การออกไปปฏิบัติหน้าที่ที่หูโจวครานี้ของเจียงสือซวี่ นับว่าไม่ราบรื่นเอาเสียเลย
หูโจวตั้งอยู่ทางใต้ ยามนี้เป็นฤดูใบไม้ร่วง ฝนพรำต่อเนื่อง ท้องฟ้าแทบไม่เคยแจ่มใส ทั้งยังมีเส้นทางบนภูเขามากมาย ถนนหนทางเละเทะเต็มไปด้วยโคลน หากทำตามแผนเดิมของเขา อย่างน้อยคงต้องเสียเวลาเพิ่มอีกครึ่งเดือนกว่าจะกลับถึงบ้าน
เมื่อไปถึงหูโจว ขุนนางผู้ดูแลพยายามเอาใจเขา จึงหาหญิงสาวหน้าตางดงามหลายคนมาคอยปรนนิบัติ
เดิมทีเจียงสือซวี่ไม่คิดแม้แต่จะชายตามอง คนที่คอยรับใช้เขามาตลอดล้วนเป็นบ่าวชาย ส่วนสาวใช้มีอยู่น้อยยิ่ง
ทว่าพอตกกลางคืน เขาก็มักนึกถึงเจียงหมิงถังขึ้นมาเป็นครั้งคราว มองเปลวเทียนที่ไหววูบแล้วก็หวนคิดถึงความฝันนั้น จนรู้สึกรำคาญใจ
เขาคิดว่าอาจเป็นเพราะตนไม่ค่อยได้ใกล้ชิดสตรี จึงเป็นเช่นนี้ สุดท้ายจึงยอมให้สาวใช้ที่ขุนนางหูโจวส่งมาเข้าใกล้เพื่อปรนนิบัติ
สาวใช้เหล่านั้นล้วนเป็นหญิงงามที่คัดเลือกมาอย่างพิถีพิถัน ย่อมรู้ดีว่าการเข้าใกล้เขามีจุดประสงค์ใด ต่างงัดทุกวิถีทางมาเย้ายวนเขา
เดิมทีเจียงสือซวี่คิดว่า หากได้ใกล้ชิดสตรีอื่น เขาก็คงไม่คิดถึงเจียงหมิงถังอีก อย่างไรนางก็เป็นน้องสาวแท้ ๆ ของตน
ทว่ายามสาวใช้ผู้นั้นแสร้งสะดุดล้มถลาเข้ามาในอ้อมแขน เขาก็หลบออกมาแทบจะทันที สีหน้าเย็นชาลงฉับพลัน ทั้งยังขุ่นเคืองยิ่งนัก สุดท้ายจึงส่งพวกนางกลับไปยังจวนของขุนนางผู้ดูแลจนหมด
เหตุใดเขาจึงใกล้ชิดสตรีอื่นไม่ได้ แต่กลับใกล้ชิดเจียงหมิงถังได้เล่า?
เขาคิดไม่ออก และไม่กล้าคิดให้กระจ่าง เพียงปลอบใจตนเองว่าอาจเป็นเพราะแต่ก่อนมิได้ใกล้ชิดกับพี่น้องหญิงในบ้าน จึงเป็นเช่นนี้
กลับบ้านคราวนี้ เขาจะต้องสนิทสนมกับพี่น้องหญิงคนอื่นให้มากขึ้น
หลังจากนั้นเจียงสือซวี่ก็ตั้งใจปฏิบัติหน้าที่ ความเร็วในการทำงานจึงเพิ่มขึ้นโดยไม่รู้ตัว ใช้เวลาเพียง 20 วันก็จัดการธุระเสร็จเรียบร้อย
ยามนี้เมื่อกลับถึงบ้าน พอเห็นเจียงหมิงถังอยู่ไกล ๆ เขาก็ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ความหม่นหมองในใจก็พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น
ครั้นรู้ตัวขึ้นมา เขาก็เกิดความละอายใจและรู้สึกผิดอย่างไร้สาเหตุ จึงพลันทำหน้าเย็นชา ตั้งใจเว้นระยะห่างจากนาง