นนี้ ฉันไม่อยากให้คนนอกล่วงรู้” เสิ่นเฟิ่งอี๋พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่แฝงอำนาจที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
“ครับ ผมเข้าใจแล้ว!”
เหล่าหวังรีบพยักหน้า แผ่นหลังรู้สึกเย็นวาบ คุณหนูใหญ่คนนี้ไม่ได้มีดีแค่ใช้เงินเก่งเท่านั้น
“อีกอย่าง ตรวจสอบประวัติของคุณเย่คนนี้ด้วย”
เสิ่นเฟิ่งอี๋เสริม แววตาหรี่ลงเล็กน้อย “ฉันอยากรู้ว่าเขากระโดดออกมาจากซอกหินไหนกันแน่”