อาศัยวิถีเซียนผงาดกลางมหานคร

ตอนที่ 3 ดักปล้นกลางทาง?

5 นาที· 1.2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ออกจากโรงประมูลฮว๋าอี้มา ท้องฟ้าก็มืดลงเล็กน้อยแล้ว

แสงไฟริมถนนเริ่มสว่าง ชีวิตยามค่ำคืนของเมืองเจียงเฉิงเพิ่งเริ่มคึกคัก ผู้คนบนถนนกลับยิ่งมีจำนวนมากขึ้น ทั้งเสียงรถและเสียงคนปะปนกัน อึกทึกแต่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา

เงิน 200 ล้านหยวนเข้ากระเป๋า เย่หานไม่ได้รู้สึกอะไรนัก เขาบำเพ็ญเพียรมาห้าร้อยปี พบเจอเรื่องราวมามากมายจนชินชาแล้ว แต่ในโลกนี้ เงินจำนวนดังกล่าวน่าจะเพียงพอให้เขาทำอะไรได้หลายอย่าง

หาที่พักก่อนแล้วกัน

เขาล้วงมือทั้งสองข้างใส่กระเป๋ากางเกง เดินเอื่อย ๆ เลี้ยวเข้าไปในถนนที่ค่อนข้างเงียบสงบ

เดินไปได้ราว 100 เมตร

ฝีเท้าของเย่หานไม่หยุดลงแม้แต่น้อย แววตาก็ไม่ไหวติง

แต่ความเคลื่อนไหวรอบตัวล้วนอยู่ในการรับรู้ของจิตหยั่งรู้เขามานานแล้ว

สามคน

ตั้งแต่เขาออกจากโรงประมูล ทั้งสามก็ตามเขามา

สองคนซ่อนอยู่หลังรถตู้สีดำตรงหัวมุมถนน อีกคนย่อตัวอยู่ในเงามืดตรงปากตรอกด้านหน้า วิธีสะกดรอยของพวกเขายังไม่ชำนาญนัก แต่เคลื่อนไหวเร็วกว่าคนทั่วไปเล็กน้อย ทั้งยังซ่อนลมหายใจได้ดีกว่า

โดยเฉพาะคนที่ซ่อนอยู่ในเงามืด

ลมหายใจยาวสม่ำเสมอ หัวใจเต้นมั่นคง ภายในร่างมีพลังอ่อนจางสายหนึ่งไหลเวียน พลังนั้นไม่นับว่าแข็งแกร่ง แต่บริสุทธิ์กว่าลมปราณของคนทั่วไปอยู่ไม่น้อย

เป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นพลังลับ

ส่วนอีกสองคน ลมหายใจปั่นป่วนกว่ามาก

ความคิดของทั้งสามในตอนนี้สว่างชัดอยู่ในจิตหยั่งรู้ของเย่หาน ราวกับคบเพลิงกลางรัตติกาล

หลังรถตู้ ชายผมเหลืองกดเสียงต่ำ น้ำเสียงตื่นเต้นปนประหม่าเล็กน้อย «พี่เป้า ไอ้หนุ่มข้างหน้านั่นแหละ ออกมาจากโรงประมูลฮว๋าอี้ มันต้องซื้อขายของดีอะไรสักอย่างในนั้นแน่!»

ชายร่างกำยำที่มีรอยสักยืดกำปั้น เขาคือพี่เป้าที่อีกฝ่ายพูดถึง เขาเลียริมฝีปากแล้วกล่าวว่า «เสิ่นเฟิ่งอี๋ต้อนรับด้วยตัวเอง ยอดซื้อขายคงไม่น้อย ไอ้หนุ่มนี่หน้าตาไม่คุ้น เสื้อผ้าก็ธรรมดา ดูไม่เหมือนคนมีเบื้องหลังอะไร คงโชคดี ไม่รู้ไปได้สมบัติมาจากไหน เป็นแกะอ้วนชัด ๆ»

ในเงามืดของตรอก ชายฉกรรจ์พูดเสียงต่ำใส่หูฟัง «ไม่ต้องพูดมาก รีบลงมือ ที่นี่ไม่มีกล้องวงจรปิด ได้ของแล้วก็ไป อย่าหาเรื่องวุ่นวาย ส่วนแบ่งตามเดิม ฉันเจ็ด พวกนายสาม»

«รับทราบครับพี่เฉียง พวกเราฟังพี่!»

ทั้งสามขยับพร้อมกัน

สองคนที่อยู่หลังรถตู้พุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว ขนาบซ้ายขวาขวางเย่หานไว้ ปิดทางถอยของเขาจนหมด ส่วนชายฉกรรจ์ตรงปากตรอกก็เดินออกมายืนขวางทางด้านหน้า

เป็นการล้อมสามด้านอย่างเป็นแบบแผน

เย่หานจึงหยุดฝีเท้า เงยหน้ากวาดตามองพวกเขา สีหน้าสงบนิ่ง

ชายผมเหลืองหมุนมีดพับในมือ ใบมีดสะท้อนแสงไฟถนนวูบวาบ เขาแสยะยิ้มแล้วกล่าวว่า

«ไอ้หนุ่ม ช่วงนี้พวกพี่ขัดสนเงินอยู่หน่อย ขอยืมเงินไปใช้สักหน่อยสิ เห็นนายออกมาจากฮว๋าอี้ คงทำเงินได้ไม่น้อยสินะ ถ้ารู้จักสถานการณ์ก็ส่งบัตรกับเงินสดมา พวกเราจะไม่ทำให้นายลำบาก»

พี่เป้าขยับข้อมือ ข้อนิ้วดังกร๊อบแกร๊บ ร่างเต็มไปด้วยมัดกล้าม แค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ดูน่ากลัวอยู่หลายส่วน

พี่เฉียงไม่พูดอะไร เพียงจ้องเย่หานอย่างเย็นชา

สายตาของเขาราวกับงูที่จ้องเหยื่อ ลมหายใจก็จับจ้องเย่หานไว้ พลังลับในร่างค่อย ๆ หมุนเวียน พร้อมปล่อยการโจมตีถึงตายได้ทุกเมื่อ

เขามองออกแล้ว

ชายหนุ่มคนนี้เงียบเกินไป เงียบอย่างผิดปกติ หากเป็นคนทั่วไปคงลนลานไปนานแล้ว ในเมื่ออีกฝ่ายยังยืนนิ่งได้ขนาดนี้ แสดงว่าคงมีที่พึ่งอยู่บ้าง

ถ้าอย่างนั้นก็ห้ามเปิดโอกาสให้ลงมือ

เย่หานมองมดปลวกสามตัวตรงหน้า ซึ่งไม่รู้จักที่ตาย แล้วพลันรู้สึกหมดอารมณ์ขึ้นมา

จริง ๆ นะ

ในโลกบำเพ็ญเซียน การฆ่าคนชิงสมบัติเป็นเรื่องพบเห็นได้ทั่วไป แต่คนที่กล้ามาหาเรื่องเขา อย่างน้อยที่สุดก็มีระดับบำเพ็ญขั้นสร้างฐาน พวกนั้นยังพอรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร ต่อให้ต้องตายก็ยังตายอย่างเข้าใจ

ส่วนสามคนตรงหน้านี้…

คนหนึ่งพึ่งแต่กำลัง อีกคนถือมีดเล่มเล็กมาข่มขู่ ส่วนคนสุดท้ายก็เพิ่งแตะถึงประตูขั้นพลังลับ พลังเล็กน้อยในร่างทั้งสามปะปนกันจนยุ่งเหยิง

ฝีมือแค่นี้ยังกล้าทำตัวเป็นโจรดักปล้นอีกหรือ?

เย่หานไม่คิดแม้แต่จะลงมือ

«หนวกหู»

เย่หานเอ่ยเบา ๆ สองคำ

สิ้นเสียง

«ปุ!»

เสียงทึบดังขึ้น ราวกับถุงหนังบรรจุน้ำถูกทุบแตกอย่างแรง

ชายผมเหลืองที่กำลังจะพูดข่มขู่อีกสองสามคำ พลันระเบิดออกเป็นชิ้น ๆ

ละอองเลือดสีแดงฉานกระจายไปทั่วใต้แสงไฟถนนอันสลัว กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นตามมาทันที กระแทกจมูกจนแสบ

รอยยิ้มบนใบหน้าพี่เป้าแข็งค้าง

เขาเบิกตากว้าง อ้าปากค้างอยู่นานแต่เปล่งเสียงไม่ออก ลำคอทำได้เพียงส่งเสียงประหลาด «ฮื่อ ๆ» ออกมาสองสามครั้ง

เขาอยู่ใกล้ชายผมเหลืองที่สุด ละอองเลือดอุ่น ๆ ปะปนเศษเนื้อกระเด็นใส่ตั้งแต่หัวจรดเท้า

พี่เฉียงที่อยู่ด้านหน้าหดม่านตาวูบ ความเย็นเยียบแล่นจากฝ่าเท้าขึ้นไปถึงศีรษะ

เขามองไม่ทันด้วยซ้ำว่าเย่หานลงมืออย่างไร

ไม่มีคลื่นพลัง ไม่มีท่าทางยกมือ ชายผมเหลืองก็หายไปแล้ว

หนี!

ในหัวเหลือเพียงความคิดนี้

ในฐานะผู้ฝึกยุทธ์ขั้นพลังลับ สัญชาตญาณรับรู้อันตรายของเขาเฉียบคมกว่าคนทั่วไปมาก นี่ไม่ใช่พลังที่พวกเขาจะเข้าใจได้

คนผู้นี้ไม่ใช่คนที่พวกเขาจะไปยั่วโมโหได้!

กล้ามเนื้อขาทั้งสองข้างเกร็งขึ้นฉับพลัน เขาออกแรงทั้งหมดที่มี เตรียมพุ่งหนีเข้าไปในตรอกด้านหลัง

ในเวลาเดียวกัน พี่เป้าก็ตั้งสติได้ เขาร้องเสียงหลงแล้วหันหลังออกวิ่ง

«คิดจะไปหรือ?»

เย่หานยืนอยู่กับที่ น้ำเสียงไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย

«ไปได้หรือ?»

เขาไม่ได้ขยับแม้แต่นิ้วเดียว

เพียงขยับความคิดเล็กน้อย

ฟู่! ฟู่!

เปลวไฟสองก้อนขนาดเท่ากำปั้น สีขาวซีดอย่างประหลาดปรากฏขึ้นข้างเท้าของพี่เป้าและชายฉกรรจ์กลางอากาศ

หลังเปลวไฟปรากฏ อุณหภูมิโดยรอบกลับลดลงแทนที่จะสูงขึ้น อากาศใกล้เคียงราวกับถูกแช่แข็ง แม้แต่สายลมก็หยุดนิ่งไปชั่วขณะ

เสียงกรีดร้องของพี่เป้าดังออกมาได้เพียงครึ่งเดียว

พี่เฉียงอ้าปาก แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา บนใบหน้าเหลือเพียงความหวาดกลัวที่ไม่อาจข่มไว้ได้

เปลวไฟสีขาวซีดทั้งสองม้วนตัวเบา ๆ

ร่างของทั้งคู่เริ่มหายไปจากปลายเท้า ไม่เหลือร่องรอยการดิ้นรน ราวกับหิมะที่ถูกแดดแผดเผาจนละลาย เพียงพริบตาก็สลายไปจนหมด

ไม่ถึงหนึ่งวินาที บนพื้นก็เหลือเพียงเถ้าถ่านสีเทาขาวสองกองเล็ก ๆ

ลมกลางคืนพัดผ่าน เถ้าถ่านก็ปลิวสลายไปตามลม

สีหน้าของเย่หานยังคงไม่เปลี่ยนแปลง

เขาล้วงมือกลับเข้าไปในกระเป๋า แล้วเดินต่อไปข้างหน้าอย่างไม่รีบร้อน

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป