บรรยากาศในโรงครัวพลันอึมครึมลง
เจียงหมิงถังจับตะเกียบไว้ ไม่เอ่ยวาจาสักคำ
หากย้อนกลับไปเมื่อหลายร้อยล้านปีก่อน ทุกคนล้วนเป็นลิงบนภูเขา เพียงนุ่งห่มกระโปรงหญ้าก็ออกกระโดดโลดเต้นไปทั่ว ไหนเลยจะมีธรรมเนียมเรื่องคุณธรรมจริยธรรมและความละอาย
แน่นอนว่าในยามนี้มิใช่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ หากแต่เป็นยุคราชวงศ์ที่แบ่งชนชั้นอย่างเข้มงวด
เพื่อแสดงให้เห็นว่าตนเหนือกว่าผู้อื่น ชนชั้นสูงจึงสร้างกฎเกณฑ์มากมายขึ้นมาผูกมัดผู้คน ใครก้าวออกนอกกรอบเหล่านั้นก็จะถูกมองว่าไร้มารยาทและหยาบคาย
ตระกูลสูงศักดิ์ในเมืองหลวงส่วนใหญ่ล้วนเสวยสุขกับความมั่งคั่งทั่วหล้ามาตั้งแต่เยาว์วัย
จอกทองภาชนะหยก เพชรนิลจินดาและหินประหลาด ล้วนเป็นของเล่นสำหรับพวกเขา จึงไม่ใส่ใจนัก กลับให้ความสำคัญกับหน้าตาเป็นพิเศษ และย่อมเคร่งครัดต่อกฎระเบียบเป็นธรรมดา
การกระทำของลู่หย่วนโจวในยามนี้เห็นได้ชัดว่าผิดธรรมเนียม
การเลี้ยงอนุนอกเรือนไม่ใช่เรื่องดีงามอะไร
หากจะกล่าวว่าเขายังเยาว์วัยไร้เดียงสา ถูกเสน่ห์เย้ายวนบดบังดวงตาไปชั่วครู่ ก็ไม่ควรถึงขั้นมีบุตร
ต่อให้พลั้งพลาดจนมีบุตร ก็ไม่ควรพากลับมาอย่างเปิดเผยเช่นนี้ ทั้งยังกล่าวว่าจะรับสตรีชาวบ้านเป็นภรรยารอง ช่างเหลวไหลสิ้นดี
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเขามีคู่หมั้นอยู่แล้ว
ฮูหยินผู้เฒ่ากับเมิ่งซื่อโกรธเคืองเช่นนี้ก็สมควรแล้ว
แม้ลู่หย่วนโจวจะไม่ยินยอม แต่เมื่อเกี่ยวพันกับการผูกสัมพันธ์ระหว่างสองจวน ความเห็นของเขาย่อมไม่สำคัญ
ยิ่งไปกว่านั้น ฮูหยินเถาแห่งจวนโหวจงหย่งยังเที่ยวป่าวประกาศเรื่องนี้ไปทั่วก่อนหน้านี้ เจียงหมิงถังยังไม่ทันแต่งเข้าไป ก็ถูกตีตราว่าเป็นคนของจวนโหวจงหย่งเสียแล้ว
เรื่องนี้เป็นความอัปยศใหญ่หลวงสำหรับนางและจวนโหวเวยหย่วน หากแพร่งพรายออกไป ไม่รู้ว่าจะถูกผู้คนหัวเราะเยาะสักเพียงใด
ฮูหยินผู้เฒ่าเหลือบมองเจียงหมิงถัง แววตาเต็มไปด้วยความเวทนา
แม้เด็กคนนี้จะไม่ได้เติบโตอยู่ข้างกายนาง แต่หลังกลับมาบ้านก็ปรนนิบัตินางด้วยตนเองทุกวัน
หัวใจคนเราล้วนมีเลือดเนื้อ แล้วนางจะไม่ลำเอียงเอ็นดูสักหน่อยได้อย่างไร